The Pines - Above the Prairie (2016)

Dark so gold was voor mij een van de grote verrassingen uit 2012. Ondanks het erg hoge fluistergehalte, dat normaal gesproken niet tot mijn favoriete kanten van de zang behoort, viel het toch direct in de smaak. Ze hebben er een kleine 4 jaar over gedaan om een opvolger in elkaar te knutselen. Ik ben benieuwd.

Exact! Dit soort muziek is in principe sowieso niet echt mijn kop-of-thee, maar deze band wist dat vooroordeel in mij goed te verbergen. Fantastische plaat die eigenlijk het hele jaar door wel goed scoort. Erg benieuwd of ze dat door weten te trekken.

Ik heb Dark So Gold een aantal keren beluisterd, maar toch niet gekocht. Zo tussen de rock door dat ik doorgaans luister vond ik het best wel aangenaam. Zal deze even in de gaten houden en DSG nog maar eens aan een luisterbeurt onderwerpen.

Met een van de laatste wapenfeiten van John Trudell, gisteren helaas overleden.

Sinds vandaag uit en ook al te beluisteren op oa Tidal en Spotify. Prachtige sfeervolle en bijna serene plaat met nog iets meer ruimte voor toetsen en andere sfeerelementen dan op de voorganger. Heb er nu drie luisterbeurten opzitten en die zijn zeer bevallen, het wordt per luisterbeurt mooier. Dus laten we eens niet bescheiden inzetten met 4,5 ster.

Het duurde even, maar de heren uit Minneapolis zijn nu terug met de opvolger van Dark So Gold. Ik kon me niet voorstellen dat ze dat album voor mij konden overtreffen. Ik verwachtte meer van hetzelfde, maar dan net een tikkie minder. Die verwachtingen kunnen eigenlijk direct al overboord. Above the prairie is daadwerkelijk anders dan de voorganger. De zang is beter geworden met veel minder gefluister en wat meer overtuiging .

Ook is er meer variatie in de songs te vinden. Hierdoor klinkt het geheel net even wat luchtiger en makkelijker te verteren dan de voorganger. Een heerlijk countryfolk sfeertje waarbij ik zowel qua zang als gitaarspel soms aan Mark Knopfler moet denken en soms ook wel aan Deacon Blue. Vond ik de voorganger echt een najaarsplaat, Above the prairie lijkt op het perfecte moment de zijn uitgebracht om het voorjaar in te luiden. Goed gedaan mannen.

De in Iowa te Verenigde Staten opgerichte band The Pines heeft zich sinds het debuutalbum uit 2004 weten te ontwikkelen tot een verfijnd en klankvol muzikaal gezelschap, in hun muziek variërend tussen de folk, indie en roots. Het duo Benson Ramsey en David Huckfelt is verantwoordelijk voor de wonderschone en poëtisch geladen muziek van de band en vond versterking in het keyboardspel van Benson’s broer Alex. Het trio wist met de steun van vele musici een plek te veroveren in het hart van de fans van deze zachtaardige muziek en bouwde in de loop der jaren ook een trouwe aanhang op buiten hun thuisland. De atmosferische en rijke zang en klanken vertalen zich op het vijfde album Above the Prairie naar de uitgestrekte vlakten, het verstrijken van de tijd en de eenzaamheid van het bestaan op de aarde. Zoals op de prachtig belichte nachtelijke foto van de albumhoes te zien zoekt de band de verbintenis tussen het leven op de aarde en de invloeden van buitenaf op ons denkvermogen.

De openingsklanken van Aerial Ocean voeren je diep het wereldse bestaan in, waar de dauw in de vroege ochtend neerdaalt. De slide gitaar en banjo zoeken de weg naar de kracht van de menselijke emoties, doordrenkt met liefdevolle uitingen. Alex Ramsey weet met zijn aangrijpende zang de warmte van de mensen om je heen te vinden, om ons niet al te nietig op deze kleine planeet te laten voelen. Wanneer de gitaren en drums aanwakkeren volgen de keyboards het breed opgezette klankenspel. Zingend tot in de wonderschone omgeving van de natuur dringt Alex diep je emoties binnen. Met There in Spirit voert het muzikale geheel je opnieuw door de verschillende spectrums van de folk en roots muziek. Wanneer de klanken van Michael Rossetto’s banjospel samenkomen met de lagen aan gitaarspel zoekt David Huckfelt in zijn zang meer dan alleen naar de menselijke vragen die ons bestaan beïnvloeden. Alex Ramsey bereikt met zijn rijke klanken van de piano een melodielijn die zich doorzet in het warme en meeslepende geluid van het nummer. De eenzaamheid en het verlies dalen op ons neer in de geesten die ons omringen en in onmacht achterlaten. Het instrumentale en door keyboards en synths geladen Lost Nation weet zich perfect in te passen in de wonderschone structuur van het album. Atmosferische klanken en emotionele diepgang worden ingevuld door de akoestische gitaren. Het nummer weet zich zonder woorden te vertalen naar een ontroerend en diepzinnig klankenspel, waarbinnen het verhaal zich in elke noot een stukje ontwikkeld. Het verloren volk van een klein dorpje in de staat Iowa weet zich prima te vertalen naar het melodieuze nummer.

