John Coltrane - First Meditations (For Quartet) (1977)

Kan men perfectie bereiken?... Als ik dit album draai en de tonen van het openingsnummer worden ingezet, ben ik in ieder geval geneigd om 'ja' te zeggen .

Zeer gave hoes voor die tijd!

Is het nog wat als je 's mans avant garde-achtige jazz goed kunt pruimen?

Absoluut. Dit is een beetje de logische tussenstap tussen A Love Supreme en Ascension denk ik.

En een gave hoes voor die tijd? Valt wel mee hoor, de plaat is uit 1977 (de opname uit '65).

De hoes vind ik eerlijk gezegd vreselijk. Geef mij maar een met zo'n sfeervolle foto zoals bijvoorbeeld Blue Train of Stellar Regions. Maar gelukkig is de muziek helemaal geweldig en in het boekje van de cd-uitgave van '92 staan nog wat mooie foto's van Coltrane.

Deze werd later opgenomen dan Ascension Toon

Even inhaken op voorgaande berichten. A Love Supreme is een spirituele suite in 4 bedrijven, opgenomen met het classic quartet in december 1964, First Impressions is een spirituele suite in 5 bedrijven die is opgenomen met het classic quartet in september 1965. En daarmee wordt First Meditations wel gezien als het enig logische vervolg op A love Supreme. Samen met Sunship, een veel vrijere opname van een week eerder, is dit tevens een van de allerlaatste opnames van het classic quartet.

In de tour die hier direct op volgde werden namelijk al meerdere muzikanten ingezet; Alice Coltrane, Pharoah Sanders en Rashied Ali verschenen steeds vaker op het toneel. Ook tijdens de opnamesessie voor Meditations in november 1965 werd het classic quartet uitgebreid met Rashied en Pharoah en klinkt het alweer een stuk vrijer en radicaler dan deze First Meditations. Coltrane had duidelijk niet meer genoeg aan zijn oude vertrouwde begeleidingsband en wilde maar weer eens nieuwe, radicalere wegen inslaan.

Ascension is opgenomen met een hele bende (free) jazz iconen in juni 1965 en was een van de eerste tekenen dat Coltrane toe was aan wat anders dan de klassieke quartet opstelling, geïnspireerd als hij werd door zijn 'nieuwe' vrienden Albert Ayler en Archie Shepp, die een veel vrijer geluid hadden waar Coltrane erg van onder de indruk was. Hij was na A Love Supreme de belangrijkste jazz muzikant alive in 1965 en had dat spirituele concept nog wel even 'veilig' kunnen uitmelken en er waarschijnlijk nog beroemder mee kunnen worden, maar hij zag met name het vrije, artistieke geluid van Ayler als de weg die hij ook op wilde, met Rashied en Pharoah en Alice erbij. Daarmee pleegde hij welhaast commerciële zelfmoord, want heel veel 'fans' die aanhaakten na A Love Supreme haakten net zo snel weer af.

De nieuwe weg viel ook niet bij het hele classic quartet in de smaak, wat leidde tot het vertrek van McCoy en Elvin in januari 1966 en dus het definitieve einde van dat classic quartet. Zonde? Nee hoor, ik waardeer de muzikant en componist Coltrane alleen maar voor zijn onconventionele keuzes en dat hij zijn artistieke ontwikkeling prefereerde boven zijn commerciële succes en/of zijn bankrekening. Het draagt voor mij alleen maar bij aan de absoluut legendarische, haast buitenaardse status van deze man als puur artiest.