Peggy Lee - Black Coffee (1953)

Ik las dat dit album wel eens wordt beschouwd als het eerste echte "album":


(bron)

Hier valt waarschijnlijk wel wat op af te dingen. Columbia bracht eind jaren '40 al enige albums uit, maar waarschijnlijk waren dat verzamelingen van songs die eerder als 78-rpm discs waren verschenen, daar ben ik niet geheel zeker van. "The Voice of Frank Sinatra" uit 1948 is daar een voorbeeld van. Wel is mij bekend, dat bijvoorbeeld "Swing Easy" van Frank Sinatra al in 1954 verscheen op Capitol, en dát is een zeer samenhangend album: alle nummers waren bekende swingnummers (een lekker album trouwens als je van het genre houdt).

Dit album van Peggy Lee kan ik nog niet beoordelen, want ik ken slechts het titelnummer (met prachtige trompet van Pete Candoli), maar het staat zeer goed bekend, en ik ben er wel benieuwd naar.

Poeh een plaat die ruim 60 jaar oud is. Oubollig is dit album dan ook absoluut, maar dat hoeft niet per se negatief te zijn. Black coffee heeft een prachtig rokerscafé-gevoel. Zwoele, nostalgische, vocale jazz/pop die goed wegluistert. 3.5*

De 12 nummers versie zoals hierboven gepresenteerd, is de 1956 versie. De 1953 versie bevatte slechts 8 nummers en was uitgebracht op 10 inch formaat. Voor de LP werden in 1956 met andere muzikanten 4 extra nummers opgenomen, nl. nummers 5,6,11 en 12. Deze opnamen bevatten mooi baswerk van Buddy Clark en nummer 6 heeft nog mooi gitaarspel van Bill Pitman (momenteel 98 jaar oud!). Maar als geheel valt er voor mij, buiten het titelnummer, weinig te genieten van dit album.