Joe Lovano - Rush Hour (1994)

Interessant album. Philarmonische (orkestrale) Jazz. Soms eens pure filmmuziek (hedendaags populair klassiek), dan weer Jazz met saxo en contrabas (en stem!). Over het algemeen dus een wervelende ervaring, maar soms een beetje té. Lovano schijnt de grenzen van het mogelijke te zoeken (princiepe van de free-jazz), en nummers als "Rush Hour on 23rd Street" of "Topsy Turvy" zijn waarlijke martelingen voor het oor. Soms dus pure free-jazz; en terwijl Lovano er zich niet van bewust lijkt dat zijn saxofoon de noten niet kan blazen blijft hij zijn instrument uittergen, tot het rampzalige, pijnlijke en irritante toe. Gelukkig kan hij ook heerlijke lyrische lijnen inzetten, en als het orkest bijkomt ook nog eens pure melancholische harmonie bereiken; je moet het toch maar kunnen. En dat geluid overweegt, Godzijdank.
Jammer dus van die enkele mislukte experimenten.
3,25*