Fat White Family - Songs for Our Mothers (2016)
mijn stem
19 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Fat Possum
-
Whitest Boy on the Beach (4:53)
-
Satisfied (3:40)
-
Love Is the Crack (4:19)
-
Duce (6:40)
-
Lebensraum (2:46)
-
Hits Hits Hits (3:40)
-
Tinfoil Deathstar (3:59)
-
When Shipman Decides (3:43)
-
We Must Learn to Rise (7:10)
-
Goodbye Goebbels (5:29)
0
geplaatst: 2 januari 2016, 16:59 uur
Eerste nummer is al tijdje geleden uitgebracht, maar ik ben wel benieuwd naar dit album.
Fat White Family - Whitest Boy On The Beach - YouTube
Fat White Family - Whitest Boy On The Beach - YouTube
0
geplaatst: 21 januari 2016, 19:42 uur
Openingstrack Whitest Boy on the Beach vond ik zo'n heerlijk nummer dat ik al snel op zoek ging naar voorganger Champagne Holocaust, een album dat uiteindelijk tegenviel. Te veel flauwekul naar mijn zin.
Ineens was ik een stuk gereserveerder in het uitkijken naar het tweede album Songs for Our Mothers, een album dat wel van start gaat met die weergaloze single.
Satisfied doet dan gelijk al weer een negatieve duit in het zakje. Daar is dat lo-fi gedoe weer. Niet leuk, zo geforceerd en toch moet ik toegeven dat het ergens wel wat heeft. Je blijft luisteren in plaats van de boel gelijk maar uit te zetten.
Love Is the Crack heeft iets akeligs over zich heen, terwijl het toch een vrij luchtig nummer is. En dan merk ik ineens dat dit toch wat sterker klinkt dan de vorige plaat. Wat uitgebalanceerder. Een groep als Man Man maakte ook zo'n ontwikkeling door.
En zo gaat het album voort: samenzang, haast sereen, met rammelige begeleiding en aparte sfeertjes waarvan enkele haast filmisch overkomen. Het werkt op Songs for Our Mothers een stuk beter als op het debuut. De band maakt dus stappen vooruit.
Nog steeds is het love it or hate it, maar ik ben wel zo ver dat ik dit kan waarderen en benieuwd ben hoe deze band zich verder gaat ontwikkelen. Mijn gevoel zegt dat ze er vandaag of morgen iets heel bijzonders uit weten te persen.
Ineens was ik een stuk gereserveerder in het uitkijken naar het tweede album Songs for Our Mothers, een album dat wel van start gaat met die weergaloze single.
Satisfied doet dan gelijk al weer een negatieve duit in het zakje. Daar is dat lo-fi gedoe weer. Niet leuk, zo geforceerd en toch moet ik toegeven dat het ergens wel wat heeft. Je blijft luisteren in plaats van de boel gelijk maar uit te zetten.
Love Is the Crack heeft iets akeligs over zich heen, terwijl het toch een vrij luchtig nummer is. En dan merk ik ineens dat dit toch wat sterker klinkt dan de vorige plaat. Wat uitgebalanceerder. Een groep als Man Man maakte ook zo'n ontwikkeling door.
En zo gaat het album voort: samenzang, haast sereen, met rammelige begeleiding en aparte sfeertjes waarvan enkele haast filmisch overkomen. Het werkt op Songs for Our Mothers een stuk beter als op het debuut. De band maakt dus stappen vooruit.
Nog steeds is het love it or hate it, maar ik ben wel zo ver dat ik dit kan waarderen en benieuwd ben hoe deze band zich verder gaat ontwikkelen. Mijn gevoel zegt dat ze er vandaag of morgen iets heel bijzonders uit weten te persen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.