Alle 13 Goed! - Deel 11 (1976)

Ik ken alleen #1, #4, #5 en #10 (alle 4 goed)... ach ja, en ook #8 en #9 (mwah ...).

Weer een behoorlijk hoog middle of the road gehalte op deze deel 11 uit 1976.
De goede nummers zijn van Nazareth (wederom een cover wat de opvolger moest worden van de nummer-1 hit Love Hurts, maar bleef in de tipparade steken), The Ritchie Family (blijft een leuk disconummer, deze part 2 is een soort medley) en van Leo Sayer, die echter langzaam afzakt naar een middle of the road niveau, al is dat hier nog net niet.
Het nummer van James & Bobby Purify is ook aardig, een zoet soulnummer met strijkers, waarbij je denkt: o, ja die kan ik ook nog.
Het nummer van Rob de Nijs is een goede cover van Claude-Michel Schonberg.
Barry White doet gewoon weer zijn ding (zwetende softsatijnsoul) en zijn Love Unlimited Orchestra ook.
Laat je Gaan van Telkamp en Alberti is een cover van Che Sara bekend van Jose Feliciano en geschikt voor crematies.
Frida Boccara (wie kent haar nog?) een echte Franse chanson natuurlijk.
Trinity (vergeten groepje) met een onopgemerkt disco/pop-nummertje.
De sonore, donkerbruin zingende Kamahl moet je van houden. Deze van veel liefdadigheidsacties bekende Australische zanger bevindt zich meestal op het midden van de weg, maar heeft ontegenzeglijk een prachtige stem.
Dieptepunten hier zijn Big Mouth en Little Eve en Corry Konings.
Once Upon A Time In The West (ja, inderdaad die) is van het project Strings by Candlelight van het Orkest Harry van Hoof en Piet Souer op gitaar.
Nou vooruit, 2*

Vóór deel 11 ging het blijkbaar al achteruit met de verkoopcijfers en bedacht de marketingafdeling dat het wel zou helpen grof geschut in te zetten in de vorm van een randje borst op de hoes. Goed beschouwd vrij smakeloos om het ontbreken van muzikale kwaliteit op deze manier te 'compenseren'.

Ik heb om de een of andere reden altijd wel een zwak voor die Alle 13 Goed-verzamelaars, maar dat is meer vanwege de cultstatus die erom heen hangt dan vanwege de geboden kwaliteit. De eerste paar edities verkochten als een tierelier in Nederland, ondanks de ook toen al wisselende kwaliteit. Maar er stonden altijd wel een paar bona fide hits op.

Omdat de geselecteerde nummers uitsluitend uit het repertoire van Philips/Phonogram kwamen, was de keuze natuurlijk beperkt, en dat ging zich wreken naarmate de serie vorderde. Neem deze nou: hier staan nauwelijks serieuze hits op. Het merendeel ken ik niet eens en ik vind mezelf toch een aardige hitkenner, in elk geval van de vorige eeuw.

De hitjes van Leo Sayer vind ik doorgaans best beluisterbaar, maar dat irritante falsetstemmetje verpest dit nummer. Nazareth probeerde het na de Everly Brothers met een cover van The Searchers, en hoewel goed uitgevoerd, mist het de hitpotentie van Love hurts. Het nummer van James & Bobby Purify is een 1976-remake van een al wat ouder succesje, dat in deze versie een redelijke hit werd in Nederland.

Eigenlijk hebben we dan de bescheiden hoogtepunten al gehad, al vind ik dat nummer van Love Unlimited Orchestra (overigens wel op single, maar géén hit) voortreffelijk. En hoe zit dat met The Ritchie Family? Bevat deze LP daadwerkelijk part 2, dus de B-kant van The Best Disco in Town, dat op single over twee delen werd uitgesplitst? Foutje van de samensteller of gewoon een drukfout op de hoes? De rest is waarschijnlijk 'forgettable', al zou ik wel eens willen horen hoe het klinkt als Mieke Telkamp en Willy Alberti zich laten gaan...

Overigens geen kwaad woord over de hoezenpoes van dienst. Dat is Kiki van Oostindiën, die in die dagen wel vaker op albumcovers van verzamel-LP's stond. In de Alle 13 Goed-reeks zelf meerdere keren. Ook muzikaal liet ze van zich horen, en wel op twee Franstalige hits: Patrick mon chérie en Et si tu pars. Al nam ze op beide plaatjes wel het Engels- danwel Nederlandstalige aandeel voor haar rekening.

De 'hoezenpoes' (wat een woord, eigenlijk). Dat kreeg in mijn tijd nog een revival, op die 538-cd's en dergelijke. Vaak nog wat minder verhullend dan op die jaren 70-hoezen.

Misschien niet door haar bedacht, maar wel bekend geworden dankzij Annie M.G. Schmidt (tekst) en Conny Stuart (die het zong). Begin jaren zestig al. Want het fenomeen dateert al van de jaren vijftig. In eerste instantie vooral op platen met klassieke muziek.

Niet geheel toevallig illustreert die Alle 13 Goed-reeks aardig hoe de normen in de loop der jaren opschoven. De eerste paar LP's toonden nog een redelijk deftige dame, maar op het deel dat hierna kwam (Deel 12 dus) gaat Kiki alweer een stapje verder...

Of de makers kregen door dat wat ontblootte huid beter verkoopt. Dat was in 1971 vast ook al zo.

Nou, niet helemaal. De eerste paar edities van de serie verkochten als een tierelier, schreef ik al. Een flink aantal haalde de eerste plaats van de LP-lijsten in Nederland. En juist op die edities zaten de dames over het algemeen nog goed in de kleren. Pas vanaf deel 9, en met name na dit deeltje 11, ging het bergafwaarts. Ik vermoed dat de hoezenpoezen juist nadrukkelijker werden ingezet om de inzakkende verkoop op te krikken.