Oren Ambarchi - Grapes from the Estate (2004)

Vier sterren voor track Remedios the Beauty, weergaloos.

Een deel van deze plaat is net iets te minimaal voor mijn smaak, maar Remedios zit precies op de rand en blijft me daardoor eigenlijk eindeloos boeien. Ik luister al een paar jaar af en toe naar dit album en weet nog steeds niet precies wat voor cijfer erbij past. Niet dat dat erg is natuurlijk. Intrigerend spul.

Inderdaad erg minimaal.
Daartom lijkt het me alleen leuk om te luisteren tijdens het leren.
Anders wordt het denk ik erg snel eentonig, toch een mooie 3,5*.
Want de sfeer is prachtig, klinkt als een lome lente dag.

Uiterst moeilijk te beoordelen werk.

Misschien allereerst deze vraag: valt er überhaupt iets te beoordelen? Minimalisme kent vele vormen maar met momenten worden de grenzen van het aanvaardbare toch opgezocht door Oren Ambarchi. Aanvaardbaar in deze zin: het is soms moeilijk om iets te ontwaren wat nog de titel 'muziek' kan dragen.

Het tweede gedeelte van Girl With the Silver Eyes voegt gelukkig wat variatie toe, zo ook Remedios the Beauty. U hoeft zich echter niets te verbeelden: zelfs wanneer op dit album een versnelling hoger geschakeld wordt blijft alles klinken als het equivalent van een overdosis valium.

Waarschijnlijk uitermate geschikt tijdens het studeren of lezen maar ik heb toch graag net dat tikkeltje meer variatie. Ja, wanneer ik af en toe opkijk uit mijn stoffige boeken wil ik mijn aandacht kunnen richten op muziek die meer om het lijf heeft dan deze Grapes from the Estate.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind dit album namelijk een zekere charme hebben. Maar ik moet eerlijk zijn: ik weet wanneer puntje bij paaltje komt niet precies wat ik er mee aan moet.

Ik hink een beetje op 2 gedachten bij deze plaat. Heb hem ook aangezwengeld tijdens het lezen en aanvankelijk bij de eerste 2 nummers (vooral opener Corkscrew) irriteerde het geluid me vrij snel. De eentonigheid van deze drone wist me niet te bekoren. En uitgerekend die eentonigheid van de eerste 2 songs trekt me dan weer wel aan in de 2 laatste. Voor variatie moet je natuurlijk nooit bij dit soort muziek zijn maar er moet gewoon iets zijn, een bepaalde sfeer die je meetrekt. Dus een half album dat goed valt en aangezien de beste kant degene met de 2 lange nummers is, kan ik hier gerust 3,5* voor het geheel aan kwijt.