Eerie Wanda - Hum (2016)

Eerie Wanda heeft voor een deel hetzelfde effect op me als Jacco Gardner: het gevoel dat ik meer naar een studie over muziek dan naar muziek met emotie luister. Eerie Wanda heeft dan een ding voor op Gardner: de stem van Marina Tadic. Deze is uitermate plezierig om naar te luisteren.

Op Hum komt muziek voorbij die mij voor komt als een studie naar mijn favoriete The Velvet Underground plaat en zeker top 5 jaren 60 plaat, 'The Velvet Underground'. Het ontbreekt echter aan een ding: de variatie die songs als 'What Goes On' en 'Beginning To See The Light' brengen, tussen de verstilde pracht van 'Candy Says' en 'Jesus'. Naarmate Hum zijn weg vervolgt, word ik overvallen door een gevoel van eenvormigheid, die ik niet meer van me af kan schudden.

Hum krijgt er een half puntje bij voor de sympathie die ik voor deze muziek voel en zeker voor de stem. Op het volgende album zou ik voor iets meer variatie gaan. Dan kan het zeker goed komen.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Ik vind dit toch wel een hele fijne plaat! Variatie is inderdaad misschien niet het sterkste punt, maar de dromerige, vaak pakkende melodieën en het innemende stemgeluid van de zangeres vind ik een uitstekende combinatie. Vooral To Dream Again en Working On This Field zijn in mijn hoofd blijven plakken. I Am Over Here is ook een lekker nummer. Gek hoe dit bandje door buitenlandse media best goed wordt opgepikt maar het hier op Musicmeter vrij stil blijft. In ieder geval wordt ik hier wel blij van.

Fijne stem heeft deze zangeres inderdaad, maar het is inderdaad nogal Velvet Underground zonder scherpe randjes en zonder al te veel variatie. Hopelijk wordt een eventuele opvolger wat gevarieerder.