Chairlift - Moth (2016)

Ch-Ching is al de eerste single, en die is popkitsch tot en met; love it!
Ben benieuwd naar de rest en of er ook net als op de andere platen, wat progressieve nummers op staan.
Ik hoop stiekem op een tweede Amanaemonesia.

Ch-Ching en Romeo zijn inderdaad de eerste 2 singles. Persoonlijk heb ik iets meer met hun eerste album, maar zal hier tzt eens rustig voor gaan zitten.

Tweede single kende ik nog niet. Ga ik luisteren

Heb zo mijn bedenkingen bij dit album, Ch-Ching is inderdaad heerlijk maar met veel meer Pop dan het vorige album Something die wat mij betreft precies de juiste balans heeft Alternative Pop vs Electronic, het eerst album had dat nog niet.

En ook bij dit album lijkt de balans door te gaan slaan naar Pop, vooral hoor ik dat in de single Romeo, terwijl Crying in Public meer lijkt te passen bij het experimentele solo album van Caroline. Benieuwd wat de rest van het album brengt.

Ch-Ching was lekker hip, Romeo lekker krachtig en nu die derde single, wow.

Crying in Public is precies die intellectuele synthpop waarom Chairlift zo hoog bij mij scoort.
Prachtig gezongen en schitterend muzikaal vorm gegeven.

En daar is single nummer 4: Moth to the Flame

lichte vrijage met funk, poppy en dance.

Voorlopig blijf Ch-Ching favoriet en dan Crying in Public, deze komt dan waarschijnlijk voor Romeo. Nu hopen dat er meer van de eerste twee op de rest van het album staan.

Ik zit nu Moth to the Flame te luisteren.

Is eigenlijk best een gewoon pop-liedje. Erg gelikt en dansbaar. Wel knap gezongen, maar verder nog niet iets dat een dikke favoriet van me gaat worden.

Vreemd, nieuwe single staat niet op Deezer maar wel op Spotify, iTunes en YouTube.

Jij bent meer een Deezer-gebruiker?

Ik hoor wel vaker, dat de catalogussen van Spotify en Deezer van elkaar verschillen.

benieuwd of deze meteen vanaf middernacht te beluisteren is, zo ja dan wat minder uurtjes slaap

Ozric Spacefolk Eigenlijk was ik heel lang een Spotify (free) gebruiker maar mooie aanbiedingen van Deezer lokte me daar heen en ik ben best te vreden nu. Was wel wennen in het beginnen maar na een paar maanden maakte me het niet zo veel meer uit.

Spotify is echter vriendelijker voor Last.fm (minder foute titels of nummers/artiesten die niet gescrobbled kunnen worden) en soms loopt Deezer een dag of wat achter met releases.

Heb gisteren gelezen dat de catalogus van Deezer binnenkort uitgebreider zal zijn dan die van Spotify of welke andere streamer dan ook. Hoop alleen dat er dan niet vage labels zijn die dubieuze heruitgaves presenteren als nieuwe releases of zeer matige of nep remasters (bij sommige kan je het kraken van de vinyl-bron horen).

Twee na middernacht en Spotify stelt niet teleur

Inderdaad. Spotify komt op vrijdag na 00.00 uur gelijk met de nieuwe releases op de proppen. Altijd fijn!!

Ja, erg fijn van Spotify, maar wel vaak donderdag veel later slapen

Ik denk dat Deezer, waar ik nu vaak zit, de tijd aanhoud van het land van herkomst van de artiest. Dus VK pas na 02:00 CET en voor de VS vermoed ik 06:00 of 07:00 CET.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Chairlift - Moth - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De naam Chairlift kwam ik voor het eerst tegen bij mijn bespreking van Arcadia van Ramona Lisa. Ramona Lisa bleek een soloproject van Caroline Polachek en deze Caroline Polachek vormt ook de helft van het duo Chairlift.

Het vanuit Brooklyn opererende duo kreeg in het verleden het etiket synthpop opgeplakt, maar kennelijk is Chairlift op Moth een wat andere weg ingeslagen.

Moth staat immers vol met lekker in gehoor liggende en verrassend warmbloedig klinkende popmuziek. Chairlift klinkt op Moth broeierig en funky, schuwt de schaamteloos aanstekelijke popmuziek niet, maar verrast ook met knap gemaakte muziek die uit vele lagen bestaat.

Chairlift heeft misschien een historie in de synthpop, maar de synths moeten op Moth vaak genoegen nemen met een rol op de achtgrond. Wanneer je Moth met de koptelefoon beluistert hoor je hoe mooi de onderlagen zijn, maar bij wat minder aandachtige beluistering domineren zwoele beats, diepe bassen en de aanstekelijke maar ook zeer overtuigende vocalen van Caroline Polachek.

