Stuart A. Staples - Leaving Songs (2006)

Van het eerste soloalbum van Stuart Staples was ik bepaald niet onder de indruk, maar deze opvolger is gelukkig klassen beter en kan zich meten met het betere werk van zijn band.

Het klinkt allemaal iets rustiger en iets lomer dan we van Tindersticks gewend zijn, maar ook hier is de instrumentatie zeer smaakvol en zwierig. Goed idee trouwens om 3 duetten met met zangeressen op dit album te zetten, want hun stemmen kleuren mooi met de donkere baritonstem van Staples. 4*.

Eigenlijk een beetje een herfstplaat maar draai hem met dit warme weer ook regelmatig. Erg melancholisch en sfeervol. Must voor Tindersticks liefhebbers.

Heb hem, als Tindersticks fan, natuurlijk direct gekocht. En hij is beter dan Staples' eerste cd.
Dit komt weer in de buurt van de ouderwetse Tindersticks.
Een heerlijke cd die de moeite waard is.

Ik vind dit wel degelijk een stuk minder dan de tindersticks, behalve dan simple pleasure wat ik veruit het minste tindersticks album vind. Andersom gok ik dat liefhebbers van simple pleasure dit album juist wel goed vinden. Ik mis een een puntig randje. Toch nog 3* omdat het wel Stuart Staples is

volstrekt mee eens , veel beter dan die eerste die maar half half was , maar dit is prachtige muziek , een nieuwe tindersticks waardig

ben het eens met Rayaccos. Iets minder dan de meeste Tindersticks platen. De duetten zijn prachtig, vooral die met Maria Mckee.

Heel erg afwijkend is Staples solo nu niet bepaald te noemen.
In zulke gevallen snap ik die solo-ondernemingen nooit zo goed (tenzij er flinke bonje in de Tindersticks-tent is natuurlijk).
De stem van Stuart A. Staples is zo ongelooflijk bepalend voor Tindersticks dat deze ook nu weer enorm opvalt.
Toch mis ik op de een of andere manier net dat hele kleine beetje extra wat Tindersticks wel hebben. De vergelijking met Simple Pleasure kan ik ook best volgen; ik heb dat zelf ook zo (ik miste op dat album ook net dat kleine beetje extra magie).
Maar Hey, Simple Pleasure is wel degelijk een uitstekend album en dat is dit tweede solo-album ook.
Dus wat zeur je nu aERo! Genieten zul je

Met dank aan die prachtige duetten toch een halfje erbij en daarmee staat dit 2e solo-album eigenlijk toch wel gelijk aan de betere Tindersticks-albums.

het eerste en het laatste nummer zijn voor mij de hoogtepunten op dit album.

Bij Old Friends kijk ik iedere keer weer uit naar die ene zin: "For i've been drunk en stoned and feeling mellow". Magistraal gewoon, zoals hij die zin naar buiten brengt .

En Pulling it to the Sea kan wat mij betreft de concurrentie aan met de beste Tindersticks nummers. Prachtig nummer.

De duetten vind ik persoonlijk iets minder dan ik gewend ben van Staples, maar op dat gebied heeft hij ook wel een hele hoge standaard gezet.

Wat een ontzettende fijne stem heeft heer Staples toch! Zeker een van mijn favoriete zangers van de laatste jaren (Tindersticks). Zijn solodebuut ken ik nagenoeg niet, Leaving Songs is mijn 1e. In tegenstelling tot Jasper vind ik beide duetten dus wel fantastisch. Dit album kon weleens voor een verrassing gaan zorgen in mijn lijstje over 2006 4,5*

Je kunt de brave man bijna niet verstaan; tel daarbij het feit dat in het boekje (of ja, boekje) geen tekst staat....
Nou ben ik zeker niet iemand van de tekst, verre van zelfs, maar deze cd vind ik zo ongelooflijk vlak (in tegenstelling tot bij Tindersticks teert dit album vrijwel alleen maar op zijn stem) dat de sterkte 'm misschien in de tekst zit.

