Kid Cudi - Speedin' Bullet 2 Heaven (2015)

Snippets klinken erg vreemd en trippy, voor mij een beetje te veel van het goede. Er zijn wel een paar enkele tracks waar ik naar uitkijk zoals de title track & 'Melting'. Ik begrijp dat velen dit album helemaal niet gaan kunnen uitzitten. Het depressiefste, donkerste album van Cudi tot op heden denk ik.

Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen, zei Bassie. Daar moest ik aan denken bij het beluisteren van de zojuist gelekte titeltrack. Kid Cudi probeert het opnieuw met een duister en donker thema, een gitaar en zijn vermoeiende zangstem. Dit anderhalf uur en je gaat vanzelf aan de prozac.

Gek genoeg geniet ik er meer van dan ik aanvankelijk dacht, die snippets stelde me namelijk flink teleur

Echt een zware brok dit album, kan nog niet echt een mening geven. Ik kan wel al zeggen dat die stemmetjes van Beavis & Butthead mij mateloos irriteren.

Volgens mij is hij het helemaal kwijt. Ik volg hem al maanden op Facebook en daar komt hij toch enigszins depressief over. Zie zijn laatste bericht: Cudi cancelt tour Hij kan niet overweg met mensen en is over het algemeen erg ontevreden. Op SB2H straalt Cudi dat nog eens uit. Een Fade 2 Red is tergend slechte muziek, hetzelfde geldt voor Amen. Hopelijk keert hij ooit terug naar waar het begon: hiphop.

Ik vind dit op het eerste gehoor allesbehalve slecht. Het duurt misschien iets te lang, maar gaat gewoon weer lekker verder waarmee hij ook al bezig was op vorige albums. Het is wat rauwer, meer punk-achtig. Ik vind het cool!

Confused en dat eerste nummer vind ik wel echt heerlijk

Ben een grote fan van Kid Cudi, maar kan hier echt niet van genieten. Hield van zijn Man on the moon serie en vond ook Indicud en in mindere mate Satellite flight goed, maar dit is niet mijn ding. Merk dat hij in zijn muziek/leven zoekende is naar de juiste style, maar ik vind dat hij te geforceerd probeert een ander geluid te produceren op deze plaat. Daarnaast zit geen enkele positiviteit in en dat vind ik toch wel jammer.

Nee, dit is niet best. Af en toe zit er nog een redelijk nummer tussen, maar dit is toch grotendeels bagger. Bijzonder jammer, vond al zijn voorgaande platen erg goed.

Oh en die Beavis en Butthead shit is echt vreselijk irritant inderdaad.

Wat een bagger, zo zonde.

Als groot Kid Cudi fan en voornamelijk fan van zijn alternatieve style, zou ik dit heel graag goed gaan praten...dat dit een soort van nieuwe Yeezus achtige style is die we na een paar luisterbeurten nog niet helemaal kunnen plaatsen maar eigenlijk vrij geniaal is....maar nee! Dit is echt om te huilen zo slecht.

Met veel moeite dit album twee keer kunnen beluisteren. Dit is erg slecht, wellicht het slechtste album van 2015 voor mij. Als ik de teksten zo beluister vraag ik mij af hoe het met de mentale toestand van Cudi is want bepaald vrolijk word ik er allerminst van. Buiten de teksten om klinkt het ongeïnspireerd zowel de "zang" stem van Cudi en de instrumentatie. Ik houd mijn hart vast voor het volgende project. Hij is hier wat mij betreft iets te ver in doorgeslagen. Het zou misschien artistiek moeten klinken, maar daar slaagt Cudi niet erg in. Jammer, dit album had beter op de planken kunnen blijven liggen.

Ik ken Kid Cudi enkel van naam, maar de vele slechte opinies over dit album maakten me wel benieuwd. Met het idee "dat het zo slecht nog niet kon zijn", dus. Maar helaas, het is dus wel zo slecht. Met hiphop heeft dit niets van doen en dat hoeft ook niet. Kid Cudi lijkt hier te croonen over rauwe garagerock-deuntjes, maar slaat daarbij de bal helemaal mis. Een artistiek gedurfde zet, waarvoor hulde. Maar helaas een lelijke zit van anderhalf uur waar slechts heel af en toe (Angered Kids, Worth) een moment bij zit dat inderdaad zo slecht nog niet is. Maar de rest is dat wel.

Ben al jaren groot fan van Kid Cudi, zijn eerste 2 albums zijn persoonlijke klassiekers voor mij, en vond ook Indicud en Satellite Flight geslaagde albums, begreep de negatieve kritiek nooit. Maar hier slaat hij volledig de plank mis. Enige nummer dat te pruimen is is Adventures, daarnaast zijn er nog een aantal nummers die oke klinken, verder deed het pijn aan mijn oren. Ik zal Cudi altijd verdedigen, maar hij maakt het me wel heel moeilijk met deze plaat.

