Dawn Mok - Eternal Love (2015)
mijn stem
2 stemmen
Duitsland
Soul / R&B
Label: Dial
-
Untitled (4:28)
-
Downpour (2:31)
-
What We Came to Be (2:39)
-
You Ended Up Being All I Know (3:49)
-
Like Thoughts or Moments We'll Fall (3:10)
-
Fade (3:29)
-
[Interlude I] (1:08)
-
End (3:08)
-
Daze (3:28)
-
Still with You (4:39)
-
Fade Down, You're My Evidence (4:06)
-
[Interlude II] (1:39)
-
[Interlude III] (1:43)
-
Time (3:21)
-
[Hidden Track] (2:59)
0
geplaatst: 29 januari 2016, 19:09 uur
Eigenlijk een plaat uit 2015, maar bij ons ook pas begin 2016 was wijder verspreid. En recensies van de latere platen uit 2015 kan nog makkelijk zo in het begin van 2016.
Het Duitse Dial label staat nu niet bekend om hun soul/R&B releases, maar met deze Dawn Mok hebben ze dat dan toch gedaan. Soul/R&B van Duitse bodem is sowieso niet iets wat we vaak tegen komen. Het is eigenlijk ook niet de meest voor de hand liggende vorm van soul/R&B die je moet verwachten op deze plaat. Dat bewijst opener Untitled al met zijn mysterieuze, zwaar en wat depressieve toon. Veel synths en een redelijk modern electronische sound. Het korte Downpour kan daar niet echt een conclusie over geven en What We Came to Be stuitert wat meer, al heeft het wel weer die mysterieuze vibe. Wat moeiteloos voort vloeit in You Ended Up Being All I Know. Een nummer met zware bassgeluiden en waarin van alles gebeurd. Of dat allemaal wel zo fijn is weet ik zo net nog niet. Een gevoel dat ondersteund lijkt te worden door het onopvallende Like Thoughts or Moments We’ll Fall. Of Fade waarop de sfeer uit het begin wel terug is, maar waarop verder maar weinig gebeurd. Wellicht dat de eerste interlude voor onderbreking en een twist kan zorgen?
Alhoewel, End doet veel eer aan de titel. Er komt inderdaad geen einde aan. Dat komt omdat het wellicht wat teveel van hetzelfde is en blijft. Al is de minimale zang hier wel prettig in het nummer geplakt. Daze is dan wel echt iets anders, want voor het eerst echt een liedje. Zowaar ook eens echt wat zang. Of het subtiele Still With You, dat ook prima bevalt. Een korte opleving zo blijkt, luisterend naar het wel erg eenduidige Fade Down, You’re My Evidence. Even nog twee interludes achter elkaar plakken en beginnen aan het afsluiten van de plaat met Time. Een beetje een spacey nummer met veel soundeffecten.
Een album met te weinig hoogtepunten, alhoewel ook geen echte dieptepunten. Het knalt er in ieder geval niet vol bij mij in, of ik ben niet de grootste liefhebber van deze sound. Want een publiek zal hier vast wel voor zijn. Ik zit daar dus niet in.
(bron: Opus de Soul)
Het Duitse Dial label staat nu niet bekend om hun soul/R&B releases, maar met deze Dawn Mok hebben ze dat dan toch gedaan. Soul/R&B van Duitse bodem is sowieso niet iets wat we vaak tegen komen. Het is eigenlijk ook niet de meest voor de hand liggende vorm van soul/R&B die je moet verwachten op deze plaat. Dat bewijst opener Untitled al met zijn mysterieuze, zwaar en wat depressieve toon. Veel synths en een redelijk modern electronische sound. Het korte Downpour kan daar niet echt een conclusie over geven en What We Came to Be stuitert wat meer, al heeft het wel weer die mysterieuze vibe. Wat moeiteloos voort vloeit in You Ended Up Being All I Know. Een nummer met zware bassgeluiden en waarin van alles gebeurd. Of dat allemaal wel zo fijn is weet ik zo net nog niet. Een gevoel dat ondersteund lijkt te worden door het onopvallende Like Thoughts or Moments We’ll Fall. Of Fade waarop de sfeer uit het begin wel terug is, maar waarop verder maar weinig gebeurd. Wellicht dat de eerste interlude voor onderbreking en een twist kan zorgen?
Alhoewel, End doet veel eer aan de titel. Er komt inderdaad geen einde aan. Dat komt omdat het wellicht wat teveel van hetzelfde is en blijft. Al is de minimale zang hier wel prettig in het nummer geplakt. Daze is dan wel echt iets anders, want voor het eerst echt een liedje. Zowaar ook eens echt wat zang. Of het subtiele Still With You, dat ook prima bevalt. Een korte opleving zo blijkt, luisterend naar het wel erg eenduidige Fade Down, You’re My Evidence. Even nog twee interludes achter elkaar plakken en beginnen aan het afsluiten van de plaat met Time. Een beetje een spacey nummer met veel soundeffecten.
Een album met te weinig hoogtepunten, alhoewel ook geen echte dieptepunten. Het knalt er in ieder geval niet vol bij mij in, of ik ben niet de grootste liefhebber van deze sound. Want een publiek zal hier vast wel voor zijn. Ik zit daar dus niet in.
(bron: Opus de Soul)
* denotes required fields.
* denotes required fields.