Xanopticon - Psicicite (2006)

Gaaf! Maar ik wil een nieuw full album

Wel in één klap ruim 25 minuten nieuw materiaal. Think positive

Niet dat die 25 minuten revolutionair anders klinken ofzo, maar more of the same is in dat hermetisch gesloten Xanopticon-wereldje altijd meer dan welkom.

..meer dan welkom, wat heet! Na vanochtend met een slaperig hoofd door de zoveelste Bong-Ra release te zijn geworsteld - wederom Ad Noiseam nota bene - vraag je je af waarom meneer Friedrich niet een wat stevigere stempel op die breakcorescene drukt (of wil drukken). Heerlijk bedwelmende chaos dit. 4,5*

Ligt het aan mij of maakt bong-ra gewoon kwalitatief veel minder goede breakcore dan xanopticon? Ik vind Liminal Space helemaal geweldig maar alles wat ik van bong-ra heb gehoord klonk een beetje goedkoop, niet serieus.

Xanopticon met Bong-Ra vergelijken is ook niet helemaal eerlijk. Xanopticon is meer een artiest die zijn ankertje aan het breakcore genre heeft gehangen en zijn eigen eilandje wat verderop op zee is gaan bouwen. Bong-Ra is erg stereotype breakcore (maar wat mij betreft dan nog steeds ondermaats).

Voor mij is Xanopticon dan ook een artiest die zichzelf nog even niet opnieuw moet heruitvinden. Er wordt hier een hoop geschreven over originaliteit en creativiteit, maar iedereen heeft wel een paar artiesten waarvan met hoopt dat hun volgende release gewoon een uitbreiding is van het bestaande universum. Vooral als die artiesten echt separate microuniversums zijn.

Psicicite kan je gewoon beschouwen als een voortzetting van Liminal Space. Hier en daar enkele minieme nuances. Een theelepeltje extra melodie en een streepje minder hard misschien, maar Xanopticon zal met deze EP geen zieltje extra winnen. Zijn typische 2-climax tracks met hechte en drukkende ritmes laat hij nog even niet los. En nog steeds breekt hij z'n tracks af net als je denkt dat het nóg dat beetje harder kan. Tussen frustrerend en geniaal in.

En daar ben ik voor een keer dolgelukkig mee. EP mist de échte knallers als Capacidt en These Days, maar verder is het weer volop genieten. 4.5*

Genieten van een precisie bombardement op je neuronen is het, wat Xanopticon zo goed kan uitvoeren. Dit keer vallen er ook geen onschuldige slachtoffers. Binnen een wat nauwere formule uitgevoerd dan tevoren is het, maar 4 sterke tracks. In Bedowra had de atmosfeer van mij voller aanwezig mogen zijn om de percussie meer backup te geven en de sfeer te verhogen. Bij de rest is dit niet nodig. 4*

Lekkerrrr, af en toe is dit toch gewoon hart-stikke lekker op z'n drukkend zomers dagje, na een fijne wandeling in een fijn naaldbos met Schotse Hooglanders, thuiskomen in de drukte en structured chaos van Xanopticon. Mooi contrast, allebei lekker.

Mist de dreigende post-apocalyptische industriele sfeer van liminal space. En, zoals wel vaker het geval is met hymen 12" platen, laat de geluidskwaliteit te wensen over, weinig definitie en scherpte.

Toch is dit klassieke Xanopticon, lineairer en coherenter (qua ritmes) dan liminal space, maar nog steeds met de enorme zwermen microsamples en verre melodieën. De overall sound is goedkoper en ondieper dan op liminal space.. qua sfeer vind ik het over het algemeen ook niet zo heel sterk, cheesy breaks met 'mysterieuze synths' en 'bizarre samples' ('watching a movie... and then suddenly we're acting in it') helpen ook niet echt mee..

De intensiteit van de beats maakt VEEL goed, en de opbouw is ook klassieke Xanopticon. Ik vind deze 12" trouwens veel harder dan liminal space. Veel zware bassen en aggressievere ritmes. Bedowra is echt snoeihard.

Nog net 4*, maar geen ruime 4*..

Dit album doet me een pak meer dan Liminal Space, afgaand op de eerste luisterbeurt.

Die ambient wave van Ungrokd Voor de rest niet veel speciaals vergeleken met het betere Meme Mage en het geniale Liminal Space. Geinig, maar geen must.

Ach ja, uiteindelijk kan ik hier ook minstens 4.0* aan kwijt. Magnum opus Liminal Space vind ik nog steeds beter, maar Xanopticon weet ook hier een glimlach op mijn gezicht te doen verschijnen met mooie waves en knallende beats. Vooral Broken Eye Teeth bevalt me tegenwoordig erg goed Doordreunende kickdrums, wazige wave en dan die geflipte computereffecten die vlak voor de climax op het eind nog even verwarring scheppen: lekker

Ik kan hier over het algemeen meer mee uit de voeten dan Liminal Space. Wat niet wegneemt dat Liminal Space kwalitatief minder is, integendeel misschien nog wel. De samensmelting van Breaks, Beats, Ambient en Samples als op Psicicite zitten op de een of andere manier 'luchtiger' in elkaar verweven waardoor het meer aanspreekt om het op ieder moment van de dag op te kunnen zetten en compleet los te gaan