Hikaru Utada - Ultra Blue (2006)

Gelijk maar even de loftrompet over Utada Hikaru's (ook wel Hikki) nieuwste, het geniale Ultra Blue. Dit album bouwt wederom voort op het oudere materiaal van deze dame, maar geeft er, zoals altijd, ook meteen een compleet nieuwe wending aan. Waar Distance het R&B geluid van First Love nam en het kwalitatief erg opschroefde, en waar Deep River de sound van Distance nog genialer uitbouwde, doet Ultra Blue nog wat meer pop-water bij de R&B-wijn, en het resultaat mag voorzichtig briljant genoemd worden. Colors, dat al begin 2003 werd uitgebracht maar voorts slechts op een verzamelaar te vinden was, blijkt een goede voorbode te zijn geweest van de richting die Hikaru met deze plaat inslaat. Exodus, haar Amerikaanse debuut, was dat veel minder - de stuiterende en haperende beats blijven ditmaal veelal achterwege.

Niets dan lof dus over Ultra Blue; geniale tracks van begin tot eind. Van opener This Is Love, die nog het meest aan Traveling van Deep River doet denken, via één en al geweldige nummers als Keep Tryin', Be My Last, One Night Magic en oude bekenden als Colors en Dareka no Negai Ga Kanaukoro. Afsluiter Passion, tevens de theme song van Kingdom Hearts II, is simpelweg hemeltergend mooi. Prachtige plaat! 4,5*

Prima album van Utada Hikaru. Ook al vond ik de vorige beter (Deep River). Hier staan ook een paar goede nummers op zoals This Is Love (lijkt op een Traveling part 2), Blue, Dareka No Negai Ga Kanau Koro, Colors (al bijna 4 jaar oud), Kairo en Be My Last. 3,5 sterren.

Ik vraag me af hoe het zou zijn als Utada's liedjes gewoon Engels waren en ze hier zouden uitkomen met de bijbehorende clips. Dan zou ze echt een nieuwe Björk worden volgens mij.

Grappig dat smaken toch zo kunnen verschillen, want Ultra Blue is voor mij inmiddels het magnum opus uit de J-pop. Ik snap wel waar je op doelt met 'te gepolijst', hoewel je in de J-pop doorgaans nog wel véél en véél gepolijstere dingen tegenkomt, en bovendien ben ik het er zelf niet helemaal mee eens (de plaat krijgt van mij niet voor niets inmiddels 5*). Ik zie het meer als een muzikale interpretatie van de titel gecombineerd met een licht futuristische inslag (dat klinkt allemaal erg pretentieus als je je bedenkt dat het een pop-plaat is, maar ja). This is Love zie ik zo zelf bijvoorbeeld als hét anthem van 21ste eeuws Tokyo. Ach ja, smaken verschillen dus. Van mij nog altijd 5*!

Draai deze CD de laatste dagen echt te vaak. Zulke verslavende muziek Hier word ik erg blij van, echt de ultieme guilty pleasure.

Keep Tryin' is echt een enorm verslavend nummer

ik vind One Night Magic juist eigenlijk het enige nummer waar niks aan is, die zanger kan mij maar niet bekoren, maar verder ben ik het geheel met je eens,

Grappig, een vriend van mij vind dat ook het enige mindere nummer. Ik snap daar echt niks van; echt zo'n nummer dat als perfecte soundtrack dient voor een nachtclubscène in slow-motion, ook met die tekst van "oh, we dance so slow". Ja, fantastisch. Ik vind die zanger ook erg tof trouwens, dat scheelt ook wel. Schijnt van The Back Horn te zijn. Ik dacht eerst altijd dat het een vrouw was, zo'n mannelijke rapster-type, maar nee dus. Maar goed, fantastisch!

Ja, ik vind die zanger toch echt gewoon enorm slecht, het doet mij trouwens meer denken aan een Amerikaans zes in één dozijn pophitje, die zanger kan zomaar de japanse reincarnatie van foute R&B-slijmballen zoals Mario, Chris Brown etc. zijn, maar de rest vind ik top vooral Nichiyo No Asa, Keep Tryin' en Wings.

