Allison Moorer - The Duel (2004)

Allison Moorer, het roodharige zusje van Shelby Lynn is een wat eigenzinnige muzikant. Waarschijnlijk net als Shelby getekend door een jeugdtrauma , ze waren getuige van de moord op hun moeder door hun vader, die daarna de hand aan zichzelf sloeg.
Iets wat waarschijnlijk altijd een stempel op je leven zet.
Allison is muzikaal net als haar zus te vinden in de wat alternatieve country, dat zich afzet tegen de gladde, voorspelbare Nashville sound. Maar op zich kan hetzelfde ook gebeuren met deze alt country beweging.
Dit is het 4 e album van Allison en wijkt wat af van de voorgaande. Het is ook uitgegeven door een independent label (Sugar Hill Records) en misschien dat Allison wat meer vrijheid kreeg.
De plaat is in ieder geval steviger dan de voorgaande drie, lijkt soms redelijk geïnspireerd door de begeleidingsband van Neil Young (Crazy Korse) en ook Tom Petty is wat herkenbaar qua muziek. Hierdoor is het zo nu en dan meer country rock, maar op zich is dat zeker niet verkeerd. Tekstueel zijn de kritieken wat divers, te veel gemeengoed, maar daarvoor is mijn Engels niet voldoende om daar echt een goed oordeel over te geven.
Van Allison is verder nog te melden dat ze een korte tijd getrouwd is geweest met Steve Earle, het zal aan mij liggen maar dat dit niet zo lang heeft geduurd is wel voorspelbaar, de levenswijze van Steve bekijkend.
Zeker geen slechte plaat, muzikaal goed, helder geproduceerd (had wat minder glad mogen zijn) , Allison heeft een prima stem. Goede alt-country, roots/americana plaat.

toch maar eens een album van Allison Moorer uitgeprobeerd. op dit album staan vrij veel stevige americana/alt.country nummers, die zoals hierboven reeds aangehaald soms aan de sound van Neil Young doen denken, met name op tracks als de opener "I Ain't Giving Up on You" en "Baby Dreamer" met fraaie rootsrock die het album sterk openen.

niet alle nummers in die stijl willen beklijven, zoals "Melancholy Polly", "Believe You Me" en "All Aboard" die teveel doorsnee klinken, kwalitatief matige liedjes weliswaar prima uitgevoerd

neemt niet weg dat er meerdere prima tracks op staan, zoals "One On the House" met de heerlijke pedal steel klanken van John Davis, de piano ballad "The Duel" met een fraai invallende harmonica, het mid-tempo "When Will You Ever Come Down" en het rustige, kwetsbare "Sing Me To Sleep" wat mij betreft het absolute prijsnummer.

het geweldige gitaarwerk op dit album komt voor rekening van Adam Landry. drummer/producer R.S. Fields drumde vroeger bij de band Omar & the Howlers en produceerde o.a. albums van John Mayall, Sonny Landreth en Billy Joe Shaver.

een wat wisselvallig album dat mij niet helemaal weet te overtuigen, maar ik vermoed dat Allison Moorer betere albums heeft gemaakt dan "The Duel" dus dat duel wil ik wel aangaan.

Album werd geproduceerd R.S. Field & The Primms
Recorded at House of David, Nashville, Tennessee

All songs by Allison Moorer & Doyle Lee Primm (ex-husband of A.M.)

Ik vind zelf Blood en Down to Believing stukken beter dan deze en Crows ook.

Niet dat deze slecht is verder, maar ik heb het idee dat Moorer best een tijd nodig heeft gehad om een eigen stijl te vinden en dat mist op Duel nog.

