Richmond Fontaine - You Can't Go Back If There's Nothing to Go Back To (2016)

Zin in, al weet je nooit precies welke richting de muziek nu weer op gaat. Beschouwend melancholisch, of gortdroog en meer naar stevige rock neigend. De hoes doet dat tweede vermoeden, maar hoe dan ook zal het wel weer mooi worden. Een Nederlandse tour staat gepland op 4 data in april trouwens, zoals op hun site vermeld staat.

De hoes en het noemen van karakter Ray doen vervolgens raakvlakken vermoeden met zijn boek Lean on Pete, dat over een jongen en een gewond paard gaat. Tot dusver het enige dat ik heb gelezen (vond het destijds niet zo pakkend, trouwens), maar daar komt snel verandering in. Als ik op de erg goeie verfilming van The Motel Life moet afgaan, gaan de thema's in dat boek me veel beter liggen.

Via FB gelezen dat dit hun laatste plaat is, en ook de tournee is hun laatste.

Als dit inderdaad hun zwanenzang is, zou dat zeer spijtig zijn. Laten we het Willy voor de zekerheid maar even vragen, na de komende optredens. En gelukkig zijn The Delines er nog...

Two Friends Lost at Sea, wat een mooi nummer. Ramt er gelijk in met een stevige tekst en gaat daarna op avontuur. Plaat vanaf vandaag ook op Spotify!

Eerste luisterbeurt valt me bepaald niet mee. Instrumentaal is het nu ook weer dik voor mekaar, maar de composities lijken wat minder. Weinig nieuws onder de zon en ook wat minder diepgang zo op het eerste gehoor. Toch maar eens goed voor zitten, want Fontaine staat normaal toch borg voor kwaliteit. Wellicht is dat ook de reden dat het me licht tegenvalt. Ik leg de lat misschien wat te hoog. A night in the city staat wel meteen als een huis en de afsluiter is ook heel mooi. Misschien ontdek ik nog meer mooi dingen.

Ik vind het album instrumentaal juist niet zo bijzonder (wel erg fijn hoor) en qua verhalende kwaliteit veel beter. Het is niet zo'n doorlopend concept als Post to Wire, maar het zijn allemaal kleine verhalen, waarbij personen uit het hele Vlautin universum ook even terugkomen soms. Zoiets simpels als I Got Off the Bus is prachtig in alle eenvoud en het desolate drinkliedje Let’s Hit One More Place is ook herkenbaar.

Één keer laten passeren en de indruk is goed. Een opgeruimd gemoed, haast luchtig.
Maar ik heb er nog geen tekst bij gelezen dus het zal later wel valse schijn blijken ...

BTW nog geen Lura in dit draadje ?

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Richmond Fontaine - You Can't Go Back If There's Nothing To Go Back To - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Richmond Fontaine werd in 1994 opgericht in Portland, Oregon, en bouwt sindsdien aan een prachtig oeuvre.

Veel van de tien platen die de band tussen 1997 en 2011 uitbracht reken ik tot het beste binnen de alt-country en een aantal platen van de band zijn me zo dierbaar dat ik ze absoluut zou meenemen bij verbanning naar een onbewoond eiland.

Het is daarom even slikken dat de onlangs verschenen elfde plaat van de band ook meteen de laatste zal zijn.

Helemaal als een verrassing komt dat natuurlijk niet. De band viel na het in 2011 verschenen High Country al deels uit elkaar en verder is voorman Willy Vlautin inmiddels succesvoller als schrijver dan als muzikant en maakt hij keuzes die niet altijd in het voordeel van zijn band uitvallen.

Gelukkig is You Can't Go Back If There's Nothing To Go Back To een slotakkoord dat niet onder doet voor de andere platen van Richmond Fontaine.

De band stond nooit bekend om haar opgewekte muziek, maar You Can't Go Back If There's Nothing To Go Back To (de titel doet ook wel wat vermoeden) is wel een erg donkere plaat geworden.

