An Autumn for Crippled Children - Portugal (2015)

Wederom twee best aangename tracks waarin men Black Metal en Shoegaze samen laat smelten. Het zorgt ervoor dat de muziek lekker laagdrempelig blijft om te beluisteren, zelfs voor de mensen die niet zo heel erg van de zware muziek zijn.
Het klinkt alleen niet perfect, zo staan met name de drums wel erg "elektrisch" in de mix. Verder slagen ze er niet echt in om dit nou veel meerwaarde te geven. Vooral niet omdat ze eerder dit jaar een volledig album uitbrachten waarop praktisch dezelfde muziek terug te vinden is.
Misschien iets voor de die hard fanbase dus, maar verder is het gewoon de same ol' music.

An Autumn For Crippled Children bereikt op de Portugal EP dat moment waarop de blackmetalvocalen gruwelijk misplaatst klinken. De muziek is inmiddels zo ver richting shoegaze en new wave dat de blackmetalinvloeden echt nog kleine spoortjes zijn, zoals de sporadische blastbeatpassage in de titeltrack. Het is melancholisch en sfeervol, maar daar houdt het ook wel mee op. Deze EP klinkt als een band die graag à la The Cure wil spelen, maar de zanger schreeuwt er graag nog steeds over heen, maar dat werkt gewoon niet. Als hier warme cleane zang overheen was geplaatst, dan was het eindresultaat denk ik een stuk beter geworden. De eerste keer dat ik dit heb bij deze band. Ontzettend jammer, want bij The Long Goodbye was de samensmelting tussen blackmetal en shoegaze gruwelijk mooi geworden met een eigen karakter.