.... maar nogmaals, de brave borst is amper te verstaan, hiervoor zingt hij nu eenmaal tè laag.

Na het eerste nummer (en helemaal niet slecht, hoor) heb ik het wel gehad (en dit geldt eveneens NIET bij Tindersticks)
Van de duetjes krijg ik uiteindelijk een Kenny Rogers-samen-met Dolly Parton-gevoel; en dat bedoel ik eveneens niet positief.

Al met al had ik van meneer Tinderstick meer verwacht.
Of eigenlijk niet perse verwacht, ik kom eigenlijk meer tot een conclusie: Tindersticks = Stuart A. Staples, maar Stuart A. Staples = bepaald niet Tindersticks.


Dit alles zou natuurlijk eventueel bij een derde luisterbeurt kunnen veranderen, maar ik ga het mezelf niet aandoen.

:?

Dat is vreemd, ik heb er geen moeite mee om hem te verstaan. Alleen maar omdat hij zo'n lage stem heeft is het moeilijk te verstaan? En dat vlakke snap ik al helemaal niet, het zijn juist prachtige melodieuze songs. En het kan zeker wel wedijveren met zijn Tindersticks-songs. Misschien liggen Tindersticks en Stuart je gewoon niet.


Dan zou ik die Dolly-Kenny nog maar eens gaan luisteren, wel degelijk een wereld van verschil. Vergelijking van niks. (En een nummer als "Islands in the Stream" vind ik juist helemaal niks mis mee, integendeel, prachtige classic )

Is bepaald niet het geval, heb alles van Tindersticks in mijn kast staan, en ik vind de muziek grandioos.
De muziek van Tindersticks is veel gevarieerder, ook kwa muzikale invulling.
Dit in tegenstelling tot Stuart's "Leaving Songs"; dat is wat ik met vlak bedoel.
... na het eerste nummer heb ik het wel gehad, de rest krabbelt maar wat voort.

En de duetjes vergelî¿k ik natuurlijk niet met Parton/Rogers (lijkt er in de verste verte niet op), maar wat ik probeer te vertellen is dat de duetjes totaal geen meerwaarde oplevert. (althans in mijn beleving)
Integendeel zelfs, het haalt het niveau alleen maar nog verder naar beneden.

Ik schreef boven dat ik 'm geen derde kans geef, maar volgens mij heb ik 'm minstens vier keer gehoord.
Dus ga ik 'm uiteindelijk echt niet beter vinden.

Dit album is idd wel erg goed. Maar na de lucky dog recordings was ik wat sceptisch. Heb The Tindersticks meerdere malen live gezien, wat iedere keer adembenemend was.
Heb Stuart Staples ook met begleidingsband live in Doornroosje te Nijmegen gezien. Wat was dat slecht zeg.
Hij was zichtbaar dronken, wat resulteerde in nummers die halverwege werden afgebroken en een optreden dat nog geen uur duurde.
Hierdoor was ik sceptisch naar Leaving songs, maar uiteindelijk toch wel de moeite waard, alhoewel ik Staples voorlopig niet meer live hoef te zien.

Mijn eerste kennismaking met Tindersticks was niet zo geweldig; voorprogramma Nick Cave in Paradiso. Echter een paar jaar later een nieuwe poging ondernomen, en kan het nu zeker waarderen.
Voor mij is Stuart Staples wel Tindersticks. Als iemand mij dit album zou laten horen, en zou zeggen dat dit de nieuwe van Tindersticks was, dan zou ik dat geloven.
Sfeervol, warm album.

Als je het zo bekijkt ben ik het ermee eens. Ik vind trouwens het album "Can our love..." meer afwijken van de Tinderstick sound dan dit album.

En vanaf vandaag in de toplijst over 2006!

Favoriete tracks zijn momenteel One More Time en That Leaving Feeling, een schitterend duet.

