Dylan LeBlanc - Cautionary Tale (2016)

Mooie plaat weer van deze Americana/singer-songwriter met duidelijke invloeden van Neil Young en Bruce Springsteen. Fraaie stem en prima nummers.

Jaar is net begonnen maar deze komt in mn top 10 hoor. Lekker stem heeft de man met man like me en het titel nummer als hoogte punten.

Inderdaad een lekker album, wat je vaker moet horen om het tot zijn recht te laten komen.

In mijn geval werkt het net andersom. Eerste luisterbeurt is aardig, maar daarna wordt het per luisterbeurt minder. Het is me net wat te zoetsappig allemaal. Maar hij is nog niet zo heel oud, dus kan nog best wel wat worden. Zal net wel of net geen voldoende worden. Ik geef dan liever de voorkeur aan een ander jong broekie: Sam Outlaw. Die dicht ik iets meer talent toe.

Mooie ingetogen plaat. Op zijn tijd heerlijk om naar te luisteren. Niet zo goed als zijn debuut, maar vind het wel een betere plaat dan zijn tweede.

Leuk, al die verschillende meningen. Voor mij is deze eerste aangekochte release van het nieuwe jaar gelijk een schot in de roos. Die enigszins klagelijke stem, de prachtige songs (mij pakken ze tenminste onmiddellijk), de mooie strijkersaccenten, die unheimische sfeer. Eerste kanshebber voor mijn top-10 van 2016. Niet dat dat zo belangrijk is natuurlijk, maar toch.

Fraai album van deze singer-songwriter. Ik zal zijn debuut toch nog maar eens een kans moeten geven..

Na wat wikken en wegen vind ik dit z'n tot op heden beste plaat. Het begint meteen goed met de titelsong, en op dit album weet Dylan Leblanc, hoewel het allemaal nog steeds wat te gezapig is naar m'n smaak, me bijtijds toch te raken. Vooral de eerder vernoemde titeltrack, het als een Neil Young-track beginnende 'Easy Way Out' en het lange 'Beyond the Veil' weten me wel te bekoren.

3,5 sterren

Dit is wel heel erg liefjes, beetje zoetsappig ook. Panta rhei ...., - (alles kabbelt, niets beklijft) - die link met Broes ontgaat me helemaal.

Na twee luisterbeurten zeg ik: prachtige plaat !!!

Tot nu toe beste plaat van 2016 voor mij.

Live klinkt zijn stem toch wel anders, en vooral beter, dan wat ik hoor van de paar beluisterde nummers. Muziek is dit prima, maar de wat ronkende live uitvoeringen passen meer in mijn straatje.

Overigens hoor ik ook sterke overeenkomsten met de nummers van het nieuwe duets album van Lera Lynn
Plays Well with Others (2018) waarop hij ook een bijdrage aan leverde. Blijkt dat producer John Paul White aan beide albums meewerkte.

Deze artiest ontdekt met zijn fraaie album Coyote.
Dit album raakt mij wat minder, maar blijft fraaie laid back muziek waarbij vooral het titelnummer er voor mij uitspringt.
Neil Young is nooit ver weg maar na enkele luisterbeurten moet ik een kleine teleurstelling onderdrukken.
Had er meer van verwacht.
Zal zijn album Renegade eens beluisteren, wellicht bevalt die beter.