The Black Queen - Fever Daydream (2016)

Dit heeft weinig met metal te maken, alleen dan dat Greg Puciato de zanger is van dit gezelschap.

Af en toe doet mij dit nog het meest denken aan een oude Depeche Mode. Hier kan ik wel van genieten, alleen de 2e helft van de plaat vind ik tot nu toe wat minder. Eerste twee nummers zijn sterke songs, smaakt iig naar meer.

Lekkere plaat, heeft inderdaad weinig met metal te maken. Heb daarnaast ook niet heel veel met electronic, beluister de plaat ook voornamelijk vanwege Greg, geweldige zanger! Heeft iets NIN achtigs deze plaat.

Deze plaat groeit wel naarmate ik hem vaker draai. Blijft echt in mijn hoofd hangen, goede songs!

Ice To Never klinkt erg 80s Synthpop met een 80s R&B twist, heeft helemaal niets met NIN te doen, maar wel vergelijkbaar met het eerste album van Ministry dat heel veel Synthpop had, voordat Uncle Al op latere albums naar Industrial opschoof.

Distanced is dan gewoon een oefening in hoe je het kunt laten klinken als NIN zonder Trent. Geldt eigenlijk ook wel voor Secret Scream, het NIN-album Pretty Hate Machine doet het aan denken.

Taman Shud benadert de stijl van vroege Depeche Mode album maar poppier. Vind ik zelf wel het leukste nummer.

The End Where We Start heeft dan weer Tears for Fears elementen, gaat een beetje op en neer door de 80s dit album, wel het op één na fijnste nummer.

Heeft inderdaad weg van depeche mode. Donkerder, synth. Klinkt verrassend goed, aanstekelijk.
The end where we start echt in de kopnummer. Mooiste is apocalypse morning.