Joe Byrd & the Field Hippies - The American Metaphysical Circus (1969)

Een album van Joe Byrd, het creatieve brein achter the United States of America. Deze plaat maakte hij nadat die band gesplit was. De muziek hier is ietsje minder geweldig maar wel meer van hetzelfde en dus toch wel een aanrader voor fans van the USoA.

Een tamelijk geniale plaat, maar je moet wel even zoeken en soms iets overslaan. Geniaal zijn bijvoorbeeld Kalyani, een psychedelisch klankentapijt, Moonsong Pelog (wat een prachtig outtro! )en de Patriot's Lullabye met enorme koren. Geniaal is ook het blok lullige liedjes over de eerste bejaardensteden (gated communities for actively retired senior citizens) die toen voor het eerst ontstonden in de USA. Maar 4 minuten Leger des Heils-muziek (ook al op de US of A LP) is irritant, een beetje op de Wim T. Schippersmanier. De beste nummers mixen met die van de United States of America CD en je hebt een uur hemelse electronica-rock uit de oertijd, wonderschone ballads en scherpe matschappijkritiek, die nog redelijk actueel is.

Moeilijk te vinden en meer aan mijn verzameling toegevoegd, omdat 'ie erbij past' dan dat ik er hoge verwachtingen van had op basis van wat ik kende. Een hoog Van Dyke Parks gehalte heeft het allemaal eigenlijk. Wat zoveel wil zeggen als dat het een unieke sound is, die ook nogal eclectisch en vermoeiend is. Maar zoals gezegd blij dat ik 'm nu wél in de verzameling heb. De CD was lang OOP en de reissue is ook geen CD waar je overal tegenaan loopt voor 'weinig'.

Het is alsof Joe Byrd de voorafgaande avond een lekkere joint met Van Dyke Parks heeft gerookt, en dan hij hun geniale invallen niet helemaal goed heeft onthouden. Nogal ongedisciplineerde muziek. Het album verstoort mijn jaren gekoesterde wensdroom met paradijselijke proporties over wat er gebeurd zou zijn als United States of America meer dan één plaat had gemaakt. Joe Byrd had wat langer moeten nadenken en schaven.

Ik weet niet of Joe Byrd en Van Dyke Parks elkaar ooit hebben ontmoet, ook niet toen Byrd voor Ry Cooder werkte. Interessante gedachte wat daaruit gekomen zou zijn.
Dat zal richting 'Sing-Along Song' zijn, want dat lijkt het meest op het werk van Parks ('Donovan's Colours').
Ik heb 'm op cd en op vinyl (CBS Masterworks, label voor klassieke muziek!) waarop zo mooi zes nummers per kant één geheel vormen (met intro en outro!).

De grootste fout die Byrd beging was dat hij het uitmaakte met Dorothy Moscowitz .

gewoon wow! Dit is echt een geweldig album top. Ik heb dit via internet gehoord en heb deze helaas niet in mijn bezit, jammer. Ik vond het begin nogal apart maar het werd steeds beter. De experimentele klanken doen toch een spannende indruk.