Adrian Younge Presents Venice Dawn - Something About April II (2016)

Een klassieke Adrian Young plaat, even buiten de hip-hop om die prima aansluit op het eerste deel uit wat nu een serie genoemd mag worden. Het authentieke jaren '60 en '70 geluid weet Adrian Young weer fijnloos te repliceren. Persoonlijk mis ik wat high tempo nummers en is de plaat iets minder spannend doordat Young zoveel productiewerk oplevert. Er staan wederom een paar instrumentale nummers op waar zwoele soul melodieën de kroon spannen. Het hele plaatje heeft een sound vergelijkbaar met Ennio Morricone, David Axelrod en Isaac Hayes. De gelijkenissen zijn spot on zonder een moderne touch uit het oog te verliezen. Dit kenmerkt zich heel sterk in de zwepende drum en de invloed van hip-hop.

Wat een heerlijke sfeervolle plaat inderdaad. De productie doet mij soms ook met vlagen denken aan Blackroc. Al weet Adrian Younge toch een heerlijke eigen touch te geven aan het genre. Hoewel ik de muziek heerlijk vind heb ik soms toch een tikkeltje moeite met bepaalde zangeressen. Desalniettemin een prachtplaat in een stijl die naar mijn smaak veels te weinig nog wordt uitgevoerd.

Zachtjes druppelen de platen uit 2016 ook binnen en één van de meest verrassende voor mij is dit vervolg op het sterke deel 1 uit 2011. Dat dit er aan zat te komen had ik eerlijk gezegd nog nergens eerder opgevangen.
Dit zijn de meest soulvolle platen van Adrian Younge. Platen waarop hij voldoende vocale hulp krijgt om zijn prachtige producties te laten omlijsten. Ook op deel 2 zien we meer dan genoeg gasten met namen als Karolina, Laetitia Sadler, Bilal en Raphael Saadiq. Interessante namen ook zeker. Zo interessant als op ener Sitting by the Radio ook meteen is. Opvallend hoe sterk dit nummer gezongen is. Echt prachtig, die doorleefde vocalen. Dan wordt bij een nummer als Winter is Here toch meer de aandacht getrokken door de freaky funkyness, want freaky funky is dit nummer toch zeker.
Sandrine valt op zijn (of haar) beurt weer op door het speels en subtiele karakter. Iets wat toch vooral komt door de productie, die dit karakter versterkt. En zo wisselen van nummer tot nummer, van vibe tot vibe. Ook Step Beyond heeft weer een totaal andere vibe. Meer een relaxed nummer en muzikaal erg dromerig gebracht.
Na het volledig muzikale Sea Motet komen we bij het vrij makkelijk in het gehoor liggende Memories of War. Niet heel opvallend ten opzichte van andere songs, maar erg is dat niet. Ook de zompige hiphop funk van Psalms is volledig muzikaal om dan energiek door te knallen met het lekker funky nummer Magic Music. Vooral de energie die dit nummer bevat is erg fijn.
Met Ready to Love is er ook nog ruimte voor een echte ballad. Klein, licht en spacey. Om dan uiteindelijk ook nog in te vallen met funky beats. Mooi nummer. Een ballad is La Ballade, ondanks de titel, toch wat minder. Het is wel een heerlijk ontspannen song met funky drums.
Volledig muzikaal wordt het weer met het dromerige en zelfs filmische April Sonata, om dan een beetje bombast te tonen met Hands of God. Het geheel wordt smaakvol afgesloten met een kort finit in de vorm van Hear My Love.

Een finit van een prettige plaat. Vergelijken met deel één kan, maar is niet nodig. Beide platen kunnen prima op zichzelf staan. Deze soulvolle kant van Adrian Younge bevalt mij wel goed. Een rijk producer als hij is weet hij de juiste snaar te raken.

(bron: Opus de Soul)

Wederom een bijzonder fijne plaat. Toch bekruipt mij het gevoel dat Adrian Younge hetzelfde trucje een blijft toepassen. Het is cool dat iedere artiest zijn/haar eigen stijl heeft, maar ik heb bij dit album meerdere malen het gevoel gehad dat ik naar de albums van Ghostface zat te luisteren.

Een van de mooiste albums uit de jaren 70 vind ik Superfly van Curtis Mayfield. Het beluisteren van dit nieuwe album van Adrian Younge doet mij denken aan de eerste keer dat ik Superfly hoorde. Van het begin tot het einde is Something About April II een vermakelijk en veelzijdig album. Zacht en soulful op Memories of War, hip-hop beats op Psalms, en jazzy op Sitting By The Radio. Top album welke gegarandeerd terugkomt in de eindejaars-overzichten met beste albums over 2016.

Something About April II heb ik een tijdje terug voor de site van Gonzo (circus) besproken. Adrian Younge werkt hier op het snijvlak tussen retrosoul, filmmuziek en barok- en psychedelische pop. Hij heeft een heel fraai gearrangeerde plaat gemaakt: weelderig en warm, maar helaas ook wat maniëristisch. Tegen het instrumentale geweld staan te weinig memorabele zanglijnen, te weinig noemswaardige melodieën, om het album naar een hoger niveau te tillen.
Bovenstaande is een samenvatting. De hele recensie is hier te lezen.