*4,5

Utada is zeker niet zomaar een zangeresje, ze schrijft en produceert alles zelf.

Er bestaan genoeg albums die bestaan uit oppervlakkige blijdschap. Maar dit noem ik oprechte blijdschap, en of de teksten allemaal vol vreugde zijn, of deels, het maakt mij simpelweg zelf oprecht blij Heel fijn album.

Met Is This Love probeer ik altijd maar een beetje mee te zingen ..

J-pop, niet echt het genre waar ik over het algemeen warm van loop. Kitscherigheid of juist extreem strakgetrokken eurodance-achtige producties doen mij met regelmaat tenenkrommen als ik deze voorbij hoor komen.

Alle vooroordelen de deur uit, dit plaatje opgezet zonder vooraf onderzoek over wie utada hikaru is, en met een toch wel extra kritische blik gaan luisteren. Ik hou er nooit zo van, maar voor de verandering hierbij eens een track na track verslagje van mijn bevindingen.

De intro van deze cd in het nummer this is love begint detroit house style uptempo en met een melodieus pianootje, echter na 15 seconden wordt al meteen duidelijk gemaakt dat detroit house en pompende 4/4 beats niet op dit album tevoorschijn zullen komen
Wat wel naar voren komt is de onmiskenbaar Japanse vocaal van Utada, gegoten in een onverstaanbaar, maar zeer catchy liedje. Het swingt en er zit ver weg in dit nummer gewoon een Zuid-Amerikaanse Jennifer Lopez vibe. Zeer geschikt nummer ook voor haar naar mij idee.

Keep trying is meer pop, en heeft een lekkere lijn die versterkt wordt door het Japanse taalgebruik. Het stoort me dan ook heel erg als er af en toe keep trying (zoals op 1m40) doorheen komt, leidt me erg af van de muziek en de fijne vocaal van utada die dit nummer duidelijk extra body geeft.

Blue is een track waar weinig op aan te merken valt, een erg lekker nummer waar vooral het snelle refreintje extra opvalt in combi met de productie die op de achtergrond blijft, maar het nummer toch heel duidelijk stuurt en extra warmte geeft.

Nichiyou no asa is een leuke track, maar vergeleken met de vorige 3 nummers is het mij net iets te zoet en poppy. Ook making love is extreem pop en mist voor mij de scherpe kantjes die op de vorige tracks duidelijk wel naar voren kwamen. Vooral making love is een 13 in een dozijn track voor mij.

Dareka No Negai Ga Kanaukoro (breek je bek er niet van bij zulke titels:P) past vervolgens nog minder op deze plaat. Een akoestische ballad met piano, gitaartje en wat subtiele strijkers op de achtergrond. Een vreemde eend in de beits tot nu toe productioneel gezien, maar muzikaal wel een hoogtepuntje tot nu toe. Want wat een prachtig nummer, dat niet oversentimenteel raakt, maar wel continu vol gevoel gebracht wordt. Dit is ook geen j-pop maar een klasse singer-songwriternummer.

De overgang naar het vervolg van deze cd na deze uitstap klinkt dan ook een beetje onnatuurlijk, en colors is een fijne track, maar na het vorige nummer blijf je toch een beetje in die sfeer en begint colors pas vanaf een minuutje te vatten. Dit nummer heeft het niveau weer van de eerste 3 nummers, catchy, electronische popliedje, waarbij het geheim van dit nummer voor mij in het aanstekelijke pianoloopje ligt dat regelmatig terugkomt in de achtergrond.

Tijdens het beluisteren van de voorgaande nummers was mijn interesse natuurlijk gewekt in deze artiest, en kwam ik tot de ontdekking dat dit eigenlijk een hele grote vrouw is in Japan, en dat de Amerikaanse markt de grote uitdaging is voor utada hikaru. Enerzijds omdat hier haar roots liggen zo te lezen, maar anderzijds natuurlijk ook ongetwijfeld voor de omzetmogelijkheden binnen de Amerikaanse popmarkt. Dit verklaart deze productie misschien iets beter, een gelikte popplaat met weer dat Zuid-Amerikaanse tintje. Het is mij een beetje te gewoontjes en gelikt.

