Alle 13 Goed! - Deel 9 (1975)

Dit is opnieuw zo'n geweldige schijf waar de nostalgie van afdrupt. In het jaar dat dit uitkwam ging de bandreccorder de deur uit en werd vervangen door de cassetterecorder. Nu ik zo het bandje bekijk moet ik constateren dat het behoorlijk veel gedraaid is, want het is aardig doorzichtig en de spons om het te gaan lappen als zijnde het een raam wil ik zo gaan pakken.

Dit unieke product bevat 13 songs die goed laat horen wat muziek is. Dit heeft zeer zeker en educatieve waarde, wat mij prikkeld om mee te gaan doen. Mijn stem is weliswaar niet zo laag als die van Kamahl, maar wat is dat toch heerlijk om een eindje weg te brommen op dit sfeervolle nummer wat me aan het denken zet. Nog zo'n sterk staaltje is Geef Mij Je Hart van Corry. Jemig, wat heb ik daar vaak mijn stembanden op schoor gezongen. Om deze weer wat vlot te trekken moest er heel wat drop worden gegeten. Nog zo'n sterk staaltje is van Big Mouth & Little Eve met Yo-De-Lay-Dee. Dit is echt zo'n geweldig nummer om tussen de schuifdeuren na te gaan doen, teneinde de frustraties kwijt te raken.

Al bij al een redelijk samengesteld album zonder al te veel platenkolder en zo. Daarom van mij een dikke 3 sterren.

Mijn vader had deze hele serie maar om nou te beginnen over nostalgie, niet helemaal. Toen wel aardig om naar te luisteren maar nu?

Het komt wel uit de vorige eeuw!!!

Tja dat weet ik maar ik krijg er geen kippevel van.

Mud is nostalgie voor mij en de nummers van Roger Whittaker, Demis Roussos en Conny Vandenbos vind ik gewoon erg goed.

Door de jaren heen heb ik er vele van deze verzameld op rommelmarkten e.d. (kwartjeswerk eind jaren 90).
Staat altijd nog wel iets tussen wat je niet hebt.
Een erg leuk vroeg disconummer is dat van 5000 Volts. Conny Van Den Bos vink ik eigenlijk achteraf pas goed en Mud was altijd al leuk en deze dus ook.
De sonore Roger Whittaker met gewoon een mooi liedje mocht je vroeger ook niet goed vinden, maar doe ik nu lekker toch.
Bonnie St.Claire heeft weer een rampestamper en dit keer zingt Peter Koelewijn mee en Demis Roussos werd helaas steeds gladder.
Teach In (de laatste Nederlandse Songfestivalwinnaars) doe ik maar bij de guilty pleasures en Afric Simone (de man die een stoel in zijn mond nam) met gewoon een vrolijk exotisch deuntje mag ik ook nog steeds graag horen.
Bolland&Bolland zouden later als producers hogere ogen gaan gooien, maar dit nummer is niet zo goed.
Bij het bombastische nummer van Velvet Glove moet ik warempel aan Eric Woolfson op zang denken.
De rest hebben we het niet over.
Een gemiddeld elpeetje uit de reeks deze.
2,5 dus.