Hexvessel - When We Are Death (2016)

Net een eerste luisterbeurt gegeven. Kortere songs, en wat pakkender ook dan de voorganger.
Enige misser voor mij is het nummer 'Teeth of the Mountain' met die vreselijke geforceerde jankstem. Jammer...

Heerlijk..Tegen mijn gewoonte in ( bij recensies ) nu toch wat eerder werk van deze Finse Psychedelische Woud-Proggers uit de hoes getrokken - het op doorzichtig paars vinyl geperste Iron Marsh .. Headphone op en genieten maar. : Masks of the Universe is een Masterpiece..

Als je dat vergelijkt met deze Hexvessel- When We Are Death dan hebben ze qua inspiratie wel een jasje uitgedaan..
Het past prima in het gehele oeuvre , is daar zelfs onmisbaar in, maar op de definitieve set-list zullen er een aantal van deze nummers niet voorkomen..
Het nummer "Teeth of the Mountain" daarentegen wel, want - in tegenstelling tot wat de schrijver/luisteraar hierboven niet door heeft- , het is puur vocale theatraliteit.. van Shakespeariaanse klasse.. !
Muziek hoort bij de theatrale kunsten..

Als dit je eerste kennismaking is met Hexvessel dan snel de vorige platen beluisteren, en in April 2016 naar Roadburn in Tilburg..

Theater of niet, ik vind het vreselijk klinken en mijns inziens had ie dat gekweel écht achterwege moeten laten. Het verbrak voor mij direct de flow en haalde mij compleet uit de muzikale beleving....

Overigens heb ik ze al tweemaal gezien op Roadburn. En de derde keer volgt indien er op dat moment niet een band is waar ik echt naar toe wil.

De klik met dit materiaal is altijd wel een stuk minder geweest. Nog altijd is When We Are Death geen slecht album, maar bij Hexvessel voelde het altijd al wat geforceerd aan. Het kroop behoorlijk richting Beastmilk waar Mat McNerney in die tijd ook mee bezig was. Dit album is dus een stuk directer en sneller dan wat de band eerder deed. De folkinvloeden zijn hier beduidend minder. Een The Doors ode als When I'm Dead is op zich leuk en vermakelijk, maar het past niet echt bij Hexvessel. Of neem Teeth Of The Mountain waarbij Mat begint te zingen als een hedendaagse R&B popsterretje. Nee, doe mij dan maar songs als Cosmic Truth wat zo op de vorige plaat had kunnen staan of het lekker psychedelische getrip van Drugged Up On The Universe. De andere songs zijn niet slecht, maar ik heb er ook niet echt een klik mee.

Tussenstand:
1. No Holier Temple
2. Dawnbearer
3. Iron Marsh
4. When We Are Death

Weer meer afwisseling, maar als geheel voelt het allemaal onsamenhangend. De folk is bijna compleet weg en het geheel is best up-tempo, maar ik vind zo'n song als When I'm Dead eigenlijk veel te jolig om echt aan te spreken. Opener Transparant Eyeball is echter wel heel erg vet en die dreigende partijen op Drugged Up On The Universe komen ook zeker goed aan. Deze twee songs hebben ook een lichte Ghost-vibe en ondanks dat dit niet helemaal mijn band is, komt de sound er op deze songs heel goed uit. Teeth Of The Mountain ergert me persoonlijk ook in zijn geheel (dus niet alleen de zang).

Was dit het punt dat de band 'doorbrak/mainstream' werd? Niet dat ik het toegankelijk vind, maar het klinkt alsnog wel beduidend vriendelijker dan voorheen het geval was.

Tussenstand:
1. Iron Marsh
2. Dawnbearer
3. When We Are Death
4. No Holier Temple