Small Faces - The Autumn Stone (1969)

Volgens allmusic de enige dubbel LP ooit uitgegeven door Immediate. Om nog snel wat centjes te verdienen toen ze failliet gingen. Dat doet, gek genoeg, aan de kwaliteit van dit plaatje niets af. Want daar waar alle andere SF compilaties nogal klote zijn is deze ijzersterk.
Dit is een compilatie van hits, b-sides en live tracks die goed laat zien dat dit bandje geen ''aardig r&b groepje'' was maar gewoon een erg veelzijdige rockband.
Bluesrock, meezingers, covers, pop, instrumentals, twee ziedende live-tracks. Voor iedereen wat wils .

Hoogtepunt? My Mind's Eye. pure britpop aan het einde van de jaren zestig.

Enige minpuntje: er ontbreekt hier en daar toch een plaatje of twee, zoals de briljante b-side I'm only dreaming, toch wel mijn favoriete track van hun.

Maar ja, dan hoor je hun allerlaatste compositie Wham Bam Thank You Ma'am en kun je niet anders dan denken: ''Het is goed zo ''

Of het nu de enige dubbel LP ooit uitgegeven door Immediate is weet ik niet zeker maar het is heel goede overzicht over hun ouevre en bevat ook alle belangrijke singels van hun.

Hier trouwens een goeie versie van Paul Weller, die ''I'm Only Dreaming'' niet vergeten is! Toch, het kan niet op tegen het origineel.

I'm only dreaming

'Call it something nice', nummertje van iets meer dan twee minuten maar oh wat een juweeltje. Verder fantastisch verzamel c.q. regulier album (veel nummers waren nog niet uitgekomen op eerdere albums).

Een van mijn all-time favourite verzamelaars met tijdloze muziek. Samen met de Kinks de grondleggers van de Britpop.

Naar verluidt zou er een DeLuxe-uitgave van dit album op de markt komen. Als het niet te duur is en het de oorspronkelijke mono-mix bevat, schaf ik het waarschijnlijk aan. Gisteren, nadat ik weer was opgekrabbeld na een ziekte van een kleine week, was dit album, samen met een Kinks-compilatie, een welkom muzikaal medicijn. Muziek die goed blijft. Moet je, zoals veel sixties-muziek wel in mono horen als het even kan. Maar dat is weer een andere discussie. Dit album ondertussen verhoogd tot 4,5*.

Heb deze nog op vinyl gehad. Een deluxe versie mag, maar wel graag met echte extra's en niet allerlei alternatieve mixen. Er zijn al zoveel deluxe albums en box sets van The Small Faces uitgebracht, de bodem moet toch nu wel in zicht zijn.

Er bestaat toch nog onuitgebracht sessionmateriaal? De originele mono-mix is volgens mij ook nog nooit uitgebracht, en die wil ik best graag horen. De meeste Beatles-albums prefereer ik ook in mono. Alternatieve mixen hoeven voor mij daarentegen niet zo erg.

Het schijnt dat er tijdens het samenstellen van Small Faces - Here Come the Nice (2014) een groot aantal verloren gewaande sessietapes boven water is gekomen. Ook heeft Kenny Jones verklaart dat hij beschikte over een aantal tapes die hij ooit heeft 'meegenomen' om te voorkomen dat ze zouden worden gewist. Op die tape zou in elk geval een geschikte take van Be My Baby moeten staan maar die is helaas niet op de box set terechtgekomen, ondanks de belofte van Jones.
En is dat sessiemateriaal geschikt om uit te brengen? Dat is nog maar de vraag. Als het uit de creatieve periode 1967 tot en met de release van Ogden's Nut Gone Flake gaat is de kans groot dat er iets bruikbaars tussen zit. Voor materiaal uit de periode oktober tot en met december 1968 heb ik zo mijn twijfels. Marriot was toen al bezig om zich los te weken van de rest.

Geweldige verzamelaar want ze staan er allemaal op. Track 12, 13 en 14 zijn live opgenomen in de Newcastle City Hall, begin 1968.
Track 16 (Tin Soldier) is niet live opgenomen, dat staat hier onjuist aangegeven.
Ook staan hier zes nummers op van 1862, wat het derde studioalbum had moeten worden.

Voor de liefhebberts van The Small Faces:
PRE ORDER: The Autumn Stone 3 LP Collectors Edition Boxset - thesmallfaces.com.

Small Faces' 1969 comp The Autumn Stone expanded over three discs - UNCUT - uncut.co.uk.
Door Immediate in 1969 uitgebracht vlak nadat de groep uit elkaar viel. Volgens Kenney Jones was de release een chaotische affaire. Immediate dreigde failliet te gaan en dacht met de release van een dubbelalbum met deels onuitgebracht materiaal een bankroet te kunnen voorkomen. Opvallende fout is dat op de voorzijde wel de albumtitel, maar niet de naam van de groep. Dit is nu gecorrigeerd. Onder leiding van Jones zijn er ook een aantal foutjes uit de liedjes weggehaald. Uiteraard is de het geluid ook opgepoetst. De live opnames schijnen nu ook een acceptabele(re) geluidskwaliteit te hebben. Vanuit Jones' privé archief zijn er ook wat niet eerder uitgebrachte opnames toegevoegd.
Naast een 3CD versie nu ook uitgebracht als 3LP vinyl set in herfstkleuren.

