Crescent - By the Roads and the Fields (2003)

voor al wie wil weten hoe dit klinkt, luister en bekijk video van Spring. Zeer melancholische klanken en absoluut de moeite waard om te ontdekken.

Edit : video is vandaag gepost, dus nog even geduld...

Om de zoveel tijd verschijnt er eens een album van crescent. Crescent is - meen ik - ontstaan is de tijd dat The Third Eye Foundation, Flying Saucer Attack en Movietone nogal zeer gegeerd waren. Ik weet zelf al niet meer hoe de relaties tussen de verschillende groepen waren, maar soit. Ik heb toen ergens electronic sound constructions opgepikt (ook dankzij de gonzo). Dat was een verdomd raar cd, vol raar orgel/korg geluid met stem erover. Ik heb die cd nogal veel gedraaid in de studententijd wegens het zeer psychedelische karakter. Zoveel jaar later verschijnt dan een cd van Crescent op FatCat. Nog steeds de invloeden van Electronic Sound Constructions zijn hoorbaar, maar ze zijn nu in een heerlijk melancholisch popsausje gegoten. Persoonlijk vind ik dit een gigantisch goed album, ééntje dat ik nooit beu word en als ik weer begin naar te luisteren, dan is het een tijdlang dat het vaak is. Enig minpunt is de track waar muziek gemaakt is met de meditatie schaaltjes (hoe moet ik het noemen?). Voor mij totaal misplaatst. Maar geef dit album eens een kans en ontdek een mooie ziel.

Af en toe hoor je van die albums waar je meteen ondersteboven van bent en die je eigenlijk wel meteen tot je favoriete albums kunt rekenen. Ik had dit eerder met The Glow, Pt. 2, Red House Painters (I) en A Promise, en dit is weer zo'n album. Je luistert het voor het eerst en weet gewoon dat het heel bijzonder is.

De muziek doet wat folky en lo-fi achtig aan en heeft een erg melancholische sfeer. Naast de muziek is er de ingetogen zang (het stemgeluid doet me wel wat aan dat van John Balance van Coil denken) die de melancholische sfeer nog wat versterkt. De teksten zelf werken daar ook aan mee, die af en toe ook naar het depressieve neigen.

Een zeer desolaat album met een zeer passende titel. Als ik dit album hoor moet ik namelijk altijd aan iemand denken die 's nachts in een bus of trein zit en die verlaten velden langzaam aan zich voorbij ziet trekken.
Ook moest ik toen ik deze muziek voor het eerst luisterde op de één of andere manier aan Holden Caufield, de hoofdpersonage uit het boek The Cather in the Rye denken. Een jongen die niet weet wat ie met zichzelf aan moet en maar een aantal dagen door New York zwerft, bang om naar huis te gaan.

Dit album gaat nog heel erg vaak opstaan, en een top10 notering voor dit album in de toekomst sluit ik niet uit.

Wie zei dat je (lees: Madelon) geen reviews kon schrijven.....
Wie nu nog niet geprikkeld raakt om dit te beluisteren..........
dus nogmaals voor jou.

Wow!
Madelon raadde me dit aan en ik mag dit het predikaat "geweldig" toch best meegeven In sterren wil ik niet denken maar misschien zit er zelfs een taart in