0
tondeman
geplaatst: 3 juli 2006, 23:09 uur
Vleugjes Cast en flarden Coral... het is meteen duidelijk waar deze band vandaan komt... Al denk ik dat je beter kan zeggen dat Cast en Coral vleugjes Shack bevatten:D
Dit album gaat, in vergelijking met hun andere werk, wat meer de soulkant op en dat is een goede keuze omdat de band zo eens te meer bijzonder origineel en authentiek uit de hoek komt.
Soms lijkt het alsof er een big band aan het spelen is, maar ook Nick Drake is nooit ver weg.
Ook de prachtige teksten zijn de moeite waard. Kortom, dit album is een aanrader
Dit album gaat, in vergelijking met hun andere werk, wat meer de soulkant op en dat is een goede keuze omdat de band zo eens te meer bijzonder origineel en authentiek uit de hoek komt.
Soms lijkt het alsof er een big band aan het spelen is, maar ook Nick Drake is nooit ver weg.
Ook de prachtige teksten zijn de moeite waard. Kortom, dit album is een aanrader
0
Mark E. Corrigan
geplaatst: 24 mei 2009, 22:12 uur
Vrees dat je woorden aan dovemansoren zijn gericht, Ton. Belachelijk dat niemand op MuMe dit draait.
Maar CocoRosie is natuurlijk helemaal te gek
Maar CocoRosie is natuurlijk helemaal te gek
0
geplaatst: 6 april, 20:03 uur
Het tweede puntje-puntje-puntje album en ook het laatste onder de noemer Shack. Hierna ging John Head verder onder eigen naam
... The Corner of Miles and Gil laat Shack horen in een rustige en volwassen fase. Michael Head’s songwriting staat volledig centraal: warme melodieën, zachte melancholie en een intieme sfeer die door het hele album voelbaar blijft. Zijn akoestische gitaar en karakteristieke stem vormen het fundament, terwijl John Head subtiele elektrische gitaarlijnen toevoegt die de songs extra kleur geven.
De rijke arrangementen – met strijkers, blazers en zelfs een brassband – geven het album een bijna filmische warmte zonder dat het ooit zwaar wordt. Nummers als Tie Me Down, Butterfly en New Day laten horen hoe sterk Michael Head als songwriter is. Het resultaat is een ingetogen en bijzonder mooi album dat langzaam groeit bij elke luisterbeurt. Voor mij blijft dit een warme, melodische afsluiting van een indrukwekkende reeks Shack-albums.
... The Corner of Miles and Gil laat Shack horen in een rustige en volwassen fase. Michael Head’s songwriting staat volledig centraal: warme melodieën, zachte melancholie en een intieme sfeer die door het hele album voelbaar blijft. Zijn akoestische gitaar en karakteristieke stem vormen het fundament, terwijl John Head subtiele elektrische gitaarlijnen toevoegt die de songs extra kleur geven.
De rijke arrangementen – met strijkers, blazers en zelfs een brassband – geven het album een bijna filmische warmte zonder dat het ooit zwaar wordt. Nummers als Tie Me Down, Butterfly en New Day laten horen hoe sterk Michael Head als songwriter is. Het resultaat is een ingetogen en bijzonder mooi album dat langzaam groeit bij elke luisterbeurt. Voor mij blijft dit een warme, melodische afsluiting van een indrukwekkende reeks Shack-albums.
* denotes required fields.
* denotes required fields.