Church of Misery - And Then There Were None (2016)

And Then There Were None

Hele lekkere plaat! Church of Misery gaat hier gewoon verder waar ze goed in zijn, maar dan een tikje bluesier en daar word ik heel erg blij van. Ook vind ik het wel mooi dat de vorige zanger, die als de Japanse Phil Anselmo klonk, niet meer te horen is, maar Scott Carlson van Repulsion, die een heerlijk smerige, naar Lee Dorrian neigende stem heeft met bakken karakter en beleving. Voor de rest heeft bassist Tatsu een volledige nieuwe Amerikaanse line-up gekozen. Heel veel Sabbath-worship, maar dan op een manier zoals weinig bands dat doen.

In 99 zag ik Catherdral op Roadburn, memorabel, ik kan momenten nog zo terughalen/zien. Niet zo zeer werd ik omver geblazen door de muziek zelf , maar door de performance van de zanger, Dorian. Ik was nog niet zo veel gewend, vandaag de dag zou het me wellicht niets doen, maar toen dus wel. Hij schreeuwde/zong, met één been staande op zijn monitor, zijn zegje de zaal in.
Dat had goddomme wel karakter en beleving.
In mijn optiek heeft deze bassist, dito zanger dat niet. Gewoon fijne vocalen, passend bij de stoere donkerte van deze plaat. Carlson heeft iig goed gekeken en geluisterd naar zijn voormalig bandlid Dorian.

Wat krijgen we dan nu? Straight forward sabbath doom uit een veilige haven, hoewel moord en doodslag over u wordt uitgestort. Leuk. Voor een keer. Of twee.