Trio Romano-Sclavis-Texier - Carnet de Routes (1995)

Een album, geïnspireerd op het Afrikaanse continent en gebracht door enkele grote namen uit de Europese jazz. Ik zag dit trio aan het werk op Jazz Middelheim deze zomer en dat was best indrukwekkend. Blijkbaar gaat de 'oud=versleten' -vlieger toch niet op voor iedereen. De circular breathing passages en sublieme bassolos imponeerden zowel leek als kenner.

Het eerste nummer dat het Franse trio op JM speelde was ‘Daoulagad’, met een speels riedeltje op basklarinet, waar de ritmesectie even later in hapt met een strakke ritmische puls, welk er op een speciale manier inpast. De blaasklanken lijken plots rond de maatstaven te kronkelen wat een fijn en aanstekelijk nummer oplevert. Na een ietwat grilliger intermezzo van ‘Borroro Dance’ belanden we bij het hart van de plaat. Bij ‘Anabon’ moet je zijn voor de superbe melodieën, in een eenvoudige begeleidende setting geplaatst. Hier laat Texier zijn geniale kwaliteiten als bassist horen, in dialoog met Sclavis. Uitermate sonoor en met gevoel spelend, om kippenvel van te krijgen. In het volgende stuk - ook een referentienummer van deze plaat - komt de swing bovendrijven en gebruikt de bassist een stokje om zijn snaren te beslaan.

Wie zover geluisterd heeft kent intussen de formule (die steunt op soberheid, harmonie en melodie) en kan vlotjes meesurfen met de muzikanten naar de finish. Herkenbare strofes en details maken deze plaat een echt luistergenot en niet te opdringerig. In ‘Korokoro’ steelt Aldo Romano bescheiden de show door met zijn brushes de vellen van zijn snare aan te wrijven en op een heel subtiele manier bij te dragen aan de ervaring. Bij een eerste luisterbeurt dacht ik een redelijk oppervlakkige plaat aan te treffen, maar dat blijkt pure onzin want steeds blijven die motieven van Sclavis en de fantastische ritmesectie in mijn gedachten doorspelen.