Birds of Chicago - Real Midnight (2016)

Fantastisch album!! Binnenkort zal ik een link plaatsen naar de nog te schrijven recensie van Rein van den Berg.

Link naar de recensie van Rein van den Berg : Music that needs attention: Birds of Chicago - Real Midnight - musicthatneedsattention.blogspot.nl

De 2 bovenstaande berichten hebben geen betrekking op het nieuwe album van Birds of Chicago

Waarschijnlijker is jouw bericht.

Excuses, niet goed gekeken

Album is hier reeds te beluisteren : First Listen: Birds Of Chicago, 'Real Midnight' : NPR

Staat inmiddels met stip op mijn wensenlijstje. Ben razend benieuwd.

Het muzikale duo Allison Russell en JT Nero deelde al vele malen het podium, voordat ze in 2012 de band Birds of Chicago oprichtte. Daarvoor was Nero al actief met zijn indie en soul band JT and the Clouds en Russell met de Canadese roots sensatie Po’ Girl. Voor het opnemen van hun tweede studioalbum startte ze een succesvolle Kickstarter campagne, waardoor ze uiteindelijk de samenwerking aan konden gaan met topproducer Joe Henry, bekend van zijn werk met onder andere Solomon Burke, Bonnie Raitt en Elvis Costello. De band kon dan ook gebruik maken van de expertise en gedrevenheid van Joe om een volwaardig muziekstuk neer te zetten, voerend door de gospel, blues, soul en country. De harmonieuze klanken worden op het album ingevuld met jeugdherinneringen, dromerige sfeerbeelden en het leven bij het moment. Dat ze de thuisbasis Chicago honderden dagen per week met hun jonge dochter verlaten om rond de toeren door de Verenigde Staten en Europa staat voor de harde werklust en het plezier dat ze in het maken en leven van muziek hebben.

Het openingsnummer en tevens de eerste single, Dim Star of the Palisades, zoekt met de gitaarklanken de weg naar de gospel toe. De opzwepende pianoklanken voeren je door de spijt van gebeurtenissen uit het verleden heen en de onzekerheid en angst wat in de toekomst komen gaat. Russell weet met haar aangrijpende zang de emoties te raken en vindt versterking in het achtergrondkoor. Een ontroerende opening met aan de ene kant de angst voor wat komen gaat, maar aan de andere kant een opfleurende toon van hoop. Remember Wild Horses zoekt de weg terug door de herinneringen van de jeugdjaren heen. De kracht van Russell en Nero’s stemmen voegen zich samen in het ontroerende refrein. De terugblik naar de mooie momenten die zijn gepasseerd en de vrienden die zijn gekomen en gegaan. Het pianospel voert het tempo aan, terwijl de percussie de ontspannende ondertoon brengt. De fluittonen en strijkers brengen een mengeling aan emoties teweeg, de ene kant kijkend naar de momenten die voorbij zijn gegaan en aan de andere kant het leven in het moment. Dat de populariteit van de band in Nederland hen niet is ontgaan blijkt wel uit de titel van het derde nummer, genaamd Kinderspel. Child’s Game brengt met bijna zes minuten de folk, soul, gospel en blues samen. De minimale instrumentatie zet Russell’s aandoenlijke stem in het volle zonlicht neer. De muzikale passie straalt er vanaf en brengt het nummer in kleine stapjes in beweging, mede door het verfijnde producers werk van Henry. Waar Nero vooral uitblinkt in zijn poëtisch getinte teksten, brengt Russell de pure emotie van de het met geloofsovertuigingen overladen nummer in haar stemgeluid terug. Het tweede deel van het nummer brengt met het bluesy gitaarspel het kinderspel onder de aandacht, stijgend in het volume van de percussie.

De dansbaarheid wordt verhoogt met de verschillende gitaarlagen op Estrella Goodbye. Nero klinkt gedreven in het door de roots overwoekerde klankenpalet. Bij vlagen voeren de klanken van de banjo je door de wereld van weggevaagde folk klassiekers heen, om daarna het meeslepende pianospel weer de boventoon te laten voeren. De harmonieën brengen het beste uit twee werelden bij elkaar en laten hun stemmen verenigen alsof alle wereldse muzieksoorten bij elkaar komen. Real Midnight is daarentegen een country ballad met een zonnige klank. De liefde tussen de twee bloeit op wanneer de eerste zonnestralen een vroege lentedag laten aanbreken. Opnieuw zijn het de stemmen van Russell en Nero die perfect om elkaar heen spelen, om telkens weer in het harmonieuze geluid uit te komen. De jazzy pianoklanken worden met Russell’s stem de soul ingejaagd en laten vervolgens de liefdesperikelen opkomen. Op Barley legt Russell in a capella vorm de focus op de diepgaande kracht van haar stem, zwoegend door de gerstvelden brengt ze de tekstuele kracht van blues samen met de kerkelijke gospel. Wanneer handgeklap, tamboerijn en drum zich bij de zang voegen staat de instrumentatie volledig in het teken van Russell’s zang. Vroegere tijden uit het geharde leven komen bovendrijven wanneer de verhalen van de ouderen een weg naar de jongere generatie zoeken. Op Color of Love worden warme klanken van de gitaar en bass vermengt met de gevoelige passages uit het leven. Kleurrijk in zowel de tekstuele vorm als de rijke instrumentatie. Aandoenlijk in het gecreëerde schouwspel, met vlagen van liefde en herinneringen die de laatste momenten van het leven vullen. Pure emoties doen het nummer naar grote hoogtes stijgen, perfectionisme in de samenkomst van melodie en zang.

