Zo op het eerste gehoor is deze tweede van Lycus nog een pak indrukwekkender dan het debuut. De songs zijn beter uitgewerkt, klinken donkerder en rauwer, gaan simpelweg veel ongemakkelijker onder de huid kruipen. Vooral de eerste helft van de plaat komt meteen zeer sterk binnen, maar deze plaat zal ik nog een aantal keren moeten beluisteren, dat is zeker!
100% zeker kan ik het natuurlijk nog niet zeggen, maar de eerste toprelease van 2016 dringt zich op.
Een paar maanden geleden was ik erg enthousiast over het eerste nummer van dit album dat ik hoorde. Sindsdien heb ik het hele album een aantal keer geluisterd via Lycus' bandcamppagina, maar het enthousiasme dat ik aanvankelijk voelde, komt niet terug. Doomalbums zoals ik ze het liefst heb, zijn of melancholisch van sfeer (à la My Dying Bride) of juist erg traag en loodzwaar (Ahab, Skepticism). Chasms is geen van beide, en als ik het album weer eens luister, krijg ik nooit het "dit moet ik snel weer horen"-gevoel.
Dit is echt een lekkere plaat. Heerlijke loodzware doomstukken, maar er is genoeg ruimte voor sfeervolle, melodieuze stukken. En prima vocalen. ik kan hier echt van genieten.