Vince Gill - Down to My Last Bad Habit (2016)

Mijn kennismaking met het materiaal van Vince Gill, die inmiddels ook al een goede 30 jaar actief is binnen de Country scene.
De plaat kent een mooie, warme productie en Gill's stemgeluid is best goed. Het is alleen wat jammer dat men duidelijk heeft gekozen voor de meer Pop gerichte kant van het genre. Dit maakt het allemaal wat glad. Daarnaast kent de plaat hierdoor ook veel midtempo, naar ballads toe neigende nummers. Dit maakt het wat repetitief en ik vind de nummers dan ook heel erg inwisselbaar.
Waarom Gill dan ook op de hoes met zijn gitaar pronkt is mij een raadsel, want veel meer dan een begeleidingsinstrument/achtergrondinstrument word het bij veel nummers niet.
Niet geheel mijn ding, dan hoor ik liever een oudje van mannen als Cash, Nelson, Kristofferson, enz.

Na de plaat nog eens gehoord te hebben doe ik er nog een halve ster af. Ze hebben het hier en daar wel heel erg dicht geplamuurd. Die titelsong alleen al.