M. Rösner - Alluvial (2005)

Minimal organic fragments gathered from acoustic instruments and microphone recordings - digitally processed and spat out as freeform, abstract tonepoems floating decidedly hand-built rhythms. At times it brings to mind the work of fellow Australian Oren Ambarchi

volgens bleep.com

zeer interessante release op het even interessant Room40 label.

Volgens mij

….dan toch nog maar eens onder het vergrootglas nemen, dit kunstukje wordt nergens overgedaan, hoewel iedereen zichzelf natuurlijk blijft herhalen gaat Matt Rösner ervandoor met een genuanceerdheid die zelfs onder dat loepje niet te onderscheiden valt, zo lijkt het in eerste instantie.

De schuifpuien openen zich niet snel, geen climax hier, geen opgebouwde andere spanningen daar. Slechts werkend aan een abstract geheel.

Ik zou dit album willen aanraden voor de observerende figuren in de wereld. De mensen die in hun prille jeugd tijdens het voorlezen van een sprookje door hun moeder meer gefascineerd raakten door de randfiguren in het verhaal, de nietszeggende maar oh zo krachtige persoonlijkheden.

Of wellicht de mensen die zich laten meevoeren in de grote voorstelling die ons allen wordt voorgeschoteld.
Hoe dan ook… ik heb dit album toch een aantal maanden links laten liggen, stof laten vergaren in spreekwoordelijke term. Misschien dat ik hem wel ooit nog letterlijk grijs draai als deze op vinyl wordt uitgebracht.

Grootmoedig zal hierop gereageerd worden in de klinische toekomst me dunkt......verval.....aftakeling........Deze esthetische waarde die William Basinski ons in muziekland heeft laten doen ontdekken zal een grote plaats krijgen. Matt.Rösner borduurt op geheel eigenwijze hierop voort….