Time and Times laat dan weer een volledig andere kant van het album horen. De akoestische gitaarklanken voeren de country en folk door een voltallige instrumentale bezetting heen. De klanken houden nauw verband met elkaar en laten tijden die tot het verleden behoren voorbij komen in korte terugblikken. Liefdevolle dagen komen samen in de harmonieën en de accordeon en violen. Sparrow is zo’n ander zeldzaam juweeltje, waar dit album vol mee lijkt te staan. De banjo staat centraal in dit door dromen geplaagde nummer. Het refrein ontroerd in de samenkomst van de stemmen van Nero en Russell, terwijl de korte aanrakingen op de piano de emoties opvoeren. De diepgang van de krachtige uithalen van Russell brengen het onderbewuste uit de droomwereld naar de hedendaagse realiteit. Haar Canadese achtergrond komt terug in de Engelse en Franse taal in het nummer, waartussen zij zonder problemen schakelt. Op The Good Fight wordt opnieuw de focus op haar stem gelegd, zei het dit keer in een verhoogd tempo. Banjo, gitaren en percussie voeren het nummer terug naar herinneringen, waar zelfs de klanken van het hammond orgel nog een bijdrage aan levert. De strijd van het leven vertaalt zich naar de aangrijpende gebeurtenissen in de maatschappij. Op Pelicans sluit het duo het album af in harmonie, om vervolgens de akoestische gitaar de muzikale richting te laten bepalen. De pelikaan die in het oog van de orkaan de onstuimige tijden achter zich laat om naar een uitweg te zoeken. Deze uitweg wordt in het nummer gevonden in de liefde, zowel voor elkaar als voor jezelf. De storm aan gedachten is gaan liggen en de toekomst ziet er weer rooskleurig uit.

Real Midnight is zowel op zangtechnisch, muzikaal als productioneel vlak een waar juweeltje. Dit is naast de invloed van producer Joe Henry te danken aan de onbreekbare samenwerking tussen Allison Russell en JT Nero. Waar Russell vooral uitblinkt in haar krachtige en ontroerende stemgeluid is JT Nero verantwoordelijk voor de fraai uitgewerkte songteksten. De warme melodieën en aangrijpende harmonieën brengen het beste uit de blues, soul, gospel en country samen, om vervolgens elk moment van waarde te laten zijn binnen het geheel. De schoonheid van de composities en de intensiteit van de zang laten Real Midnight hiermee ook buiten de nachtelijke uurtjes van belang zijn.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Birds Of Chicago - Real Midnight - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Real Midnight is de tweede of de derde plaat van Birds Of Chicago, het duo dat bestaat uit Allison Russell (Po’ Girl) en JT Nero (JT & The Clouds).

Het duo debuteerde precies 4 jaar geleden met een debuut dat in de boeken is gegaan als zeer memorabel en keerde precies twee jaar geleden terug met een live-plaat.

Live-platen tellen vaak niet echt mee in de officiële tellingen, vandaar de twijfel in de eerste zin, maar de live-plaat van Birds Of Chicago had ik niet graag willen missen en deed bovendien zeer uitzien naar de volgende plaat van het duo.

Deze volgende plaat, de derde dus, is er nu en werd weer gewoon in de studio opgenomen. Real Midnight vertrouwt voor een belangrijk deel op de sterke wapens van de twee voorgangers, maar Allison Russell en JT Nero zetten ook op deze nieuwe plaat weer een stap. Een flinke stap durf ik wel te zeggen.

De muziek van Birds Of Chicago ontleent zijn kracht nog altijd voor een belangrijk deel aan de geweldige stem van Allison Russell, maar ik heb haar nog nooit zo mooi en trefzeker horen zingen als op deze plaat. Zowel de krachtige passages als de uiterst ingetogen vocale momenten zijn van een enorme schoonheid en staan garant voor continu kippenvel (luister maar eens naar de bijna a capella passages). JT Nero moet in vocaal opzicht genoegen nemen met een meer bescheiden rol, maar als hij zingt is het prachtig en versterken de stemmen van de twee elkaar op indrukwekkende wijze.

In muzikaal opzicht bestrijkt Birds Of Chicago ook dit keer het gehele spectrum van de Amerikaanse rootsmuziek, met een voorkeur voor folk, country en gospel, maar toch klinkt de plaat anders dan zijn voorgangers. Dit heeft deels te maken met de grote variëteit van de instrumentatie en het vermogen om buiten de lijntjes te kleuren, maar er is nog een reden.