Richmond Fontaine heeft haar laatste plaat voorzien van een stemmige maar ook bijna weemoedige instrumentatie. Hierin is een hoofdrol weggelegd voor de 'huilende' pedal steel, maar ook de ingetogen gitaarakkoorden en de sfeervolle keyboards dragen nadrukkelijk bij aan de bijzondere sfeer op de plaat.

Het is een sfeer die vrijwel onmiddellijk beelden op het netvlies tovert en het zijn beelden die verder worden ingekleurd door de wederom prachtige teksten van Willy Vlautin, die zijn schrijftalent zeker niet reserveert voor zijn boeken en zijn teksten ook nog eens indringend voordraagt.

You Can't Go Back If There's Nothing To Go Back To is hierdoor een plaat die je onmiddellijk meesleept in de wereld van Willy Vlautin. Ondanks het feit dat het een wereld vol ellende is en de band soms bijna uitgeput klinkt, is het goed toeven in de muzikale wereld van Richmond Fontaine.

You Can't Go Back If There's Nothing To Go Back To is een alt-country plaat van hoog niveau en het is bovendien een plaat die aankomt, zoals je dat in dit genre verwacht. Natuurlijk blijft het doodzonde dat dit de laatste plaat is van deze geweldige band, maar het is een zwanenzang om trots op te zijn en het is er een om te koesteren, in de bewoonde of onbewoonde wereld. Erwin Zijleman

erwinz: Ik ben in een zeur bui vandaag, mede omdat de strekking van je recensie best overeenkomt met die van mij op Written in Music:
"Het is een sfeer die vrijwel onmiddellijk beelden op het netvlies tovert en het zijn beelden die verder worden ingekleurd door de wederom prachtige teksten van Willy Vlautin" . Als recensent snap ik je, maar als lezer wil ik weten: welke/wat voor soort beelden zijn dat dan? Door het iets meer te visualiseren zou het voor mij als lezer iets fijner wezen. Maar hee, dat ben ik. just my 2 cents.

Ik blijf er maar op hameren hoe tekstueel belangrijk dit album is. Met thema's als nostalgie, pijn en vervreemding van je geboorteplaats. De sfeer op dit album lijkt deze keer inderdaad extra donker daardoor.

Als je de sfeer doortrekt naar zijn boeken,, merk je dat zijn eerste 2 veel meer lichtvoetig zijn. Meer in lijn met Post To Wire, wat ik persoonlijk een erg komisch album vind. Maar de laatste tijd lijkt het alsof de humor moeilijker te vinden is. Dit vond ik van zijn boek Lean On Pete, maar dat vind ik ook van dit album weer. Ik ben benieuwd naar zijn recentste boek "The Free", maar ik denk dat die humor belangrijk is, zelfs in de meest benarde situaties. Achja, het is wat het is,,,,

Als extraatje wil ik alleen maar zeggen: mochten jullie dit soort verhalen leuk vinden om te lezen, verdiep je dan vooral eens in de verhalen van Raymond Carver, Barry Hannah en misschien Denis Johnson. Misschien is het een open deur intrappen, maar wilde het even gezegd hebben. haha

Die beelden zijn voor iedereen anders denk ik. Ik zie roadtrips door de VS langs plaatsen waar je liever niet te lang wilt blijven.

Top. Nou ja, dat. Ik zie die beelden ook wel, maar ik zou er weleens rond willen lopen, die desolate, vervallen met neon verlichte straatjes waar dan 3 mensen eenzaam in een verder lege kroeg of vervallen bioscoop zitten of zo. Het trekt me wel aan. Als het je woonplaats is (geweest), dan is het een ander verhaal, denk ik...

Gisteren de laatste kans gepakt de band te zien in de Tolhuistuinzaal. Traantje weggepinkt. Nog even van gedachten gewisseld met Willy Vlautin. Maar ach... zoals zoveel bands die ermee stoppen. Over een jaartje of wat komt er toch wel weer een nieuw werkstuk? Het bloed kruipt...

