Arno - Human Incognito (2016)

Iemand enig idee of er hier nog een andere versie met bonustracks van uitkomt? Bij de vorige albums was dit het geval dus wacht ik nog wat voor ik dit aanschaf.

Gut een nieuwe van Arno Hintjes?

“Voor 'Human Incognito' zocht ik een organische sound. Er zijn veel minder synths en toetsen dan op mijn
vorige platen. 'Human Incognito', dat is mijn stem, gitaren en een drumstel. Tu vois un peu le bazar?"
Vier jaar na hun eerste samenwerking voor 'Future Vintage', komen Arno en de Brit John Parish (PJ Harvey,
Eels, Perfume Genius) weer samen voor de productie van 'Human Incognito'. "Als we niet aan het opnemen
zijn, praat ik met John over van alles en nog wat. Maar zodra we in de studio zijn, hebben we niet veel
woorden nodig om mekaar te begrijpen. Daar hou ik van."

Een samenwerking met P.J. Harvey dus.
Heb niets van Arno in huis maar heb 'm wel een paar keer live gezien. In 1983 reeds voor de eerste keer. Hij is zeer energiek op het podium en bij dat allereerste optreden moest menig 'decorstuk' er aan geloven: hij trapte er woest tegenaan.
Maar eens gaan luisteren via Spotify. En als ie in de buurt is zou ik best eens een optreden van 'm willen zien, deze al wat op leeftijd rakende man rockt nog behoorlijk (Arno bedoel ik dus).

If pigs could fly ! Niet dus.

Nee? Oh dat meende ik gelezen te hebben. Niet alleen een gezamenlijke producer maar ook samenwerking. Zal het opzoeken vanavond.

hij flikt t toch weer om een mooi album te maken. persoonlijk vind ik deze beter dan de 2 vorige

deze ster is nóg niet gedoofd., luistert lekker weg maar het schuurt altijd, aan het geluid is inventief gesleuteld

Titels als I'm Just An Old Motherfucker en Je Veux Vivre spreken toch wel tot de verbeelding.

I'm Just An Old Motherfucker is van een hoog rokerig kroegtijgergehalte maar gaat na het intermezzo onverwacht voortvarend rockend verder.
Het doet, mag ik dat zeggen ja dat mag ik zeggen, bij vlagen zelfs Lemmy-achtig aan.

I've seen everything
I've heard everything

Je suis un old motherfucker.

In het nummer Never Trouble Trouble klinkt het net alof ik Lio hoor als achtergrondzangeres.

Ben nooit een grooit fan van Arno geweest en zal het ook niet worden met dit album, af en toe heeft hij een aardig nummer en live is het best wel leuk om de man te zien, zeker als hij de TC Matic hits brengt. Ook het steenkolenengels en boerenkolenfrans is altijd leuk om te horen.

Please Exist, geweldig. Nu veelvuldig gedraaid, vind 'em steeds beter worden.

In Dance Like A Goose verwacht je elke moment dat Arno gaat zingen "Knock knock knocking on heaven's door", maar dat gebeurt natuurlijk niet.
Een album dat je wat vaker moet luisteren om de songs goed tot je te laten komen. Vrij diverse liedjes, goed gitaarwerk en ook de drum mag er zijn. De zang van Arno blijft uit duizenden herkenbaar, de Franse taal past hem wel. Een voorlopige 3,25 sterren zit ik aan te denken.

prima album meer bluesy en dat past goed bij hem. wel uiteraard weer een paar nummers die je zo kunt overslaan

Rare hoes nu ...

Lekker bluesy album (maar wel erg kort) van vriend Arno. Doet mij soms wat denken aan (de oude) Mark Lanegan albums. Ik heb het album postuum gekocht en heb daar geen spijt van. Oud T.C. Matic toetsenist Serge Feys speelt mee en Arno laat hier horen dat hij nog niet uitverteld is. Zijn inspiratie komt meer dan ooit van mensen en hun bijzondere kanten. Het gaat over drinken en katers (Dance like a goose), over bedrogen (Santé) en oud worden (I’m just an old motherfucker, Now she likes boys) . Maar ook over dromen van een betere wereld (Je veux vivre) of de ellende in het dagelijkse nieuws. Veel nieuwe fans zal deze plaat waarschijnlijk niet opleveren, maar degenen die Arno wel al in hun hart gesloten hebben zullen zeker niet teleurgesteld zijn. Een fijn plaatje voor de late uren met de lampen gedimd en een goed glas op tafel.

"Now she likes girls that sing like boys, Now she likes boys that kiss like girls" zo typisch Arno