Beacon Street Union - The Eyes of the Beacon Street Union (1968)

"The Beacon Street Union" was een 1960s psychedelic era rock band genoemd naar een street in Bosten waar ze leefden Hun line-up was John Lincon Wright (vocals, percussion), Paul Tartachny (guitar, vocals), Wayne Ulaky (bass, vocals), Robert Rhodes (keyboards, bass) en Richard Weisburg (drums). "The Beacon Street Union" was een reactie op de San Fransisco rock explosion. Ze makten drie heel goede en experimenteele psych/hard rock platen in de laate jaren 60’s en in de vroege jaare 70’s. Hun garage psychedelia sound was de zo genoemde Bosstown Sound en in deze scene waren ze de beste band samen met de "Ultimate Spinach", "Eden’s Children", "Puff" en "Orpheus". Deze debut plaat is een absolute aanrader.

Een echte underground klassieker en toch maar 4 sterren ? Zekers, want ondanks dat ik niet zonder deze plaat kan is het wel een gemankeerd album. Nummers als Beatiful Delilah en Sporting Life ( wat ook nog eens regelrecht gecoverd is van de Lovin' Spoonful uitvoering ) breken de trippy sfeer en hadden beter vervangen kunnen worden door orgineel materiaal. Four Hundred And Five is gewoon een stuk gemanipuleerde tape van een studio jam, op zich wel leuk maar dik 2 minuten is echt te lang om leuk te zijn.

Recitation / My Love Is en Mystic Morning zijn eigenlijk de enige 2 tracks met bestaansrecht op de A kant ( in oude vinyl termen gesproken ) en eigenlijk zou je die met de rest van de nummers op een CDRetje moeten fikken om het maximum uit deze plaat te halen.
Dat gezegd hebbende moet ik natuurlijk wel vermelden dat er met Recitation / My Love Is, Mystic Morning, Blue Avenue, South End Incident ( I'm Afraid ) en The Prophet, al klinken ze wel behoorlijk gedateerd bijna 40 jaar later, vijf heuze underground klassiekers op de plaat staan die The Eyes Of The BSU tot verplichte kost voor iedereen die zich in Psych wil verdiepen maakt !

Volgens mij heb ik dit album al eens uit een ‘1001 Albums’-boek opgeduikeld. Anders zou ik niet weten hoe ik ooit bij Beacon Street Union terecht zou moeten zijn gekomen. Hoewel ik dit album (in mp3-vorm) al een hele tijd heb, is het pas een paar weken geleden dat ik me er echt in begonnen ben te verdiepen.
Eigenlijk ben ik het wel eens met Droombolus: dit is wat een wisselvallig album. Het begin is nogal raar (Recitation), en daarna worden prima nummers afgewisseld met wat minder werk. Van de A-kant vind ik My Love Is en Mystic Morning echt goed. De andere nummers zijn op z’n best redelijk. Beautiful Delilah is het minste nummer. De eerste paar keren vond ik het wel een grappig nummer, met die vreemde zang, maar dat ging toch snel vervelen. De B-kant vind ik als geheel veel sterker, met Blue Avenue, Green Destroys the Gold en The Prophet als uitschieters. Echt zwakke nummers zijn er hier gelukkig niet te vinden.

Een 50/50 mix van aardige en sterke nummers.