William Bell - The Soul of a Bell (1967)

Waarom Stax pas in '67 besloot deze man een album te laten opnemen is mij een raadsel. In '61 had hij immers een dikke hit met "You Don't Miss Your Water" (het voorbeeld van een prototype Stax-single bij uitstek ) en hoewel daarna het echt grote succes uitbleef, bleef hij toch op zijn minst een consistente artiest. Ach...het heeft vast iets met ondoorgrondelijke wegen te maken, vermoed ik. Of natuurlijk met de singles georienteerde Soul bonzen van toen.

De muziek is een mix tussen country soul en southern soul. Een ietwat gruizige, groovende sound dus waarbij gospel als gebruikelijk ook om de hoek komt kijken. Ingespeeld door de huisband, uiteraard, met een glansrol voor Booker T. Jones op de piano. Hij is fenomenaal.

Het is, zeker toch voor de southern soul waar ik tot nu toe bekend mee ben, opvallend smooth gezongen allemaal. De man is gezegend met een werkelijk prachtige zangstem maar pas als hij uithaalt, oei oei, dan voel je het. Geen pure pijn a la O.V. Wright, die het laat klinken alsof de wereld instort, of als Otis, die je bij elke stemverheffing meer voelt lijden.

Nee, eerder staat hij compleet aan de andere kant van het spectrum. Een gesophisticeerde, bijna koele uithaal. Beheerst tot en met. Toch, op de een of andere manier, gaat het door merg en been.
Puur kippe(n)vel, gaat dat horen

Vier van de nummers die op dit album staan (Everybody Loves a Winner, You Don't Miss Your Water, Eloise (Hang on in There) en Any Other Way) kende ik al van de eerste Complete Stax/Volt-boxset. Die eerste twee van die nummers zijn schitterende ballads, geheel in de traditie van de Stax-ballad. Ze zijn echter zo prachtig dat ik ze met een gerust hart tot de beste Stax-nummers durf te rekenen. Ook Eloise en Any Other Way vind ik fantastische nummers.

Helaas is niet alles op dit album van die ontzettend hoge kwaliteit. Do Right Woman, Do Right Man en I've Been Loving You Too Long zijn in de versies van respectievelijk Aretha Franklin en Otis Redding (naar mijn bescheiden mening de grootste soulzangeres en soulzanger allertijden) nummers met een status als een huis. Het is altijd lastig om die van een ander te beoordelen en William Bells versies van de nummers is erg goed, maar ik hoor toch liever de versies van Aretha en Otis. Verder kunnen Nothing Takes the Place of You en Then You Can Tell Me Goodbye me niet heel erg bekoren (wellicht zijn het wat teveel langzame nummers achter elkaar om mijn aandacht vast te houden). Vanaf Eloise wordt het allemaal weer beter en zelfs ontzettend goed. Tondeman heeft hierboven eigenlijk al de perfecte omschrijving van William Bell gegeven en ik heb daar weinig aan toe te voegen.

Al met al geef ik (het begint saai te worden) ook aan dit soulalbum van de week vier sterren.

Ik denk dat ik een beetje feestvreude moet verstoren. Ik vind dit niet zo bijzonder. Niet vervelend, maar een beetje niksig, niet meeslepend (niet genoeg althans). Wat ik bedoel hoor je bijvoorbeeld bij ´I´ve Been Loving you Too Long´. Vlak na Otis´versie is dat toch een vrij overbodige (en mindere) cover en anders kan ik die van Tina Turner nog wel aanbevelen, die voegt tenminste wat toe.
Ander punt: ik zou misschien wel wat positiever zijn bij een iets betere geluidsopnamekwaliteit, want die is toch wel slecht, ook gelet op het jaar 1967. Een nummer als ´Any Other Way´ heeft best iets aantrekkelijks, maar de stem is daar toch wat afgeknepen op de plaat gezet. Verder vind ik net als psychonaatje dat er iets minder ballads op hadden kunnen staan.

William Bell is toch een bijzonder vocalist. Vooral in de ballads komt zijn stem zeer sterk naar voren. Dit album is best een leuk soulalbum. Het zit allemaal goed in elkaar en alleen de Otis-cover van nummer 4 vind ik wat overbodig (zoals meerdere hier )
Fijn album.

Dit album begint meteen goed met “Everybody Loves A Winner”.. en gaat met “You Don’t Miss Your Water” op dat niveau verder. Daarna wordt het naar mijn mening iets minder, maar toch niet vervelend. Al kan “I’ve Been Loving You Too Long” ook voor mij lang niet tippen aan de versie van Otis Redding. Met “Do Right Woman, Do Right Man” heb ik dit probleem veel minder. “Then You Can Tell Me Goodbye” vind ik het minste nummer, maar daarna slaat het weer helemaal om!
De opname-kwaliteit is inderdaad niet geweldig.. een beetje wisselend volgens mij, maar daar ga ik dit album niet op be(/ver)oordelen. Voor mij 4*..

Jammer dat het 1e gedeelte van het album ballads zijn. Dat soort nummers vind ik meestal saai, omdat dat soort nummers te langzaam zijn en ik vind ze snel op elkaar lijken.
Het 2e gedeelte van het album (vanaf het nummer Eloise) is meer uptempo en funkier en dat is het meer mijn stijl. 'Eloise' is mijn favoriet van het album. Erg goed nummer.
Helaas is er dus een duidelijke 2-deling in het album. Wanneer het album meer nummers zoals het 2e gedeelte bevatte, had ik een hogere waardering gegeven.

Luister ook eens naar '' The Ballad of Otis Redding van Wiliam Bell ''

Never Like This Before (enige die ik ken)

Dan heet je William Bell en heb je in 1961 al een wereldhit met You Don’t Miss Your Water, moet je toch tot 1967 wachten dat het label (Stax) een eerste album met je uitbrengt. Voordeel is dan wel weer dat dit niet zomaar een album is geworden. Alles wat je op dit album hoort is terug te brengen naar die Southern Soul sound, boordevol met gospelinvloeden.
De grootst mogelijke hit op dit album was Eloise(hang on in there), maar een hit werd het verrassend genoeg nooit.

Everybody Loves a Winner – prachtig nummer. Erg warm en krachtig gezongen door Bell en een prachtige sfeer
You Don’t Miss Your Water – en als we het dan toch al over prachtige nummers hebben dan mag deze daar bij aansluiten. Een klassieker, met recht. Werkelijk wonderschoon nummer
Do Right Woman – het gaat nog even mooi door met een nummer waarvan het refrein geheid in je hoofd blijft hangen
I’ve Been Loving You Too Long – ik mis dan hier toch wel een beetje de rauwe stem van Otis. De stem van Bell is een stuk warmer en zwoeler
Nothing Takes the Place of You – het wordt er niet sneller op, maar dat zegt niet dat het niet mooi is.
The You Can Tell Me Goodbye – Wederom een rustig nummer, met gevoel en warmte gezongen. Heeft ook een beetje een bluesy gevoel.
Eloise – dan komt er toch nog wat swing op ons pad en nog wel in dit fantastische nummer. Hitgevoelig, maar nooit echt een hit geweest
Any Other Way – ook al zo hitgevoelig, vooral door de break+refrein
It’s Happening All Over – een nummer dat vooral vocaal meer biedt. Erg sterk gezongen
Never Like This Before – iets meer tempo er in en een aanstekelijk refreintje.
You’re Such a Sweet Thang – swingende afsluiter met leuke achtergrondkoortjes