Matt Corby - Telluric (2016)

Dit album is anders dan ik gewend ben van Matt Corby, maar is gewldig voor wat het is. Erg catchy liedjes, maar ook een aantal hartverwarmde liedjes die we gewend zijn. Dit album is een mengeling van grotendeels R&B, maar ook jazz, blues en folk. Ik geef het album een 3,5, want het is een album met een totaal eigen sfeer en een kop en staart, toch vallen echter zijn voorgaande werken mij meer in de smaak.

Van winnaar van Idols tot de tijd mogen nemen voor je nieuwe plaat. Matt Corby is een ander verhaal dan vele andere winnaars van TV-talentenjachten. Zowaar een Idol die wel blijft hangen voor een langere tijd. Deze Australiër kreeg het voor elkaar en komt in 2016 met een nieuw album waarvan de basis in de soul, jazz en folk ligt.

Dat Corby een goede, warme stem heeft is al enige tijd bekend en onderstreept hij nog maar eens met het sterke en ingetogen begin Belly Side Up. Hier worden we wel warm van. Net zoals van Monday. Een nummer met duidelijk gospelinvloeden. Een erg sterk en uiterst sfeervol nummer. Die gehele sfeer wordt alleen maar versterkt door de wat kale instrumentatie.
Knife Edge gaat dan meer richting de pop. De manier waarop Matt zijn stem hier gebruikt zou ook zomaar eens goed werken bij een rocknummer. Het is mij om het even, want het zit weer goed in elkaar.
Oh Oh Oh had naar mijn idee ook zomaar een nummer van Bilal kunnen zijn. De zanglijnen en stemgebruik komen zo overeen met deze nusoulzanger dat zijn naam mij meteen te binnen schiet. Een sterk nu-soulnummer is het zeker. Net als Wrong Man prima os. Een goede vibe en overall een nummer waar maar weinig mis mee is.
Soothe Lady Wine is wederom erg sfeervol. Een goede instrumentatie maakt het verhaal hier helemaal af net als bij het fijne Do You No Harm eigenlijk. Stuk voor stuk songs waar goed over nagedacht is.
Een andere kant horen we op We Could Be Friends, met fijne funky nu-soul. De soul op dit album hoor je volledig verpakt in dit nummer. Ook komt dat terug o het mooi gevoelig gezongen Why Dream.
Gevoelig zingen doet Matt Corby ook op het meer folky en intieme Good to Be Alone. Een wat kleiner nummer, dat op wordt gevolgd door afsluiter Empires Attraction. Een afsluiter die wat experimenteler aanvoelt en tevens een wat loom karakter heeft. Fijn sfeervol ook weer.

Een meer dan uitstekende plaat van Matt Corby hebben we hier. Vooral de manier waarop hij een sfeer heeft neergezet valt op. Voeg daar fijne, rijke instrumentatie en zijn sterke stem aan toe en je weet dat je goed zit.

(bron: Opus de Soul)

De opener, Belly Side Up, is echt een gemiste kans wat betreft de productie. Een zalig nummer niettemin, maar live komt die zó veel beter uit de verf met een prominent aanwezige basspartij. Dat nummer vraagt gewoon om diepe bassen, maakt het nog zo veel soulvoller.

Matt Corby - Belly Side Up - Live at The Forum Theatre

Ongeveer vier jaar geleden liet ik Matt Corby zijn muziek aan een goede vriend van mij horen; hij vond het geweldig. Hij stuurde het door naar een vriend van hem, volgens hem een echte muziekliefhebber. Ik heb diegene een aantal weken daarna leren kennen tijdens een afscheid feest van bovengenoemde vriend. Toen ik hem vroeg over Matt Corby - verwachtend dat hij er net zo lovend als mij over zou zijn - belichtte hij iets wat ik niet opgemerkt had. Hij zei, "Zijn muziek is mooi, maar hij heeft nog geen richting gevonden en dat vind ik jammer". Op dat moment dacht ik juist dat hij een eigen stijl had, vooral toen een jaar daarna Resolution uitkwam.
In een interview met Matt Corby van een aantal maanden geleden vertelde hij dat hij in 2013 een album had gemaakt, maar er toch niet tevreden mee was. Hij was nog steeds zoekend en na een lange periode heeft hij rust kunnen vinden bij een muziekstijl; daar hebben we Telluric uit gekregen.

Telluric is anders dan wat we van Matt gewend zijn, het is erg soul gericht met af en toe wat uitschieters die doen denken aan wat hij voorheen gemaakt heeft. Het is te begrijpen dat veel mensen de oude folk/blues/rock/soul geïnspireerde nummers missen op deze cd, maar het is aan de andere kant ook erg mooi om te zien hoe iemand zich verder ontwikkelt. De veelgemaakte Jeff Buckley vergelijking is op deze cd een beetje terug te horen in het nummer 'Good To Be Alone', die hij overigens al een aantal jaar geleden geschreven heeft maar nooit officieel uitgegeven.
Zelf ben ik groot fan van soul (vooral de Motown tijd), dus is deze cd erg positief ontvangen. Naar mijn mening staat er niet een slecht nummer op, maar ik betrap mezelf erop dat ik vaak alleen de eerste helft van de cd luister en na nummer vijf weer terug naar het begin ga. Dit doe ik zo vaak dat ik na de luisterbeurt van vandaag er achter ben gekomen hoe leuk ik eigenlijk de nummers na nummer 5 vind..

Dit is de eerste cd die ik blindelings heb gepre-ordered en dat zal zich in alle waarschijnlijkheid blijven herhalen bij alles wat Matt Corby uitbrengt. Zijn live show in Keulen (Nederland was in letterlijk één minuut uitverkocht) was ontzettend goed, verbazingwekkend hoe goed zijn stem live klinkt (wist het van de opnames, maar om het zelf te horen) en hoe strak de band speelt. Echt een aanrader om live te zien!

Ik had hem graag 5* gegeven, maar blijf (momenteel) op 4.5*.