Izzy Bizu - A Moment of Madness (2016)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Izzy Bizu - A Moment Of Madness - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het is inmiddels al weer een jaar of drie geleden dat de Britse zangeres Izzy Bizu voor het eerst opdook.

Gezien de hoge kwaliteit van de tracks die ze tot dusver heeft uitgebracht, waren de verwachtingen met betrekking tot haar volwaardige debuut inmiddels flink hoog opgelopen, hier en daar zelfs tot onrealistische hoogten.

Het zijn verwachtingen die desondanks volledig worden ingelost met A Moment Of Madness.

Op haar debuut betovert Izzy Bizu met een smaakvolle mix van soul, neo-soul, R&B en pop. Het is een mix die door veel meer jonge zangeressen wordt geserveerd, maar Izzy Bizu doet eigenlijk alles beter dan haar leeftijds- en soortgenoten.

Dat heeft deels te maken met haar vocale capaciteiten. Izzy Bizu kan op A Moment Of Madness lekker soulvol uithalen, maar kan ook concurreren met de meest succesvolle popprinsessen of de strijd aangaan met zangeressen die grossieren in vocale hoogstandjes of stembuigingen. Waar de zangeressen in de laatste categorie wel eens irriteren door een stembuiging teveel, is de vocale acrobatiek van Izzy Bizu over het algemeen functioneel. De jonge Britse zangeres zet de lekker in het gehoor liggende tracks op haar debuut makkelijk naar haar hand met lekker soulvolle zang, maar kan haar stem ook inzetten als extra instrument.

Aan instrumenten is er overigens geen gebrek op A Moment Of Madness, want de eerste plaat van Izzy Bizu klinkt lekker vol en afwisselend. Vergeleken met de meeste platen in het genre klinkt de plaat bovendien opvallend warm en organisch.

In vocaal en muzikaal opzicht valt er dus helemaal niets te klagen en ook de productie van de plaat is van hoog niveau. Omdat A Moment Of Madness ook nog eens vol staat met prima songs, durf ik best van een ijzersterk debuut te spreken.

Izzy Bizu heeft zich naar eigen zeggen vooral laten inspireren door Amy Winehouse, Ella Fitzgerald en Marvin Gaye. Van deze namen hoor ik vooral die van Amy Winehouse terug, al is het meer de Amy Winehouse van Frank dan die van Back To Black.

In de wat meer poppy deuntjes schuurt Izzy Bizu voorzichtig tegen Adele aan, maar de naam die het vaakst bij me op komt is die van Corinne Bailey Rae. Net als Corinne Bailey Rae eerder dit jaar heeft Izzy Bizu een aangename plaat gemaakt die makkelijk schakelt tussen de verschillende soulvarianten, maar die op een of andere manier toch oorspronkelijk klinkt. Ik vind het een knappe en vooral onweerstaanbaar lekkere plaat. Erwin Zijleman

Net binnen gekregen op vinyl dit album. Voor mij is dit zonder twijfel dé zomerplaat van 2016. Ik ben het wel met bovenstaande recensie eens. Af en toe vind ik het ook wat weghebben van de soulvollere liedjes van Lianne La Havas. Ik denk dat we deze dame in de gaten moeten gaan houden!

Daarvoor heb ik het nog te weinig gedraaid, maar lekker is het zeker (nu al helemaal met deze opmerkelijke temperaturen in september).

Ik hoor er meer Selah Sue in trouwens.

Deze uit Engeland afkomstige zangeres is al een paar jaartjes bezig in de muziekwereld. Al de nummers die zij in die tijd uit bracht waren van een dergelijke kwaliteit dat de verwachtingen voor dit debuut hoog gespannen waren. We moeten het met de muziek van deze dame vooral zoeken in de hoek waar R&B en Pop samen komen. Met deze muziek worden we ruimschoots verwend, daar waar het album meer dan een uur bestrijkt. Dat is toch wel bijna een unicum te noemen in deze tijd.

Het start allemaal met Diamond, best een lekker nummer met hitpotentie. Die constant overslaande stem kan wellicht wel wat gaan irriteren gaandeweg. White Tiger is al net zo hitgevoelig als de opener. Een aanstekelijk en vrolijk liedje met voldoende energie. Dansen is gegarandeerd op dit nummer. Die aanstekelijkheid laat ze nog niet los op Skinny. Het is een vrolijke boel dit.
Naive Soul is zeker een lekker nummertje met wat meer R&B invloeden en fijne blazers. Tot nog toe helemaal niks mis met deze plaat. Dan is Give Me Love het eerste matige nummer. Adam & Eve is wellicht wat makkelijk, maar blijft ook vrolijk en aanstekelijk.
Er is wat meer rust met Gorgeous. Dat is dan jammer genoeg wel meteen één van de mindere nummers van dit album. De invloeden van Amy Winehouse horen we op Lost Paradise. Amy in een opgehipte versie en in een prima nummer. Glorious is daaropvolgend een nummer dat mij niet helemaal kan pakken.
Op What Makes You Happy laat Izzy haar stem weer veelvuldig over slaan. Het nummer is verder wat trager en rustiger. Met Mad Behaviour laat ze dan juist weer wat meer bombast horen. Het nummer is ook voller qua productie. Om daarna makkelijk te willen scoren met Circles.
I Know is ontspannen en luistert prima weg, waar Fly With Your Eyes Closed niet meer dan redelijk is. We komen stilletjes aan bij het einde. Nog drie nummers waarvan de eerste Hello Crazy genoemd is. Op dat nummer horen we in de verte iets van reggae terug. Een andere feeling, die van 80’s, komt terug op Someone That Loves You. Een ontspannen nummer die ons brengt naar de afsluiter Tree & Fire. Een afsluiter in de vorm van een kleine ballade.

Deze heb ik gemist, maar beter laat dan nooit. Fijn plaatje van een fantastische zangeres. Niet wereldschokkend, maar het hoeft niet altijd ingewikkeld.