Donovan - Open Road (1970)

Dit album begint heel vertrouwd met 'Changes', maar op de meeste nummers van dit album maakt Donovan een nogal uitgebluste indruk en dat hij zich een beetje aan het herhalen is.
De single 'Riki tiki tavi' is heel goed en ook de rustige nummers 'Season of farewell' en 'New Year's resolution'.
Er is wederom humor aanwezig bijvoorbeeld in 'Poke at the pope'.

Uitgeblust, daar kan ik me wel in vinden. Don had een jaar of 5 achter zijn geliefde Linda aan lopen jagen en putte daar blijkbaar behoorlijk wat inspiratie uit. Toen hij haar eindelijk aan de haak had geslagen, stortte hij artistiek in een gat en dat gat begint met deze plaat ....... Met Riki-Tiki-Tavi haalt hij nog zijn oude nivo, maar daarna is het diepe droevenis IMO ......

Niets uitgeblust. Hier vlamt Donovan nog, de productie is wat matjes.. maar daar is wel doorheen te prikken toch?
De plaat klinkt als een echte begin 70s plaat, erg down to earth en gemixed en de focus ligt puur en alleen op de instrumenten. Geen grillen of whatsoever er omheen..
Dat zorgt misschien voor een uitgebluste indruk, zeker na een plaat als Hurdy Gurdy Man en Barabajagal(al vind ik dezer laatste maar deels geslaagd).
Joe Bean's Theme, People Used To, Riki Tiki Tavi en New Years Resovolution zijn onmiskenbaar Donovan, met humor, kritiek.. Donovan heeft het in zich om ieder nummer als een gelukkig moment te doen klinken, en dat vind ik een hele pre.

Donovan laat de lolligheden achterwegen en is misschien kritischer dan ooit(Fairytale buiten beschouwing gelaten). Mooie plaat.

Vlammen noch blussen, maar wel een oerdegelijke en oergezellige worp. Ooit beter, dat zeker, maar nog erg goed.

Het eerste album van Donovan in de jaren 70 en hij neemt ook direct afscheid van zijn psychedelische periode in de jaren 60. De 2 laatste albums Hurdy Gurdy Man en Barabajagal waren zeer psychedelisch met belletjes een sitar , vreemde wendingen. Hippie muziek volop, maar zeer mooi.
Donovan laat dit echter achter zich, trekt zich weer terug in Engeland en musiceert samen met MIke Thomson, Mike O'Neil en John Carr, met elkaar de groep Open Road. Donovan noemt de muziek zelf Celtic Rock. (dat is ook het 6e nummer van de plaat). De muziek is organischer, back to earth. Teksten waren soms aanstootgevend (Poke of the Poke), mede daardoor werd het niet uitgegeven in de Verenigde Staten. Ik kan de muziek zeker niet uitgeblust noemen, ik vind dat je merkt dat ze plezier hebben in het maken van deze plaat. De bedoeling was dat Donovan met deze band (Open Road) het hele jaar zou touren , overal ter wereld en zo de zeer strakke belastingregels in Engeland ontlopen. Dat ging niet best. Al snel stuurde hij de band naar huis en zou solo op blijven treden, maar kort daarna kwam Donovan ook met heimwee terug naar Engeland om zich te voegen bij Linda Lawrence. Open Roads is nog door gegaan zonder Donovan met andere leden en hebben ook nog een plaat gemaakt. Door critici wordt deze plaat nu als een zeer onderschat album gezien en ook een redelijk unieke plaat in het oeuvre van deze Schotse bard. Het is wennen na de folk- en psychedelische periode, maar het klinkt best goed. Riki Tiki Tavi was de single van dit album en heeft het net niet gered in de Nederlandse top 40, maar bleef 4 weken in de tipparade. Wel vind ik de productie wat vlak, maar ook dat is wat gewenning.

Teacher

Nooit bij stil gestaan dat die Open Road op Greenwich dezelfde band is als deze, minus Donovan. Die heb ik ook gewoon in de kast staan.