Hawkwind - Astounding Sounds, Amazing Music (1976)

Prettige, wat meer gemakkelijke plaat van deze legendarische spacerockers.

Steppenwolf (naar Herman Hesse) en City of Lagoons blijven geweldige songs. Zelfs nu nog. Klasse plaat, dit.

Vergeleken met hun vorige LP/CD The Warrior On The Edge Of Time vind ik dit maar tegenvallen ,dit komt voornamelijk door Robert Calvert
Toen laatst genoemde opgelazerd was ging het gelukkig weer beter met deze groep

Deze plaat ooit als tiener gekocht, vast tweedehands. Hawkwind kende ik van Silvermachine. De top 100 aller tijden was toendertijd voor mij heilig, dat was het mekka van de 'goede' muziek. En het ideaal van deze tiener toch van elke supergroep wel een plaat te hebben. Liefst de plaat met de hit, maar dat lukte lang niet altijd. Dus dan maar genoegen nemen met een andere plaat. En op zich is dat achteraf soms best interessant. Dus deze plaat ooit gekocht, met enkel de hit 'Silvermachine' in mijn hoofd, die er dus niet op staat. Toen ook nog nooit gehoord van de term space rock, maar de lp heel veel gedraaid. Misschien niet omdat ik deze zo goed vond, maar als arme tiener had ik niet zo veel platen en dus niet zo veel keus.
Jaren 80 betekende dat ik deze platen ergens achter in de kast zette, want dit was achterhaald, ouderwets. Maar het kan verkeren. Na heel veel jaren deze weer eens gedraaid. Wat opvalt, ik herken nog een aantal nummers. Dat is leuk. Zeker de drie nummers van kant 1 (ik heb nog het oude vinyl) zijn nog herkenbaar. Het eerste nummer is echt herkenbaar als spacy Hwakwind , nummer twee lekker en vooral ook door de lengte afwisselend en nummer drie is een prima instrurumentaal prog nummer. Kant b is ook niet mis, ook hier afwisseling troef. Het nummer Kadu Flyer zou niet misstaan in de Efteling bij de Fata Morgana door het oosterse sfeertje en de sitar. Prachtig nummer ! Dat gaat over in Chronoglide Skyway, redelijk hoogstaande prog.
Eerlijk is eerlijk, ik weet weinig van Hawkwind, heb later nog redelijk goedkoop cd-s te pakken gekregen die ik ook weer een keer kan beluisteren. Ik begrijp uit de reviews dat dit een soort overgangsperiode was. Lemmy was uit de band gezet en de invloed van een zekere Robert Calvert was redelijk groot. Sommige recensenten vinden dat prima, er kwam weer meer lijn in de muziek van de groep, anderen verafschuwden deze periode. Als leek kan ik enkel zeggen dat de plaat na zoveel jaar nog zeer beluisterbaar is en ik het een redlijk goede plaat vind, ook na al die jaren. Hawkwind blijft natuurlijk toch een grote naam vanuit de jaren 70 met een geheel eigen sound en deze plaat hoort daar zeker bij.

Op 'Astounding Sounds...' brengt Hawkwind iets totaal anders dan de heavy spacerock van de voorgaande platen. Grote veranderingen in de band zijn de terugkeer van Robert Calvert (ditmaal als lyricist én vocalist) en het vertrek van Lemmy en het aannemen van Paul Rudolph op bas. Hierdoor is de plaat enerzijds meer vocaal-gericht en anderzijds wat cleaner qua sound.

Hawkwind's muziek is ook wat meer richting de progressive rock, waarbij er ook een grote rol lijkt weggelegd voor Simon House op de viool en toetsen en Nik Turner op de saxofoon en fluit. Een mooi voorbeeld van hoe mooi de band ook kan klinken is het fantastische 'Steppenwolf' dat toevalligerwijs ook verwijst naar mijn favoriete boek met dezelfde titel.

Ik kan begrijpen dat deze eerste plaat op het Charisma-label (evenals de andere Charisma-platen) niet behoren tot de fan-favorieten, daarvoor verschilt de muziek teveel van de eerste platen en is de typische, bezwerende en vooral trippende spacerock teveel naar de achtergrond verschoven. Maar als mid-seventies rockplaat werkt deze toch uitstekend. Er zijn ook wel wat progressive spacerock-songs te vinden zoals de instrumental 'City of Lagoons' dat zelfs wat elementen van Pink Floyd en Eloy in zich heeft. Een andere spacerock-instrumental is 'The Aubergine That Ate Rangoon', die dan weer meer die trippy-sound heeft van Hawkwind. Heerlijk nummer om lekker gek van te worden. De derde instrumental 'Chronoglide Skyway' is ook erg prachtig, met erg mooi samenspel van de saxofoon, gitaar en psychedelische keyboards. Als dit geen spacerock is, wat dan wel?

Voor de liefhebbers van de garage annex protopunk-kant van de band zijn er 'Reefer Madness' en ook een beetje 'Kerb Crawler', welke laatste een beetje een Rolling Stones-achtig refrein heeft. Lekker meezingen dus. Het door Nik Turner gezongen 'Kadu Flyer' valt nog het meest tegen, en doet wat denken aan de West-Duitse groep Hoelderlin.

Een wat obscure en vergeten release van deze bijzondere band, en misschien geen top-10 Hawkwind-plaat, maar het zeker en absoluut de moeite waard.