Buddy Miller - Cayamo Sessions at Sea (2016)

De "vrienden" inschakelen is toch altijd weer een risico. Maar het is een waarheid als een koe: Buddy maakt geen slechte platen... Lekker!

Dat kan ik alleen maar beamen. Daarnaast stimuleert, faciliteert en produceert hij ook nog een illuster rijtje andere roots- en countrymuzikanten in zijn eigen huisstudio. Die man is van onschatbare waarde en toch relatief onbekend. Daar zal mijn reactie niets aan veranderen maar ik wil desondanks iedere liefhebber van dit genre aanraden je een keer in het werk van deze bescheiden vakman te verdiepen. Vergeet dan niet zijn duo-albums met Julie Miller.

Een paar maal beluisterd en voorlopig een lichte teleurstelling. Vind de veelheid van artiesten die Miller hier terzijde staan het gevoel van eenheid op dit album verstoren. Er zitten bovendien wat bijdragen bij die mij niet direct aanspreken, zoals bijvoorbeeld die van Lucinda Williams. Haar stem past voor mij op eerste (en tweede) gehoor niet zo erg bij het op zichzelf erg mooie Hickory Wind. Maar misschien zou Gram Parsons het prachtig hebben gevonden en moet ik gewoon nog een paar maal opnieuw luisteren, wat uiteraard geen straf is - daarvoor is Buddy Miller een te goede artiest.

Mijn favorieten op dit album zijn tot nu toe After the Fire Is Gone met Lee Ann Womack (wát een zangeres!) en het werkelijk prachtig door Richard Thompson gezongen Wedding Bells.

Na een maand luisteren moet ik mijn mening in positieve richting bijstellen, en vind ik dit toch wel een prima roots en country-album. De begeleidende musici zijn geweldig, en het gevoel van eenheid wordt, zo vind ik nu (maar dat is uiteraard persoonlijk) slechts geweld aangedaan door Lucinda Williams, wier vertolking van Hickory Wind ik maar niet mooi kan vinden, en door Shawn Colvin die voor dit soort muziek een stem heeft van te licht gewicht. Maar verder een prima album.

tja, Buddy Miller, maakt die eigenlijk wel 'mindere' platen? Ik moet ze nog tegenkomen.
Zulke albums (te veel co-producties) missen vaak wel wat eenheid, en bij dit album is dit niet anders. Net zoals Patty Griffin's 'Downtown Church', schiet mij nu te binnen, al zal dat ook aan het hoge gospelgehalte liggen.
Kortom, een leuk tussendoortje, maar kan uiteraard niet tippen aan de reguliere albums.
Sunday Morning Coming Down is en blijft een prachtig nummer. Opvallend dat ik dat nummer pas heb leren kennen na het lezen van Cash' biografie (Hillburn).