Arthur Conley - Sweet Soul Music (1967)

Wat een lage waardering. Het titelnummer is een leuk nummer.
De rest is minder goed?

Neen. Althans, ik vind van niet. ‘Sweet soul music’ is een heerlijk southern soul plaat die een prima afwisseling biedt wat betreft uptempo’s en ballads. Persoonlijk vind ik Arthur Conley een van de beste artiesten die Atlantic ooit tekende, samen met o.a. –uiteraard– Aretha Franklin. Arthur had deze plaat, Aretha had in 1967 ‘I never loved a man the way I love you’. Beide albums zouden uiteindelijk belangrijke albums worden binnen de soul scene alhoewel Aretha natuurlijk veel meer success had met haar album. Net als veel andere soulalbums is dit album prachtig vanwege zijn eenvoud. Heerlijke degelijke soulnummers in leuke arrangementen die soms wat ongepolijst klinken met hier en daar een achtergrondkoor(tje) als toevoeging maar bovenal een schoonheid in de vorm van de stem van Arthur die toch echt berekend mag worden als een van de mooiste stemmen die soul ooit voortgebracht heeft. Jammer dat menigeen alleen maar de titeltrack kent, want hij heeft zoveel moois gemaakt. Een voorbeeld hiervan is het prachtige ‘Let nothing seperate us’, die op dit album te vinden is.

Werd gezien als de gedroomde opvolger voor Sam Cooke. Men zal hem vooral blijven herinneren van deze titeltrack.
1. Sweet Soul Music – een absolute showstopper. Swingend, energieker en van alles meer
2. Take Me – een echte soulballad met dito sfeer, teksten en vocalen
3. Who’s Foolin’ Who – brengt er juist weer wat meer groove in
4. There’s a Place for Us – mooi ingetogen en gevoelig nummer met fijne saxsolo
5. I Can’t Stop – swingt daadwerkelijk de pan uit, stop niet met dansen
6. Wholesale Love – een erg vrolijk nummer
7. I’m A Lonely Stranger – en juist weer gevoelig en intiem
8. I’m Gonna Forget About You – ene prima song die niet direct zo opvalt
9. Let Nothing Seperate Us – het meer gevoelige werk
10. Where You Lead Me – geen keiharde swing, wel fijn lichtjes.

Do you like good music? Dat is de vraag waar dit album mee opent. En wie kan daar nou nee op zeggen?
De opener is swingend. Arthur Conley heeft zich in deze song vast gebeten. Een klassieker. Op discogs zie ik dat dit het eerste van drie songs is waar Otis Redding heeft bijgedragen aan het schrijven van het nummer. Wederom niet onverdienstelijk.

Ook na deze heerlijke start blijft het genieten geblazen. Letterlijk. Het koperwerk is regelmatig op de voorgrond aanwezig. En dat is helemaal niet verkeerd. Swingend plaatje. Niet altijd van een heel hoog niveau, maar nergens vervelend. Arthur Conley zingt verdienstelijk, hij is zeker bij de les. In sommige songs heeft hij een scherpe felle benadering in zijn voordracht en voornamelijk in het tweede gedeelte komt zijn gevoelige kant ook regelmatig voorbij. Voornamelijk vanwege Arthur zijn mooie stem geniet ik van dit album.

Mooie vent was het. Bijzonder levensverhaal ook, ligt begraven in een eenvoudig graf in de Achterhoek. Wilde ook geen grote steen maar een klein nu overwoekerd stukje graf. Ik ken de oude drummer van de band toen hij in de Bijlmer op trad begin jaren 80.