Joe Volk - Happenings and Killings (2016)

Nee, Joe Volk is ondanks onze zeer weinig voorkomende achternaam geen familie van mij, maar hebben we wel allebei Duitse voorouders. Zijn roots liggen in het Zwarte Woud. Joe werd echter geboren in Bristol, Engeland. Ruim twee jaar geleden verhuisde hij vanwege zijn liefde voor Miriam Wolf naar Bern, Zwitserland.

Happenings and Killings is mijn eerste kennismaking met de muziek van Joe. Ook de groep Crippled Black Phoenix waarvan Joe deel uitmaakte deed geen belletje rinkelen. Een groep die toch al zes studioalbums op hun conto hadden staan op het moment dat Joe de groep in 2013 verliet. Wellicht heb ik zonder het weten toch al muziek van hem gehoord, want hij schrijft ook muziek die gebruikt wordt voor TV-zenders als BBC, HBO en National Geographic.

Hij was de eerste artiest die tekende voor het Invada Records van Portishead’s Geoff Barrow. Barrow speelt mee, maar ook andere muzikanten uit de muziekscene van Bristol, waaronder Adrian Utley en Ben Salisbury, vooral laatstgenoemde heeft volgens Joe veel bijgedragen aan het eindresultaat van de cd.

De gebruikelijke werkwijze van Joe is het schrijven van de songs op gitaar zonder teksten en van daaruit verder bouwen. Daarvoor had hij de beschikking over een aantal door de wolgeverfde én creatieve muzikanten, hetgeen wel iets bijzonders moest opleveren. Op het album wordt zowel van akoestische als elektronische instrumenten gebruikgemaakt.

De opvallende titel is ontleend aan de naam van de clubtour van zo’n tien jaar geleden. Hij koos die naam toen omdat hij die woorden gewoon lekker bij elkaar vond klinken, zonder enkele verdere bijbedoeling.

Opener Bampfylde Moore Carew begint met het prachtige, akoestische gitaar en zang van Joe, waar later het harmonium aan wordt toegevoegd en die dan sfeerbepalend wordt. Het laatste gedeelte roept bij mij associaties op met In the Court of the Crimson King van King Crimson. Carew was een bekende Engelse bedrieger uit de zeventiende eeuw.

Zijn teksten zijn overigens nogal vaag en vrij moeilijk te doordrongen. Een van de mooiste liedjes is Sirens. Vrij sober van opbouw. Het intro is vrij traag op akoestische gitaar, kippenvel levert het invallen van de mondharmonica op. De samenzang met Nadine Gingell is wonderschoon. Alleen al deze song rechtvaardigt de aankoop.

Maar in iedere song valt genoeg te genieten, de ene keer overheerst de elektronica een andere keer de akoestische instrumenten. En zo heeft bijvoorbeeld de afsluiter Yellow Sneak als bijzondere toevoeging The Bristol Emsemble Orchestra. Happenings and Killings is een bijzondere luisterervaring gemaakt door een aantal creatieve geesten. Warm aanbevolen en dat is niet omdat hij toevallig ook Volk heet.

Het hele album door lijkt er sprake van een zekere 'terughoudendheid' dat verder gaat dan ingetogenheid. Het zijn wel aangename volksliederen, fijne instrumentatie (mondharmonica vooral maar ook de uiterst sobere drum, elke bescheiden tomslag of snaredrumtikje of -klap is raak).
En oh wat klinkt het koperblazen nog net even op het einde van Bampfylde Moore Carew mooi zeg.
In Sirens is de zang soms bijna sacraal.
Waar ik dus sowieso over val is de zang: bij vlagen zeurderig en wel heel erg ingetogen, die hoge stem en het net boven het fluisteren overkomen. Sufjan Stevens ben ik nog maar net te boven en dan nu dit. Maar misschien gaat de zang nog wennen. We zijn nog maar bij een eerste kennismaking, het is nog lang geen tijd voor een uitgebreide recensie.
Ik sta er volkomen achter dat iemand die Joe Volk heet zich richt op genre folk.

Ik moest zelf ook wennen aan de manier van zingen, maar het is absoluut een interessant album. Maar dat kan ook bijna niet anders met klasbakken als Adrian Utley en Geoff Barrew.

Deze Joe heeft met de Japanse sludgerockers Boris samengewerkt? Opmerkelijk ...

Mooie cd. Ik lees en hoor veel overeenkomsten met TE Morris van het onvolprezen Her Name Is Calla. Tom is helaas tot nadere aankondiging gestopt met muziek maken.

Een album dat met een jaar vertraging toch tot mij gekomen is. En gelukkig maar. De onderhuidse spanning die onder deze, over het algemeen rustige muziek ligt, is fenomenaal geregistreerd. Het is zo'n plaat waarop er continu meer lijkt te zijn dan ik kan horen. Alsof er muziek door de muren heen lekt, terwijl ik Happenings And Killings aan het luisteren ben. De studioruimte lijkt een instrument te zijn, in plaats van een faciliteit om in op te nemen. Dat komt, zo komt het mij voor, door de ruimtelijke mix van de instrumenten, die ruimte laat voor fantasie en door de atmosferische geluiden die diep op de achtergrond zijn ingemixt.

Zo fascineert dit album mij over de volle lengte. De enkele erupties op de plaat, de gedempte gitaar in 'These Feathers Count', het meer rockende 'Is Pyramid' zorgen niet zo zeer voor een ontlading, maar juist ook voor een verhoogde spanning. Een van de sleutelzinnen op de plaat komt uit het eerste nummer, 'Bampfylde Moore Carew',. "She was fine", zingt Joe Volk. De enige vraag die ik mij vervolgens kan stellen of dat nog steeds het geval is, waarbij ik zeker weet dat het niet zo is. Zo'n plaat is het.

Dat alles met een zachte, bijna lieflijke stem gezongen. Alles bij elkaar een plaat die wel eens tot een echte favoriet kan uitgroeien. Die vier sterren zijn dan ook slechts een opstap naar meer in de toekomst is mijn verwachting.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.