Real Midnight is voorzien van een werkelijk glasheldere productie waarin ieder instrument hoorbaar en functioneel is en waarin steeds andere en zonder uitzondering prachtige accenten worden gelegd.

Het is een productie die de aanwezigheid van een producer van naam en faam verraadt en van naam en faam is zeker sprake wanneer niemand minder dan Joe Henry aanschuift. Joe Henry is er in geslaagd om het enorme talent van Birds Of Chicago nog een zetje in de rug te geven. Het werkelijk prachtige Real Midnight is het resultaat. Plaatje om te koesteren. Erwin Zijleman

Album om naar uit te kijken schreef ik in eerdere post. Vooral vanwege de mooie recensies. Inmiddels een paar keer geluisterd en ik knap toch af op de nadruk die m.i. op de gospelkant van het album ligt. Teveel halleluja en teksten waar ik me aan irriteer. Ligt vooral aan mezelf. Er wordt prachtig gespeeld, subliem gezongen en de productie is glashelder maar krijg er niet het juiste gevoel bij. Deze vogel gaat aan mij voorbij.

Wat een mooie nieuwe ontdekking; hier word ik wel enthousiast van. Mooie mix van muziekstijlen, prachtige samenzang en een eigen stijl. Stemmen doe ik als ik het album wat vaker heb gehoord.

Conclusie snel getrokken; wat een geweldige plaat!

Volgens mij hoor ik in The Good Fight een verwijzing naar The Beatles' Drive My Car

Zou me niet verbazen als Allison Russell uiteindelijk het jongere zusjes blijkt te zijn van Rhiannon Giddens.

Dit album van Birds of Chicago wil maar niet landen bij mij. De zangkwaliteiten van Russel zijn boven elke twijfel verheven, uitstekende zangeres. JT Nero daarentegen moet eigenlijk maar niet meer zoveel zingen. Niet dat hij slecht zingt, maar indrukwekkend is het zeker niet. Waar ik vooral moeite mee heb zijn vooral de composities op het eerste gedeelte van de plaat (uitgezonderd het schitterende Kinderspel). Het is doet allemaal wat bloedeloos aan, weinig pit in de songs. Telkens denk je "kom op nou" ga nou een los. Dat gebeurt echter het hele album niet. Wel worden de composities naar het einde toe steeds sterker. Kortom een album met een dubbel gevoel. Alle kwaliteiten zijn aanwezig om een klassiek album te maken, daar is echter wel meer pit voor nodig en meer songs die blijven hangen. Dan kunnen ze zo maar een 2e Tedeschi Trucks Band worden. Dat niveau is voorlopig een brug te ver.

Volgens mij maakt TTB andersoortige muziek, dus die vergelijking gaat volgens mij dus mank. Dat laatste album van TTB vind ik trouwens, in vergelijking met de voorganger, wat tegenvallen.

Dat kan, maar welke van de Tedeschi Trucks je ook beter bevalt, de minste TTB plaat heeft nog altijd veel meer beleving dan dit album van de Birds of Chicago. Ik vind de muziek wel degelijk raakvlakken hebben. Beide bands zijn behoorlijk door gospel en roots beïnvloed. Deze Birds neigen minder naar de meer zuidelijke stijlen, maar verder vind ik het best vergelijkbaar. Maakt ook niet uit verder.

Ik kan ook niet goed uit de voeten met die vergelijking met dhr Trucks & mevrouw De Duitser. Volgens mij maken die behalve kindjes vooral muziek die je kunt opbergen onder de vakjes Southern Rock / Roots en Blues en zoek ik de vogels uit de windy city vooral in de vakjes 'american' folk en gospel. Daardoor kom ik in mijn vorige post over dit album tot de vergelijking met Rhiannon Giddens.

Ja, dit is me toch een mooie plaat. Remember Wild Horses en het acapella nummer Barley springen er boven uit voor mij. Mooie zang!

Cruijff has gone to Heaven! Long Live the NEW Cruijff !!!

Nou als ik het niet begrijp, dan snap ik het dus niet. Logisch toch ?

Houdt Bowie eigenlijk wel van voetbal ?

Knip-plak, knip-plak
Zeur-Zeik, zeur-zeik

Kom kom ...

Niet te serieus nemen, doe ik ook niet

Zou beter zijn als je dat wél deed. Een beetje editing maakt zo'n recensie een stuk prettiger om te lezen.

Juist bij jou recensies is dat van extra belang omdat we vooraf toch al weten dat je desbetreffende plaat de hemel in gaat prijzen.

Dat is het concept. Krenten uit de pop

Ik heb dit album ontdekt dankzij musicmeter en wat ben ik daar blij mee. Het wordt nog steeds na elke luisterbeurt mooier en mijn album van het jaar tot nu toe

Nieuwe song : News — - birdsofchicago.com
En een nieuw album onderweg geproduceerd door Joe Henry.

gaan we in de gaten houden lura.....