Dollar Brand - African Herbs (1975)

En zo leer ik weer eens wat. Dollard Brand is een Zuid-Afrikaan, en de jazz-stijl dis daar wordt gespeeld heet Cape Jazz. Deze plaat is mijn eerste kennismaking met zowel Dollar Brand als met Cape Jazz. Ik vind het wel lekker relaxed. Er wordt een zwoele groove neergezet, waarover dan goed kan worden geïmproviseerd op de sax en piano.

Dollar Brand = Abdullah Ibrahim, daar zul je toch wel eens (iets) van gehoord hebben?

Alleen dus de na(a)m(en) zelf was/waren mij al een tijd bekend. Maar ik had dus tot vandaag nog geen album van hem beluisterd. Maar als zijn artiestenpagina bekijk dan is hij hier sowieso niet echt bekend.

Maar wel een favoriet van mij! Denk dat ik zeker 3/4 van zijn platen wel in bezit heb en godzijdank ook nog de kans gehad hem live te zien in Leuven in 2018. 82 jaar oud redde hij het om een solo piano Suite van 3 kwartier neer te zetten. Onversterkt en een doodstil zaaltje. Één van de indrukwekkendste dingen die ik heb meegemaakt.

Op Soundcloud (helaas) niet veel van hem te vinden. Ik raak nog aan de bedelstaf door alles maar te kopen.

Lekkere vibe heeft dit album zeg. Naar aanleiding van zijn prachtige optreden op LeGuessWho? festival van dit jaar ben ik Abdullah Ibrahim's oeuvre ingedoken. Het blijft daarin wat zoeken naar de pareltjes, maar deze plaat mag er zeker zijn. Jazzy, warm, swingend en niet te complex.

Tsja het hangt ervan af wat je zoekt natuurlijk. Echt slechte platen heeft hij niet gemaakt. Wel is zijn stijl constant aan verandering onderhevig geweest. Hij begon in de jaren '60 in de gewone jazz-traditie zonder al teveel Afrikaanse invloeden. Eind jaren '60 en in de jaren '70 ging hij meer de freejazz kant op en werkte hij samen met ondermeer Gato Barbieri, Don Cherry, Hamiett Bluiett enz. Uitzondering daarop waren zijn 'African recordings' waar deze plaat ook onder valt. Daarop speelde hij typische Cape Jazz met Zuid-Afrikaanse muzikanten. In de jaren '80 en '90 werkte hij vaak met grotere ensembles en borduurde hij voort op die Afrikaanse traditie. Vanaf 2000 kroop hij vooral vaak solo achter de piano en werd zijn stijl meer ingetogen en melancholisch. Dat is waarschijnlijk ook wat je op dat optreden hebt gezien. Ik kan me voorstellen dat een plaat als 'The Journey', African Space Program wel wat kunnen afschrikken als dat je referentie is.