Hanging from the Earth behoord met het drumritme en pianospel tot de uptempo nummers van het album. De liefdevolle uitingen vermengen zich met adembenemende klanklandschappen en worden vervolgens neergeslagen door de droom waarin je, je begeeft. De droom van een aards bestaan, waarbinnen iedereen in harmonie met elkaar leeft. De Melkweg van gebroken harten nemen de melancholieke gevoelens mee in de eenzaamheid. De harmonieën in zang slepen het trio mee in de klanken van gitaren, piano en drums. Here voert zich rechtstreeks het luchtruim in om je te laten omringen door verre planetenstelsels. Wanneer de samenzang zich aandoet blijken de harmonieën je terug te werpen naar de huidige tijd. Starend naar de lucht en de pracht aan sterren die je omringen, maar waar geen leven te bespeuren is. De gastmuzikanten voegen zich samen in het koor en slepen zich met de fiddle en piano naar het huidige bestaan. De warmte van de mensen om je heen doen je beseffen dat alles wat er buiten het aardse bestaan afspeelt teveel is om door de mensheid verwerkt te worden. De simpelheid van de teksten in combinatie met de harmonieën en melodieën tonen de kracht van het nummer. Het terugkerende thema van het zoeken naar een plek waar je, je thuis voelt keert terug op Where Something Wild Still Grows. David Huckfelt brengt in zijn aangrijpende zang een ondertoon aan emotie, om zijn zoektocht voort te zetten. De akoestische gitaar pakt de muzikale draad op, om in de losse drumslagen een weg te banen naar de klanken van de piano. De terugkerende muziekpatronen zorgen ervoor dat het pad naar een nieuw bestaan steeds maar weer wordt verlengt en een nieuw thuis niet lijkt te worden gevonden.

Sleepy Hollow voert op dezelfde muzikale lijn voort als de voorgangers. Aangevoerd door de slide gitaar en ondersteunt door de piano brengt Benson Ramsey de manier waarop de mensen elkaar behandelen onder de aandacht. Onrecht en oorlog overwoekeren de vreugdevolle klanken, wanneer Ramsey de nachtelijke buitenlucht in staart. Villisca is het tweede instrumentale werkje, dit keer inhoudelijk vooral krachtig in de klanken van de Ierse doedelzak, bespeeld door Tim Britton. Alex Ramsey mag opnieuw de piano het ritme laten bepalen. De toevoeging van percussie en gitaren zorgen voor een ongekende drang naar de uiting van de menselijke emoties, resulterend in het enigszins beangstigende slotstuk van het nummer. Op Come What Is draagt Ryan Young met zijn fiddle een steentje bij. Wat minder opvallend qua toon, maar met David Huckfelt zoekend naar de tevredenheid in het leven. Het huidige moment geeft recht tot een vreugdevol klankstuk, waarbinnen de indrukwekkende omgeving de basis van de opleving vormt. Daarmee sluipt het nummer wat meer de ontspanning binnen, om de liefde en natuur zijn gang te laten gaan. Slotstuk Time Dreams bevat een gedicht geschreven en voorgedragen door de Amerikaanse activist en dichter John Trudell. Trudell, die afgelopen december stierf, draagt hiermee niet alleen bij aan de sfeervolle setting die wordt vormgegeven door The Pines, maar zorgt ook voor de emotionele diepgang met zijn fraaie teksten. De menselijke trekken en gedachtestroom komt in het spirituele nummer tot rust, ondersteunt door de natuurlijke klanken van oude volksstammen en instrumenten. Een einde dat ons doet beseffen hoe wij als mensen elkaar met warmte kunnen laten omringen en het bestaan op deze kleine planeet in het waanzinnige universum met liefde voor de medemens kunnen laten invullen.

Above the Prairie doet recht aan de sfeervolle en atmosferische foto van de hoes, warm in de klankvolle melodielijnen en met het besef hoe wij als mensen op deze nietige planeet het leven moeten aangaan. Het muzikale samenspel sleurt je mee in de oplevende en melodieuze klanken van gitaren, de tokkelende banjo, aangrijpende pianolijnen en het emotionele keyboardspel. David Huckfelt en Benson Ramsey wisselen de tekstuele invullingen perfect af, met de één (Ramsey) in zijn hoge emotionele uitingen en de ander (Huckfelt) in zijn meeslepende zang. Het trio weet zich gesteund door de verschillende gastmuzikanten een weg te banen door de folk en roots muziek, met een vleugje Americana. De dromerige sfeerbeelden en de met poëzie doordrenkte teksten maken van het vijfde album een door emoties en wijsheid ingevulde muzikale reis. Daarmee zorgen ze na Dark So Gold uit 2012 niet alleen voor het tweede muzikale pareltje op rij, maar slagen ze er ook in de menselijke gevoelens op een wonderschone manier te vertalen naar hun muziek.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

op het randje van gezapig, maar ik denk net aan de goede kant van dat randje. Beetje eenvormig en die synths maken het wel extra "kitsch" soms. Lekker gitaarwerk wel.

De dagen worden alweer langer en ik denk dat dit de perfecte zonsondergang muziek wordt de komende lente. Het klinkt als een cliché, maar dit is typisch zo'n plaat die beelden schetst tijdens het luisteren. Ik zou het niet beter kunnen verwoorden dan voorgaande heren, dus sluit me erg graag bij hun conclusies aan. Prachtige muziek.

ben geen country fan maar dit pakt mij helemaal .draai hem iedere dag voor dat ik ga slapen
dus nu staat die ook op luister meestal de eerste 4 nummers
ben ingepakt door die mooie stem