Kairo is een downtempo ballad, met klassieke invloeden en een opzwependheid hiervan die me erg doen denken (maar natuurlijk flink verschilt) aan rob dougan’s furious angels uit de soundtrack van de matrix. Zonder luisterinspanning wordt je in dit nummer gezogen, vooral productioneel gezien. Vocaal mis ik net de juiste toon, wat ik erg jammer vind, dit nummer had naar mijn idee nog veel beter kunnen wezen.

Wings is een niemendalletje vooraf aan het mooie be my last. Eindelijk een track waarbij de Engelse titel in het refrein niet storend gebracht wordt. Dat ik de rest dan weer niet verst deert ook niet echt. Vooral de zang waarbij ze geen woorden gebruikt (neem ik aan ) imponeert.

Met het rare eclipse als tussendoortje wordt de laatste track bereikt. Passion is een afsluiter die de indruk dat het hier om j-pop nog even stevig wil bevestigen. Niet vervelend, maar het biedt niet het beetje extra dat het begin van deze plaat duidelijk wel had.

Al met al een voor mij verrassend album binnen het genre, dat ik overigens niet goed ken (misschien hoor ik vooral de slechte dingen). Over het totaal ben ik na ongeveer 5 keer luisteren gemengd enthousiast, een aantal prachtige nummers, een prachtige ballad, maar ook een aantal niemendalletjes.

Contrasterende hiervan is dat ik de goede nummers graag nogmaals wil beluisteren, maar dat de mindere nummers ervoor zorgen dat ik ook wel weer iets anders op wil zetten dan j-pop.

Lees dit nu pas (je ziet niet altijd alles in de updates), maar erg leuk om te zien dat iemand dit af en toe eens probeert en dat het zowaar nog weleens wil bevallen ook! Leuke analyse, veelal goed kloppend (alleen het Zuid-Amerikaanse kan (of wil ) ik me niet zo in vinden)! Utada Hikaru is inderdaad een grote (gigantische) naam in Japan - haar debuut is daar nog altijd het bestverkopende debuut ooit met 8 miljoen exemplaren, en ook de opvolgers waren stuk voor stuk commerciële successen. Erg apart om te zien dat dergelijke dingen de Japanse Zee eigenlijk niet eens overkomen (vooruit, redelijk populair ook in Zuid-Korea, Taiwan e.d.) en dat de grootste namen van aldaar (Mr. Children, Utada Hikaru, Ayumi Hamasaki) ons eigenlijk niets zeggen, en dat we hun platen ook nimmer in de platenzaken aantreffen. De Japanners houden, ondanks hun (toenemende?) liefde voor alles dat Westers is, toch erg van zelfbedruipen en dingen binnen de landsgrenzen houden.

Hoewel veel van hun artiesten e.d. overigens toch wel op redelijk internationaal acclaim kunnen rekenen (film: Kurosawa, Kitano; literatuur: Murakami, Mishima, etc.) geldt dat op muzikaal vlak toch minder, los van international geörienteerde personen als Ryuichi Sakamoto. Utada Hikaru probeert nu ook enigszins internationaal aan de weg te timmeren, hoewel voorlopig met minimaal succes. Amerikaans debuut Exodus genoot weinig promotie van label Island's kant en belandde uiteindelijk toch vooral bij Jpopliefhebbers in de kast (ondergetekende heeft twee exemplaren). Binnenkort een nieuwe poging met een nieuwe plaat. Aan de muziek had het in ieder geval niet hoeven liggen (zat geweldig materiaal op Exodus!) en ook Utada's accent (mevrouw groeide op in de VS en is een native English speaker) zit niet in de weg. Ben benieuwd wat die nieuwe plaat zal brengen!

