The Damned and Dirty - Hoodoo Down (2015)

Gitarist Micha Sprenger en zanger en mondharpist Kevin de Harde brengen alweer hun 4e album uit in even zo vele jaren. De eerste 3 albums werden allen tot bluesalbum van het jaar gekozen. Al die 3 albums hadden een perfect voor mij weggelegde overwegend sobere aanpak in het Delta Blues segment.

Op hun jongste worp Hoodoo Down hebben de heren voor een geluid met meer toeters en bellen gekozen. Daarnaast is de Delta Blues op sommige nummers ver te zoeken. Ze hebben al aangegeven ook door een breder publiek te willen worden aangesproken. Of dat is gelukt moet natuurlijk nog blijken, maar ook deze keer is het wat mij betreft weer smullen geblazen. De opener is direct een vette swamp blues, enigszins in de stijl die we van ze kennen. Daarna wordt de blues direct even gelaten voor wat het is en komen ze met een onvervalste countrydeun met Someone to ride the river with. Het derde nummer Turmoil is voor mij helaas een van de zwakkere broeders van dit album. Eigenlijk ook de enige, dat is dan direct ook weer een positief bericht. De heren slaan direct terug met een soort van Stones achtige blues rocker om te vervolgen met Porch Light dat in het verlengde ligt van het titelnummer en ook van Patron Saint, een van de beste nummers uit het oeuvre van The Damned and Dirty. Got me a good heart is weer zo'n bluesje dat ik zo graag van hen hoor. Akoestisch met die heerlijke scheurende strot van De Harde en het subtiele spel van Sprenger dat met het album perfecter klinkt. Op het lekkere uptempo nummer Golden Stairs vallen het heerlijke orgelspel van Bram Slinger en de achtergrondzang van Marlou Vriens op. Op Bad Day doen ze hun bekende kunstje weer. Akoestisch en een heerlijke melodie met dito tekst. Ik blijf benadrukken dat ik dat toch het liefste blijf horen. Maar goed, ze willen een breder publiek aanspreken en dan is het jazzy swing nummer Alley Cat in ieder geval een zeer geslaagde song met op piano Hans Vroomans. Tell You About The Blues is een heerlijk melancholisch melodietje dat extra gewicht krijgt door het prachtige vioolspel van Joep van Beijnum. Walking Stereotype is een lekker up tempo bluesrockertje dat het tempo er lekker in houdt. The End Of The Road is een lekker slotnummer dat het goed zal doen als slot van een van hun optredens.

Al met al wederom een bijzonder lekkere plaat. Ontegenzeggelijk een koerswijziging door de vele andere stijlen, maar ook door het "legertje" gastartiesten die voor een voller geluid zorgden. Gelukkig hebben ze in een aantal nummers hun soberheid weten te behouden. Als ze dat blijven doen, dan hebben ze mijn zegen en zie ik de volgende albums met veel vertrouwen tegemoet.

The Damned and Dirty: een band om zuinig op te zijn.