Voor degenen die het interesseert: de band speelde gisteren een song "don't go back there" (qua titel uiteraard prima passend bij dit laatste album) en wist eigenlijk nooit een goed plekkie op een album te vinden voor het lied. Het liedje is terug te vinden als bonus 7" bij de vinylversie van "Post to wire". Schijnt toch een Vlautin favoriet te zijn.

Hopelijk is Willy Vlautin gelukkiger dan de personages in zijn songs. Terugverlangen naar het verleden, verloren liefdes, de dagelijkse sleur willen doorbreken, escapisme. Voor velen herkenbaar. Muziek waar je melancholiek van wordt. Beelden oproepende verhalen, Cinematic Americana.

Helaas Richmond Fontaine stopt ermee, ze toeren voor de laatste keer door Europa. Liefhebbers van Vlautin's teksten wees niet getreurd, hij gaat door met The Delines en is een succesvol auteur.

Het was even slikken toen de alt country band Richmond Fontaine bekend maakte er na het album You Can’t Go Back If There’s Nothing to Go Back To mee te stoppen. Na twee decennia van pieken en dalen vond frontman Willy Vlautin het mooi geweest en nu kan hij zich meer gaan focussen op zijn kunsten als schrijver en als onderdeel van de band The Delines. Geen einde voor de band als ze niet nog een keer al hun krachten bundelen voor een fraai slotstuk. Een terugtocht naar de geboorteplaats van de karakters van het album, waar eenzaamheid en het verval van het leven in centraal staan. De karakters die in het verleden een rol hebben gespeeld in de muziek van de band lijken het leven te zijn ontglipt en in een crisis beland te zijn.

Muzikaal gezien worden de krachten gebundeld, resulterend in de zwoele klanken van pedal steel gitarist Paul Brainard, de verfijnde percussiestukken van Sean Odham, de doorlopende gitaarpartijen van Dan Eccles en de ondersteunende baspartijen van Freddy Trujillo. Willy Vlautin speelt met zijn teksten en zang opnieuw de hoofdrol in het geheel, van een pijnlijke thuiskomst op I Got Off The Bus of het verval van een relatie op Wake Up Ray. Het donkere A Night in the City is een kunststukje op zich, de donkere en angstige tijden van een mid-life crisis worden verpakt in een muzikaal meeslepend schouwspel.

Het overgebleven viertal van Richmond Fontaine haalt samen met enkele gastmuzikanten (Jenny Conlee-Drizos, Paul Brainard) alles uit de kast, om een beladen afscheid van de personages uit de verhalen te combineren met hun intrigerende muzikale vakmanschap.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

ben niet echt rouwig dat ze zijn gestopt. er zat m.i. geen rek meer in hun muzikale ontwikkeling. toch blijft het een favoriete band van mij in het americana-segment. ik beluister ze graag. ook deze laatste.

Nou kuifenco, ik had al wel verwacht dat Vlautin iedereen in de maling nam. Terecht blijkt nu, want volgende maand brengt Willy alweer een nieuw album uit.
Richmond Fontaine - Don't Skip Out on Me (2018)

Is begeleidend album bij zijn gelijknamige nieuwe boek.

heeft ie me tuk. boek schijnt goed te zijn, las ik in de vk-bijlage. nu die plaat nog...goeie titel alvast.

Opmerkelijk om zo'n plaat dan toch als Richmond Fontaine te labelen. De band was toch opgedoekt? Beetje dubbel.

Vreemd ja, die soundtracks waren er voor Northline en The Free ook, maar dacht onder zn eigen naam. Maar goed, dit is dus eigenlijk geen nieuw Fontaine album.

Het verhaal loopt trouwens gelijk met een karakter van meerdere songs op dit album, met name Don't Skip Out On Me. Zo lopen muziek en verhalen wel vaker door elkaar bij Vlautin. Het boek is trouwens niet uit, maar er zijn geloof ik promotie kopietjes van voor de pers.

Boek gelezen, muziek geluisterd. In de combinatie lyrisch getroffen. Dubbeltalent.