Wet - Don't You (2016)

Wet is er één die qua genreaanduiding ergens te midden houdt tussen pop, electronische muziek en R&B. Muziek in een stijl die tegenwoordig erg populair is en zo af en toe ook wat aandacht beliefd op Opus de Soul.
Elf nummers en iets meer dan 40 minuten lang mogen wij luisteren naar dit album van Wet. Een artiestennaam die zo nu en dan wat lastig op te zoeken is. Maar dat zijn bijzaken, want de belangrijkste vraag is natuurlijk wat de kwaliteit is van de muziek van Wet. Dat ga ik je vertellen.

Met het dromerig en poppy gezongen It’s All in Vain begint het alleraardigst. Moderne producties, maar die hadden we natuurlijk al verwacht. Met Dead Water wordt het nog wat poppy-er. Al heeft dit nummer wel meer dan de opener heeft.
Op Don’t Wanna Be Your Girl valt de best wel dikke productie op. Stoer en cool gedaan. Waar Weak juist niet zo boeiend is. Een nummer zonder essentie.
Dat is ook wel te zeggen over Island. Hoge zang en wat bliepjes, meer is het schijnbaar niet. Geef mij dan maar het aanstekelijke sfeertje van All the Ways. Dit zijn nog eens fijne nummers in die moderne sound.Small and Silver is, ondanks het gestuiter, juist weer wat liever. Dat werkt aardig. Vooral als het onopvallende You’re the Best en de slappe hap van Move Me daar achteraan komen. Dan is een nummer als Body toch wel weer erg lekker en sluit het album, volledig in trant van de wisselvalligheid, af met het weinig boeiende These Days.

Zo af en toe wat nummers uit plukken is best leuk, maar als geheel niet constant en goed genoeg. Dat moge duidelijk zijn.

(bron: Opus de Soul)