Een unboxing video door Parlogram Auctions:
https://youtu.be/BDZhP_NAaJE?si=904yFZJflAIeW_te.
Als ik Andrew Milton van Parlogram Auctions mag geloven is het originele album door Immediate pas in november 1969 uitgebracht. Ik zal dat maar voor waar aannemen want zijn videos zitten altijd strak in elkaar en ik heb hem nooit op grote fouten kunnen betrappen. Zelf heb ik altijd de indruk gehad dat het album binnen twee maanden na de breuk (februari/maart 1969) is verschenen. Kan zijn dat de verhalen van Kenney Jones en Ian Machlachan die indruk hebben gewekt: "We waren koud uit elkaar of er werd meteen een compilatie op de markt gedropt".
Deze compilatie is m.i. door zijn samenstelling een niveau hoger dan de gemiddelde Best Of of Greatest Hits. Vergelijkbaar met, jawel, The Beatles rode en blauwe album, The Doors Weird Scenes Inside The Goldmine, The Kinks Kink Kronikles en Gene Clark's Flying High.

nlkink, is dit interview iets voor jou (Kenney Jones die over de nieuwe boxset praat - met ook producer Rob Caiger)?:

Kenney Jones / The SDE Interview

Onlangs kreeg ik een exemplaar van de expanded edition van The Autumn Stone overhandigd. Drie CD's maar liefst, waarvan ik nu CD 1 heb beluisterd. En met veel genoegen bovendien. Kenney Jones en zijn team hebben veel werk gestoken in het remasteren van het materiaal, maar ook in het corrigeren van fouten. Het eerste dat meteen opvalt is dat op de hoes voor het eerst sinds 1969 de naam van de groep vermeld is. Zo waren een aantal mono opnames bewerkt tot fake stereo. De eerste keer dat ik een heel album op die manier beluisterde dacht ik dat er iets mis was met mijn installatie. Anyway, mono opnames klinken nu weer glorieus mono. CD 1 is t.o.v. de oorspronkelijke vinyl plaat ook nog eens uitgebreid tot twintig nummers, waarvan Olympic Jam ("One More") het enige niet eerder uitgebrachte nummer is. Het is wat lastig om met deze remaster favorieten aan te wijzen. Een nummer als Afterglow (Of Your Love) klinkt op de remaster fantastisch. Ik heb ook nooit begrepen waarom Steve Marriot, hij was het echt, voor deze compilatie delen van de mono- en stereoversie aan elkaar heeft geplakt. Ook dat hebben Jones en Co. gelukkig rechtgezet. Ook Green Circles trekt ineens meer mijn aandacht. Het nummer klinkt voller dan de eerdere versies die ik heb. Gelukkig sluit CD 1 net als de vinylversie met het aandoenlijke Just Passing, het enige nummer op dit schijfje met vocals van Ronnie Lane. Op naar CD 2.

In navolging van wat er gebeurt met Bruce's Tracks II ben ik nu op MM bezig met het beluisteren van Disc 2 van deze set. De eerste zeven nummers lopen min of meer gelijk op met de oorspronkelijke compilatie. Vanaf het titelnummer slaat de sfeer echter om. Het gaat bij Autumn Stone en Red Balloon om akoestische demos. Daarna een handvol nummers die enigszins zijn gestript van begeleiding zodat ook deze een meer akoestische 'feel' hebben. Ik ben aangenaam verrast door het resultaat, maar besef wel dat dit ook kan worden opgevat als het herschrijven van geschiedenis. Datzelfde geldt ook een beetje voor het herstellen van de hoes; in 1969 vergat men immers de groepsnaam te vermelden. Maar die naam had er op moeten staan. Bovendien heeft Kenney Jones de oorspronkelijke hoesontwerper kunnen benaderen die maar al te graag zijn oorspronkelijke ontwerp overhandigde. Maar goed, de onbewerkte versies zijn te vinden op Disc 3. Enige nummer waar de gestripte versie wat weird klinkt is I Can't Make It. Tot slot een vijftal livenummers. Op de oorspronkelijke compilatie stonden er ook een paar, en in alle eerlijkheid, ik sloeg ze liever over. Men is er weliswaar in geslaagd om deze nummers iets beter te laten klinken, maar ik zou hier niet een heel album vol van willen horen. Jammer dat deze formatie tijdens liveoptredens nooit met professionele/goede apparatuur is opgenomen.