Beyond the Black - Lost in Forever (2016)

Na het hele fijne debuut is hier nu al de tweede. Wat het eerste album kenmerkte was een fijne mix van Within Temptation, Delain, en Iron Maiden, verpakt in een heel fijn popsausje. Dat is hier niet echt veranderd. Gewoon een tweede salvo met lekkere nummers, al denk ik dat het debuut net wat beter valt bij mij.

Hier ben ik toevallig tegenaan gelopen. De band is zeer bekend in eigen land. Hun debuutalbum kwam erg hoog binnen in de Duitse en Oostenrijkse album lijsten. Welke nieuwe band kan dat nou zeggen, vooral in de metal scene?

De band is gezegend met een talentvolle zangeres die met een normale stem zingt zonder de obligate sopraanstem waar veel bands in dit genre patent op hebben. Een beetje zoals Sabine Edelsbacher van Edenbridge.. Dat is een verademing.

Daarnaast wordt er soms door een bandlid met een ' harsh" voice wat zinnetjes gezongen. Maar nergens op de voorgrond en storend. De nummers liggen zonder uitzondering lekker in het gehoor, bevatten meestal een behoorlijk stevige basis, en hebben veelal behoorlijk cathcy refreinen, waardoor de nummers snel in je hoofd blijven hangen. Daarnaast wordt er ook nog met de nodige fijne gitaar solo's gegrossierd. Album kent een stevige productie zonder dat alle gaatjes zo nodig dicht gesmeerd moesten worden, dus met het nodige lucht ertussen.

Ik heb de Tour Edition versie met een andere hoes op de inlay en cd plus vier erg goede bonusnummers.

De Duitse metal-formatie Beyond the Black rond zangeres Jennifer Haben levert met Lost in Forever hun tweede album af en is een logisch vervolg op het overtuigende debuut wat slechts een jaar eerder het levenslicht zag.
En qua inspiratie en enthousiasme heeft de band niet stil gezeten: met maar liefst 13 nummers (17 als je de Tour Edition meerekent), schotelt deze hele fijne band een ongelooflijk portie zeer toegankelijke metal voor waarbij de kracht van de band is om 'catchiness' (om maar eens een woord van stal te halen), invloeden uit de symfonische metal, maar ook degelijk invloeden uit de betere popmuziek tot één geheel te vormen.
En dan is het ook nog eens knap als de formule ook bij het (i.m.o. altijd belangrijke) tweede album, wederom werkt. Maar dat gebeurt dan ook gewoon, want Lost in Forever klinkt, ondanks dat het vooral heel erg in het verlengde van Songs of Love and Death ligt, heel erg vertrouwd. Maar bovenal ook heel sterk. Alsof de band nét even wat zelfverzekerder voor de dag komt en zonder enige moeite de ene na de andere oorwurm uit de mouw weet te schudden.
Daardoor klinkt Lost in Forever gevoelsmatig (althans in mijn oren) nét wat fijner en beter dan het debuut, ondanks dat het niveau eigenlijk nagenoeg gelijk is. Het is in dit geval ook gewoon waar je voorkeur ligt. En laat Lost in Forever mij nét nog wat meer bevallen dan het debuut.

Wederom is duidelijk te horen dat wat mij betreft de grootste vergelijking qua band met Beyond the Black onmiskenbaar Within Temptation is. Niet per se in ieder nummer komt dit tot uiting, maar als het dan zo is, dan is het overduidelijk te horen in bijvoorbeeld één van dé prijsnummers van het album, "Forget My Name". En wat mij betreft is het niet eens jatwerk; de songwriters achter de nummers zijn daar gewoon te goed voor. Het klinkt gewoon ontiegelijk herkenbaar en dat komt uiteraard ook door de meeslepende en hele fijne zang van Jennifer Haben.

Andere knallers zijn het heerlijk verslavende titelnummer, het mooie (en niet uit je hoofd te verbannen) "Beautiful Lies" waar Jennifer een duet vormt met Rick Altzi van de band Masterplan en het meer poppy maar zeker niet minder stevige "Written in Blood".
Er wordt gas teruggenomen met "Against the World" en laat de meer meeslepende en balladesque kant van de band horen, maar daarmee kakt het album ook een héél klein beetje in, gezamenlijk met de daaropvolgende nummers "Beyond the Mirror" en "Halo of the Dark". Allesbehalve slecht, maar net even een tikkie minder dan de eerste drie nummers.
Maar geen zorgen: vanaf het stampende en grootse "Dies Irae" knalt de band er de ene na de andere topper uit en is het één groot feest tot aan afsluiter "Love's a Burden" waarmee de band het officiële deel van het album rustig afsluit. Dit overgrote deel van het album vormt duidelijk de centrale spil waar dit album op rust en het mag werkelijk als een prestatie genoemt worden dat de band het voor elkaar krijgt om nummer na nummer zo sterk voor de dag te komen. Het gebeurt niet vaak dat een album die zo lang duurt en zoveel nummers bevat, nagenoeg consistent blijft.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over de bonustracks, waarop de band net even wat avontuurlijk en iets experimenteler uit de hoek neigt te komen. Het zijn echter niet zomaar vullertjes; het zijn volwaardige composities die wonderwel prima bij de rest van het album passen op dit ongelooflijk fijne tweede wapenfeit van deze eveneens ongelooflijk fijne band.

Album nummer twee Lost in Forever is dan ook een meer dan overtuigende plaat die naadloos aansluit op het debuut. En ondanks mijn al eerder genoemde voorkeur voor Beyond the Black's tweede plaat, beoordeel ik deze net zoals de eerste met 4 punten, puur omdat het niveau eigenlijk net zo hoog is. Knappe prestatie!