Ik sluit me helemaal aan bij Brunniepoo

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Allison Moorer - The Duel (2004) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Allison Moorer - The Duel (2004)
De Amerikaanse muzikante Allison Moorer stond aan het begin van dit millennium wat in de schaduw van haar zus Shelby Lynne, maar met het bij vlagen stevige The Duel eiste ze definitief haar eigen plekje in de spotlights op

Allison Moorer leek een jaar of twintig geleden te kiezen voor de countrymuziek, maar op het in 2004 verschenen The Duel nam ze een onverwachte afslag. Zeker het eerste deel van het album is behoorlijk stevig en laat meer rock dan country horen. Het is muziek waarin de stem van de Amerikaanse muzikante verrassend goed uit de voeten kan. Dat Allison Moorer ook nog steeds een countryzangeres is hoor je op het tweede deel van het album, waar meer ruimte is voor de muziek waarmee Allison Moorer een paar jaar eerder had gedebuteerd. De meningen over The Duel zijn wat verdeeld, maar het is nog altijd mijn favoriete album van Allison Moorer, die inmiddels een fraai oeuvre op haar naam heeft staan.

In 2019 voerde Allison Moorer mijn jaarlijstje aan met het bijzonder indringende Blood, waarop de Amerikaanse muzikante het huiveringwekkende drama dat zich in haar jeugd voltrok een plek gaf. Het was niet de eerste keer dat Allison Moorer de eerste plaats in mijn jaarlijst wist te bereiken, want dat deed ze ook in 2015 met het album Down To Believing, dat minstens net zo mooi is als Blood en met Thunderstorm/Hurricane mijn favoriete Allison Moorer song bevat.

Sinds Blood hebben we helaas niets meer van Allison Moorer vernomen, maar ze heeft gelukkig een stapeltje prachtige albums op haar naam staan. Het duurde overigens even voor ik het talent van Allison Moorer ontdekte, want ik was nog niet erg gecharmeerd van countrypop toen haar debuutalbum Alabama Song in 1998 verscheen. Ook het in 2000 verschenen The Hardest Part deed me destijds niet zoveel, en dit in tegenstelling tot het in hetzelfde jaar verschenen album van haar zus Shelby Lynne, die met I Am Shelby Lynne een verpletterend mooi countrysoul album afleverde.

Met de kennis van nu vind ik ook The Hardest Part van Allison Moorer overigens een prima album en hetzelfde geldt voor opvolger Miss Fortune uit 2002. Echt indruk maakte Allison Moorer op mij pas in 2004, toen haar vierde studioalbum The Duel verscheen. Het is het album dat uitgroeide tot mijn favoriete album van het betreffende jaar, mede door een geweldig concert tijdens een muziekfestival in Utrecht waarvan ik de naam ben vergeten.

Allison Moorer maakte The Duel op een moment dat ze langzaam maar zeker leek uit te groeien tot een countryster, maar met haar vierde album gooide de muzikante uit Nashville die deur even dicht. Zeker in de openingstracks klinkt The Duel meer als een rockalbum dan als een countryalbum. In deze tracks domineert het lekker stevige gitaarwerk, dat in meerdere lagen door de speakers komt. Ook de ritmesectie draagt bij aan het meer rock georiënteerde geluid op het album en legt een lekker stevige basis.

Het past wonderwel bij de stem van Allison Moorer, die op The Duel laat horen dat ze niet alleen een countryzangeres is, maar ook een rockzangeres. Ik vond en vind de stem van Allison Moorer op The Duel echt bijzonder mooi en ook het rockgeluid op het album bevalt me wel. Het is een geluid dat niet het hele album aan houdt, want op de tweede helft winnen invloeden uit de country wel wat aan terrein en neemt de pedal steel het hier en daar over van de gitaren.

Ook de wat meer country getinte songs op The Duel overtuigen mij in muzikaal opzicht en ook in deze songs zingt Allison Moorer geweldig. De Amerikaanse muzikante werd op de albums die volgden een betere songwriter en ook de teksten werden naarmate de tijd verstreek wat aansprekender en persoonlijker, met de indringende teksten op Blood als hoogtepunt, maar ik heb altijd een enorm zwak gehouden voor The Duel, waarmee Allison Moorer mij voor het eerst echt wist te raken.

Het is doodzonde dat we sinds Blood niets meer hebben gehoord van de Amerikaanse muzikante, die naar verluidt als schrijver en redacteur bij de Country Music Hall of Fame and Museum in Nashville werkt, maar gelukkig is er dat stapeltje prachtalbums. Bij mij ligt The Duel nog altijd bovenop dit stapeltje, want zeker de eerste paar tracks zijn fenomenaal. Erwin Zijleman