Babyface - Return of the Tender Lover (2015)

Babyface is een naam die al heel lang ronddwaalt in de R&B en Soul wereld. Van soloprojecten tot aan producties en songwriting voor andere artiesten. Babyface (Kenny Edmonds) is van alle markten thuis.
Al in 1989 bracht hij het album Tender Lover uit en met deze nieuwe plaat uit 2015 moet hij die tijd weer terugbrengen, gezien de titel. De stijl van Babyface belooft in ieder geval warme muziek voor elkaar tijdens de koude feestdagen. Maar wat is de kwaliteit?

De kwaliteit op het sympathieke openingsnummer We’ve Got Love is in ieder geval uitstekend. Vooral de mooie productie van dit nummer valt mij op. Net zo prima op productioneel vlak is Fight for Love. Verder is dit jammer genoeg wel een beetje een zeikerig nummer. Dat zeikerige zit ook een beetje opgesloten in het stemgeluid van Babyface. Dat hoor je ook terug in het verder prima Exceptional.
Onbezorgder en vrolijker is het met Walking on Air. Best een aanstekelijk nummer die ook herkenbaar van Babyface is. Net als het herkenbare I Want You. Maar komt die herkenbaarheid voort uit kopieergedrag of uit het gevoel van een warm deken? Ik ben nog niet achter het antwoord eerlijk gezegd.
Onmisbaar op elk Babyface album is een nummer als Love and Devotion. Een zwijmelballad pur sang, zoals hij deze wel vaker maakte. Soms beter, soms slechter als deze. Dan beklijft bijvoorbeeld het iets te simpele Standing Ovation een stuk minder.
Zo tegen het einde van dit album aan kunnen we nog wel even lekker swingen via Something ‘Bout You. Leuk nummertje die opgevolgd wordt door de passende afsluiter Our Love. Het nummer sluit een album af met alle herkenbare Babyface ingrediënten erin. Echt een buil vallen aan deze plaat kan je niet.

(bron: Opus de Soul)

Grappig Reijersen ik herken veel van wat je zegt. Natuurlijk is de stem van Babyface een beetje zeikerig, hij was altijd in de eerste plaats een betere producer dan zanger. Maar vooral de eerste helft van het album is toch wel echt goed hoor. Heerlijke catchy liedjes wisselen elkaar af met ballades. Het lijkt misschien wat simpel allemaal, maar het is echt waanzinnig goed en strak geproduceerd. Op een echt goede installatie hoor je zoveel detail in de nummers. Nieuw is toch de speelse gitaar die door veel nummers verweven is. Hoewel ( met name de uptempo ) nummers flink leentjebuur spelen bij oude soul liedjes, ligt wat mij betreft juist daar ook de kracht van het album. Je denkt steeds dat je de nummers al kent, alsof het album altijd al heeft bestaan. Dat maakt het enerzijds een wat gezapige plaat, maar anderzijds voelt de plaat daardoor juist ook als een enorme warme deken, en geeft me een soort jeugdsentiment. Ik start met een 3,5 maar dat zou nog zomaar een 4 kunnen worden.