Passion is echt een mooi nummer

Ik had vandaag ineens weer zin in dit album, en het is eigenlijk toch wel erg leuk! Ik zit eraan te denken om het misschien wel met een halfje te verhogen.
Wat ook erg leuk is, is dat ik dit langzaamaan steeds meer ga verstaan, dankzij mijn studie.

Maar dit album staat gewoon vol met erg leuke kwaliteitspop wat mij betreft! En van This Is Love word ik altijd vrolijk!

Edit: hierna maar verder met Deep River, echt verslavende muziel.

Ik ben zo nieuwsgierig naar dit album. Ik heb immers wat singles van haar gehoord/gezien op Youtube en dan zou ik toch echt bijna denken dat iedereen hier één grote grap maakt. Ik hoorde er niks meer in dan pak en beetje Christina Aquilera die weer eens met een ballad komt. Maar ik vergis me misschien, dus ik ga dit album luisteren en dan kom ik met een echt oordeel.

Popmuziek haten, zóóó 2001. Jep, pop, dat is het. Christina Aguilera? Kromme vergelijking, maar als je die er aan de haren bij wil sleuren zou ik dat zeker doen. Voor iedereen die niet wars is van een plaat met uitstekende popsongs is dit een uitstekende plaat; iedereen die zich daar te goed voor voelt kan beter doorlopen. Ik denk dat bovenstaande recensies wat dat betreft verder uitstekend voor zich spreken. Overigens is Jpop wel degelijk een (iets) ander gebeuren dan de Amerikaanse pop die we hier doorgaans in de hitlijsten bespeuren (want: niet die doodsaaie hitsigheid, inderdaad 'oprechte blijdschap' (of eender welke emotie), niet dat pers-/publieksgeile gezeur), hoewel daar (Apop) heus ook gewoon ijzersterke nummers tussen zitten (Britney Spears taboe? Tja, Toxic blijft baas, etc.). Dus nogmaals, mocht je een fijne popplaat willen horen - Ultra Blue is er zo één. Ben je puur nieuwsgierig of we hier nou allemaal serieus zijn, ja, dat zijn we; ben je daar ook weer klaar mee.

Nou nou niet zo onaardig meneertje;) Ik voel me nergens te goed voor en ik ben zeker niet iemand die popmuziek ontwijkt, maar dit klonk me gewoon sterk richting de commerciële standaardpop in de oren. En ik ga er natuurlijk ook niet vanuit dat jullie deze stemmen en recensies er voor de grap opzetten. Maar ik kan me ook niet van de indruk onttrekken dat dit specialer wordt gevonden, omdat het Japans is. Daar zal ik me hoogstwaarschijnlijk in vergissen.
Ik heb dit album trouwens al één keer gehoord en het kon me niet echt bekoren, maar ik zal het sowieso nog meerdere kansen geven en dan kom ik met een stem en dan zullen we zien of het goed of slecht uitpakt.

Ik vind het altijd jammer dat in zulke gevallen ook snel Christina Aguilera erbij wordt gehaald, terwijl ik die toch boven de middenmoot vind uitsteken. Een goede stem (in tegenstelling tot bijv Madonna en Britney Spears) en ze doet haar eigen ding (luister haar laatste album maar eens). Wat mij betreft is Christina nogal gegroeid, maar ze wordt helaas nog steeds afgeschreven vanwege hits als Dirrty.

En Utada, daar word ik gewoon hartstikke vrolijk van. Heeft er niks mee te maken dat het Japans is, want als student Japans kan ik je vertellen dat er genoeg Japanse muziek is die ik wel slecht vind. Er zijn namelijk veel studenten om me heen die naar J-rock luisteren, wat ik toch meestal niet goed vind. Wel een genre waarbij je je erover kan verbazen over het uiterlijk van menig J-rocker; Bill Kaulitz, de zanger van Tokio Hotel. is er niks bij.