Moth moet hierdoor een veel breder publiek kunnen bereiken dan Chairlift deed met haar vorige platen, maar de nieuwe plaat van het duo moet ook niet onderschat worden. Chairlift maakt op Moth muziek die bijzonder lekker in het gehoor ligt, maar Moth is ook een plaat met songs vol geheimen en complexe structuren en het is bovendien een verrassend veelzijdige plaat die invloeden uit meerdere decennia bestrijkt.

Zeker bij aandachtige beluistering blijkt de muziek van het New Yorkse duo zeer avontuurlijk en verrassend bezwerend. Met name wanneer Chairlift gas terug neemt en de ritmes net wat minder dominant zijn, is Moth een plaat vol mooie luisterliedjes (die heel soms zelfs aan die van Sade doen denken) en het zijn luisterliedjes met inhoud.

Chairlift beweegt zich met Moth binnen een genre waar ik zeker niet blind voor ga, maar het bijzondere Moth heeft me toch vrij makkelijk weten te overtuigen en blijft dat ook doen. Erwin Zijleman

Wat jammer van die twee trage stinkers op het einde! Anders zat je met een perfecte popplaat. Uiteindelijk is het een plaat geworden waarvan vooral een handvol enorm fijne singles bijblijven.

Caroline Polachek doet mee op een single Ashes of Love van Danny L Harle, ik vermoed de zoon van musicus John Harle want die heeft het op FB gepost.

John Harle had een paar jaar terug een heerlijk duister project met Marc Almond - The Tyburn Tree (Dark London), kan ik iedereen aanraden.

erwinzzegt:
Persoonlijk denk ik dat Chairlift een beetje in het ondankbare tussengebied tussen pop en Indie zat en dat ze daarom grotendeels over het hoofd werden gezien. Beperkt gitaarwerk en dan al helemaal niet ruig; dat droeg niet bij tot het promoveren van Chairlift als Indiehelden. Dat relatief toegankelijke hielp dus niet zozeer. Caroline Polacheck solo zoekt meer extremen (in extravagante presentatie en ook in haar vocale expressie) op en doet het desondanks ook in commercieel opzicht beter. Haar "kleur bekennen" betaalde zich dus uiteindelijk uit. Zowel bij Polacheck solo als bij Chairlift vind ik wel leuk dat er nostalgische elementen in zitten, maar dat bepaalde elementen weer helemaal bijdetijds zijn en dat dat met elkaar een goede synthese is. Als ik dat bij chairlift verder duid dan hoor ik early 80s-indie-synthpop, met een vleugje (level 42?) Jazzpop in een synthese met moderne R&B. Alles klinkt op zich goed en aangenaam en zelfs uniek/origineel, maar niet zo uitgesproken als Polacheck solo. Het lijkt - vanuit de terugwerkende kracht waarmee ik haar muziek exploreer - alsof Polacheck zich (qua experimenteerdrift) nog intoomt, waarbij wel tot uitdrukking komt dat Polacheck en Patrick Wimberly technisch/conventioneel gesproken goede muzikanten zijn. Hoewel Wimberly geen anoniem bandlid was (hij heeft ook zonder Polacheck nog genoeg aansprekende dingen gedaan, vooral op producersvlak en speelde hier verschillende instrumenten waaronder gitaar) denk ik toch dat Polacheck de dragende kracht was. Ik heb daar zo mijn onderbouwing voor: op het debuut van chairlift zie je met de nodige socialistische-beginners-solidariteit dat de (toen nog 3) bandleden credits voor tekst en muziek gelijkelijk over de bandleden verdelen. Alhier zie je (net als bij U2 vanaf "The unforgettable fire", vanaf daar crediteert Bono muziek als 1 van de 4 en teksten volledig) dat Polacheck teksten volledig crediteert en muziek gezamenlijk. In het prachtige "Crying in Public" hoor je welk een stormachtig talent zich in Polacheck aan het ontwikkelen is. De overige tracks van dit laatste chairlift-album waardeer ik toch ietwat lager. Maar ik ga dit en de voorgangers zeker nog wel wat verder doorluisteren, daar is het interresant genoeg voor.

Inmiddels lijk ik ook aan deze Polacheck (+) redelijk verslaafd te raken. Ik vind 'Polacheck' welhaast een kwaliteitskeurmerk. Dat het toegankelijk is en conventioneler (meer 'bandjesmuziek'; met meer 'echte' instrumenten en minder elektronica) dan haar solowerk en iets 'Jazzier'/lichter kan ik toch moeilijk als bezwaren opperen?