Cullen Omori - New Misery (2016)

Solo debuut van de voormalig zanger van Smith Westerns. Aangezien 'Dye It Blonde' nog altijd mijn favoriete plaat is van de jaren '10, ben ik toch wel benieuwd naar deze plaat.

"Cinnamon" en "Sour Silk" klinken niet verkeerd. Hij gaat verder op het meer synthesizer achtige geluid van 'Soft Will' van Smith Westerns. Alleen wat SM echt fantastisch maakte, was de combinatie van de stem van Cullen Omori en de gitaar van Max Kakacek, en tja die laatste onbreekt hier natuurlijk. Toch is er een interessant geluid voor in de plaats gekomen, valt tot dusver zeker niet tegen.

Fijne plaat, dit debuut van Cullen Omori. Qua sound sit 'New Misery' niet eens zo heel ver af van Smith Westerns. Een wat minder prominent gitaargeluid, en wat meer synthesizer. het zit best tegen de pop aan op het eerste gehoor, maar de nummers zijn veel gelaagder dan je zou vermoeden (net als bij Smith Westerns dus).

Onder de suikerlaag zit een hele melancholische sfeer, die zich pas na een aantal luisterbeurten openbaart. De single "Cinnamon" is hier een mooi voorbeeld van. De stem van Cullen is niet altijd even zuiver, maar met een flinke dosis reverb zoals hier creëert hij een dromerige sfeer, waardoor ik die stem toch wel heel prettig vind. Bij vlagen hoor ik er wat MGMT of Tame Impala (Currents) in terug.

Het niveau van 'Dye It Blonde' wordt niet gehaald, maar Cullen Omori laat zien dat hij ook zonder zijn oude band een mooie en zeer eigen plaat kan maken. "Cinnamon", "Poison Dart", "Synthetic Romance" en "LOM" zijn zelfs toppers (zowiezo bevalt de tweede helft van de plaat mij beter).

Ik merk dat de andere ex leden met hun nieuwe band Whitney veel aandacht krijgen. Terecht, maar ik hoop dat de Whitney fans ook deze plaat een kans gaan geven (en Smith Westerns natuurlijk voor zover ze daar niet bekend mee waren..).
4*