Maar dat terzijde, Utada Hikaru maakt mijns inziens gewoon popliedjes (niks mis mee) waar ik zoals ik zei erg vrolijk van word. Erg aanstekelijk. Ik denk dat het genre je wel moet liggen, want ik kan me goed voorstellen dat het voor sommige mensen net iets te is. Zelf kan ik het goed hebben. Ik vind het geen meesterwerk, zoals Sven, maar de liedjes zitten goed in elkaar, en de producties (of hoe je dat ook noemt) vind ik ook leuk, maar het heeft wel een bepaalde sound, die je moet liggen.

Méér dan waar. Mijn Japanse muziek luister ik net als al mijn andere muziek, en het is heus niet direct goed omdat het Japans is. Genoeg stemmen die daarvan akte geven (Satomi Takasugi, Mika Nakashima), óók binnen het popsegment. Sowieso hoeft een hoop voor mij niet (net als Arnout geen fan van J-rock bijvoorbeeld). Of het feit dat het uit Japan komt het specialer maakt (als het het dan in ieder geval niet beter maakt)? Niet per sé. Natuurlijk kan er wel sprake zijn van een bovenmatige interesse voor 't één of ander; een interesse in de Japanse cultuur (en sowieso de Oriënt) is sowieso niets nieuws. Niet voor niets zijn er Japanse-film-adepten, Japanse-literatuur-adepten, etcetera. Anderen interesseren zich voor Franse zuchtmeisjes, weer anderen voor Vietnamese kunst, Britse comedies, Braziliaanse porno... Zo'n culturele interesse is niets vreemds. En zolang die niet in de weg van het oordeel staat is er ook niets kwaads aan, me dunkt.

Ik bedoel het allemaal niet onaardig hoor, en wil je ook geen standpunt in de schoenen schuiven, maar het ongeloof in je reactie ademt toch zoiets van "zo iemand die dit luistert, die kan je toch niet helemaal serieus nemen", of parafraseer ik nu iets te vrij?

Inderdaad, daar heb je een goed punt, de interesse voor de cultuur. Ik interesseer me inderdaad heel erg voor de Japanse cultuur. En ik moet toegeven, al vind ik het nog zo belachelijk, ook die visual kei van de J-rock is toch wel een interessant fenomeen.
Maar J-pop vind ik toch wel een mooi voorbeeld van de Japanse cultuur: veel westerse invloed en toch een eigen stijl.

Nou het is meer dat ik hier veel users bij zag staan die normaal in de wat experimentelere muziekkringen rondhangen. En ik ben hierbij gekomen door jouw persoonlijke top-10 en het was niet meer dan verbazing en nieuwsgierigheid. Want ik ken wel wat dingen uit je top-10 en die zijn totaal anders en ook in een totaal ander genre. Daarom raakte ik even van slag

Maar ik ga het sowieso nog vaker luisteren. Het album krijgt namelijk toch hoge stemmen en jij ziet het zelfs als een meesterwerk. Natuurlijk kan ik totaal van mening verschillen, maar het wekt toch m'n interesse om vaker en meer J-pop te luisteren.

J-rock belachelijk!? Welnee, is juist leuk . En van die vage visual kei look heb je geen last als je alleen naar de CD's luistert.

Ik kwam laatst op youtube langs Passion en ben toch maar even het hele album aan het pindkazen. Nu maar hopen dat alles zo goed is als dat ene nummer.

In 1999 was ik op vakantie in Japan en toen werd een CD van Utada Hikaru ontzettend gehypt in de CD zaken en warenhuizen.
Als een soort van souvenir kocht mijn reisgenoot die CD, visueel erg leuk allemaal en hij vond die muziek ook wel goed.

Ikzelf ben meer geinteresseerd in J-hardrock dus ik kon er weinig mee, maar grappig dat ik dit hier aantref op MM.

4 jaar na de hype toch maar eens besteld en in de lade geschoven. Vol verwachting klopte mijn hart.

Na een paar aalgladde nummers was ik lichtelijk uit balans bezig een gefundeerde mening te vormen, tot uit de keuken vol oprechte verbazing de vraag klonk "...Hoor ik het goed, draai jij nu Loïs Lane...?"

Medemumers, de mening van een ongeïnteresseerde leek kan soms verhelderend werken