Speedin' Bullet 2 Heaven voelt een beetje als een kladje; wat hersenspinsels op papier van een depressieve en gefrustreerde Cudi. Het doet niet echt aan als een volwaardig album. Slecht vind ik het echter niet. Ik snap de kritieken, maar de cijfers echt niet. Al die ééntjes...

Kid Cudi is al jaren zoekende naar een eigen stijl en gek genoeg weet hij met elke album enorm af te steken tegen menig ander album. Hij heeft inmiddels al diverse originele stijlen gehad en hij lijkt niet tevreden. Kid Cudi is ook al jaren depressief. Eigenlijk vanaf zijn eerste album al, maar toen bracht hij het op een andere manier. Een meer artistieke en toch ook een positieve manier. Op dit album lijkt zijn gevoel er zonder een omweg uit te komen. Rauwe, rebelse grunge/punk-muziek. Keihard tegen alles aantrappen!

Het valt mij wat tegen dat hij momenteel op dit punt beland is. Zeker na de wegen die hij tot nu toe bewandeld heeft. Speedin' Bullet 2 Heaven is zijn minst originele album. Het voelt wat geforceerd en, in tegenstelling tot zijn vorige albums, is dit al vaker gedaan en vele malen beter ook. Desalniettemin vind ik het, zoals eerder gezegd, allesbehalve slecht. Deze muzikale keuze was niet zijn beste, maar er staan een paar heerlijke nummers op als Confused!, Judgemental Cunt en Wedding Tuxi. Verder is het wel een geheel en klinkt hij door zijn emoties wel oprecht. Dat laatste maakt dit album wel weer tot een uniek product van Cudi. Het is zijn minste plaat, maar het past op een bepaalde manier wel in de lijn van discografie. Zeker als hij hierna opnieuw een briljant album maakt, waarbij hij al het beste uit zijn albums combineert!

Al ben ik bang dat hij zoekende blijft en dat kan twee kanten op gaan...

Op zich zijn berichten over dat een album opvallend vreselijk zou zijn geen reden voor mij om nieuwsgierig te worden. Maar aangezien ik redelijk bekend ben met Kid Cudi (goed, zijn twee platen hiervoor niet) en ik vroeger flink van hem genoten heb, werd ik toch even benieuwd.

Ik heb slechts een paar tracks gehoord en daar ga ik het zeker bij laten. Het is geen geheim dat Kid Cudi van rockmuziek houdt en zich hierdoor, met wisselend succes, laat inspireren. Nu schijnt hij dusdanig schijt te hebben aan de wereld door zijn depressie dat hij zijn creativiteit de loop liet, zoals we maar zullen zeggen, en maar gewoon een soortement van (punk)rockplaat heeft gemaakt. Het punt: dit kan hij helemaal niet.

Kid Cudi is nooit een groot zanger geweest, maar gedoseerd en met de juiste instrumentatie erachter kon het goed werken. Hierop gebeurt geen van beide: het bagger klinkende, monotone gezaag irriteerde al na die paar nummers. Want nee, ook de instrumentatie is niet in orde: de gitaarriffs die ik hoorde klonken onorigineel, repetitief en gewoon oersaai. Heeft niks met goede rock, punk, of wat dan ook te maken. En dan de teksten. Sla die van 'Confused!' er eens op na. Tja. Ik heb ook wat van die demo's geluisterd. Nogmaals: tja. Dat ging helemaal nergens over.

Natuurlijk heeft Kid Cudi talent. Maar zijn stijlkeuze, wellicht in combinatie met zijn gemoedstoestand, zorgen ervoor dat daar helemaal niets van naar buiten komt, zo lijkt het. Jammer. En dan heb ik die Beavis and Buttheat skits nog niet eens gehoord.

Ik geniet hard van dit album. 4 sterren

Net nog eens volledig beluisterd en de lyrics gelezen op genius terwijl. Er zit wel diepgang in hoor (zeker niet altijd). Ik relate soms wel met de teksten. Ik hoop dat hij zijn emotionele pijn op het volgende album kan brengen met een andere, beter in het gehoor liggende sound. MOTM3 komt er niet meer en ik heb me er al lang bij neergelegd. Dit album verdient zeker geen onvoldoende, ik vind het trouwens beter dan sattelite flight. Stem verhoogd naar 3*.

Ik vind het trouwens spijtig dat hij 'Insides Out' niet verder heeft afgewerkt, het is zeker geen slecht nummer. Ik had er graag wat extra tekst bij gehad.

Sinds 2015 niet meer geluisterd, maar onlangs er weer een bij gepakt. Ik ben minder positief over dit album dan ik destijds was, maar ergens verraste het mij ook. Ik vind het nog steeds niet ongelooflijk slecht en er zit een een paar sterke momenten en nummers met potentie tussen. Toch voelt het als geheel aan als iets dat toentertijd uit zijn systeem moest om door te kunnen.