Shadowland - Ring of Roses (1992)

Puur jeugdsentiment. Zit redelijk goed in elkaar, maar muzikaal kan het mij niet meer zo boeien.

En diegene die dit nu nog symfo durft te noemen zou eigenlijk een tijdje aan de schandpaal moeten worden genageld

Clive Nolan was het toch, de man achter Shadowland? Geen gevoel, kan ik me nog herinneren. Ik heb hem wel gekocht, toen, maar goed, in die tijd kocht ik bijna alles was een beetje in de buurt van symfo kwam.

Dit is Nolan's poging om een band te hebben die misschien nog wel eens zou kunnen doorbreken. Ze hebben het geprobeerd maar gelukkig is ons echt groot succes bespaard gebleven. Er staan best wel aardige songs op deze plaat hoor maar die zang van Nolan vind ik niet om aan te horen. Overigens, de opvolger van dit album vond ik uiteindelijk best nog wel genietbaar ook omdat de produktie een stukje zwaarder en donkerder was.

Ik mis overigens nog een aantal producten van Nolan, zoals Strangers on a Train (eerste album is best de moeite waard), en Tracy Hitchings.

Mijn exemplaar heeft trouwens een andere hoes. Ik heb hem nog maar eens beluisterd, maar het viel me niet mee. Technisch best aardig, al lijkt de drummer meer op een drummachine, maar clichés voeren de boventoon. En de zang van Nolan maakt het allemaal niet beter. Niet dat een betere zanger veel had uitgemaakt, maar het had wel geholpen. 2,5*

Deze heb ik dus ook in een andere hoes, maar de muziek bevalt mij iig prima....

Met Hall Of Mirrors staat er best een goed stuk muziek op deze CD. Het is inderdaad de zang van Clive Nolan die een hogere waardering in de weg staat, want muzikaal is het best aardig. Painting By Numbers en de titeltrack zijn ook de moeite waard.

Clive is misschien niet de beste zanger in de prog mar er zeker nog slechtere

De hoes bij dit album is van de heruitgave. Eerste uitgave van het album is van SI Music en een zeldzaamheid aan het worden door de kleine oplage,Ik vind het een redelijk goed album en een beetje gedateerde symforock. Het titelnummer Ring of roses is nog een kleine hit in Engeland en Duitsland geweest.Vergeleken met Pendragon is dit beduidend minder van kwaliteit.

Dit album vertegenwoordigt echt zo'n beetje alles wat er mis was met de symfo / prog begin jaren 90. Dit is bloedeloze, gladgestreken pulp wat mij betreft.

producer: "Tja, ik weet het niet. De muziek staat er wel lekker op hoor, maar die zang.. kunnen we daar niet beter iemand anders voor nemen?"
artiest: "WAT is er mis met mijn zang? Wie denk je wel wie je voor je hebt..?"
producer: "eh.... help me effe"
artiest: "Ik ben CLIVE NOLAN!!!"
producer: "Oh ja sorry meneer meneer Nolan, duizendmaal excuus. Gaat uw goddelijke gang."

Leuk verhaaltje, gaat alleen niet op want volgens mij was Mr. Nolan zelf de producer dan wel z'n maatje Karl Groom.

Ai dat had ik kunnen weten natuurlijk. Sorry, Chris.
Maar het verhaaltje was dan ook niet op waar gebeurde feiten gebasserd.
Ik wilde er maar mee zeggen dat deze plaat een typisch geval is van zelfoverschatting.

Ach, volgens mij waren neo-progfans toen wel wat gewend hoor. Naar neo-prog moet je over het algemeen niet luisteren voor de geweldige zangers, met een beetje geluk kun je sommigen nog als 'karakteristiek' aanduiden.

Ik deel het negativisme rond de zang van Nolan dan ook niet. Het is misschien niet geweldig (maar zeker wel beter geworden met de jaren) maar het verpest dit album, mijns inziens het beste Shadowland-album, dan ook niet.

Nummers zijn erg toegankelijk, af en toe zelfs behoorlijk catchy, en hebben de tand des tijds vrij goed doorstaan. De productie vind ik wel wat kil, maar het zou best kunnen dat dit een van de eerste producten van het duo Nolan-Groom was..

Ik heb de originele druk maar weer eens opgedoken, met een andere cover. Ik heb dit al heeeeeeel lang niet meer gedraaid, maar vind het nog steeds wel lekker. Niet om drie keer achter elkaar te draaien, daarvoor is het te weinig origineel, maar een score van 3,5 is in mijn optiek dik verdient. Ik vind de stem van Nolan helemaal niet zo dramatisch, daarvoor zijn er genoeg andere slechtere zangers te noemen. Het heeft op zijn minst iets karakteristieks, zoals Brunniepoo al aangeeft. Ik vergelijk het makkelijk met Robert Smith van The Cure bijvoorbeeld, hoewel die je aandacht wat langer kan vasthouden.