Gravy Train - (A Ballad of) a Peaceful Man (1971)

Wat een rotband. Alone in Georgia heeft een arangement a la Elton John op zijn zoetelijkst. Het enige interessante is nog Barrett's aparte stem. De volgende Ballad is al even ongenietbaar en zo ook Julie. Daarmee is al de helft van dit album eersteklas afval.
Dan komt Messenger als een opluchting. Het is niet heel goed, maar een parel na de ellende van kant 1. Can anybody hear me duurt met zijn drie minuten nog te lang - teveel herhalingen in de coupletten. Old Tin Box vervalt weer in het aloude drein, drein, drein, zeur, zeur, zeur van het eerste album. Het bevat ook nog eens de saaiste drumsolo aller tijden. Over de laatste twee liedjes heb ik helemaal niets te melden, zo weinig stellen ze voor.
Kwade tongen beweren dat dit album in de smaak van UH fans zou moeten vallen - reden waarom ik me er aan gewaagd heb. Het klopt dat dit album van dezelfde slechte smaak getuigt. Het verschil is dat UH veel en veel meer afwisseling biedt. Het liedje All my Life zou prima op Peaceful Man passen. Daar heb ik net zo de pest aan.