Het lijkt verdomd veel op de Tindersticks. Nu heeft Staples dan ook de halve band uitgenodigd om mee te komen spelen...

De duetten zijn, zoals van de Tindersticks gewend, de hoogtepunten op het album.

Komt zeker in mijn 2006-lijst, dit album!

Ik heb de plaat nu 2 keer gehoord en vond hem de eerste keer ronduit saai. Maar de herkenning bij de 2e ronde was wat meer plezierig. De liedjes gaan wat meer leven en krijg zin in de 3e en 4e ... That Leaving Feeling, mooi hoor!

Het was natuurlijk niet de verwachting dat hij een hele nieuwe trukendoos ging opentrekken, maar, voor mij persoonlijk geldt, dat het wat gedurfder mag. Waarom anders zo'n soloplaat? 3 voelt niet helemaal goed, dus toch maar 3.5* en wat meer luisterbeurten.

Lucky Dog Recordings mocht dan enigszins teleurstellend zijn, deze plaat is dat absoluut niet! Bij de eerste luisterbeurt vond ik em wat saai, maar al snel bleek dat sommige van deze nummers nauwelijks onderdoen voor het beste werk van Tindersticks. 'Goodye To Old Friends', 'Which Way The Wind' en de prachtige duetten 'This Leaving Feeling' en 'This Road Is Long' zijn mijn favorieten. Eigelijk zijn alleen 'This Old Town' en 'Already Gone' wat minder.
En nu is het wachten op de nieuwe Tindersticks, begin volgend jaar!

Fantastische winterplaat. Het helpt mij de vervelende kerstdagen door te komen. Already gone is het absolute hoogtepunt van het album. Dance with an old man is een nummer wat van mij niet hoeft, en de duetten met Lhasa en Maria McKee kan ik de hele dag horen. Vooral de stem van Lhasa past perfect in het krappe straatje waarin Staples zich bevindt

Als ik deze soloplaat hoor vraag ik me af waar mijn 2,5* voor het debuutalbum van Tindersticks vandaan komt, die ik lang geleden eens daaraan heb gegeven. Dit is in ieder geval toch muziek die helemaal in mijn straatje ligt. Ik gooi dit prachtig sfeervolle, warme en compacte plaatje eerst naar de 4,5* en geef die ene plaat snel eens een herkansing, en dan zien we wel weer verder .

Tweede keer,goeie keer zeg maar,prima plaat.

Je moet er denk ik toch van houden, van het geluid van Staples. Wat hij hier nou echt specifiek anders doet als bij Tindersticks weet ik niet, ik hoor het er i.i.g. niet aan af. Maar dat kan ook komen door zijn zo dominante stemgeluid. De toevoeging van een McKee en de helaas te vroeg overleden Lhasa, is zekers een meerwaarde, want een heel album van zijn timbre is toch wel wat veel van het goede. Ik vind het toch wel wat gezapig klinken allemaal met weinig memorabele nummers erop.

Dit is een prachtig album! Mooi van sfeer (door de mooie arrangementen),de liedjes worden bij herhaalde beluistering steeds beter, en de duetten (vooral het duet met Maria McKee) zijn een duidelijk pluspunt. Ik had aanvankelijk wat moeite met het stemgeluid van Staples, maar geleidelijk
vielen alle bezwaren weg, en vond ik zijn stem steeds mooier worden (een soortgelijke ervaring had ik met het stemgeluid van Kurt Wagner van Lambchop).
En nu ik aan de stem van Staples gewend ben, ga ik uiteraard naar Tindersticks luisteren. Ik ben benieuwd.

Track 4 en track 7: beauties

Fantastisch Tindersticks album niet meer niet minder

Ik het 'the sticks' anderhalf jaar geleden live gezien in de Havenstad.
Naar met zichzelf ingenomen mannetje. Ga ik geen tweede keer naar toe